Nu aan het lezen:

De M van Marauders

De M van Marauders


In Hiding in Plain Sight zoeken we op Netflix films, series of documentaires die meer aandacht verdienen dan ze krijgen. En dat doen we op alfabetische volgorde. Deze week zijn we bij de M van Marauders.

Met Marauders (2016) begeven we ons op één van de meest verraderlijke paden van de online videotheek die Netflix heet: inderdaad, het is de afdeling Bruce Willis. Nu staat er op de bovenste plank van dit schap nog wel een vergeeld exemplaar van Pulp Fiction te verstoffen om je te herinneren aan de hoogtijdagen van onze kale vriend, maar Willis’ recente carrière wordt toch vooral gekenmerkt door rechtstreeks-naar-VOD DTV als Fire with Fire, Vice en Extraction. Marauders is er ook weer eentje van de onderste plank, een thriller over een troep ruige bankovervallers en de brute wetsdienaars belast met de taak ze te stoppen. Een film vol clichés en vergezochte kunstgrepen die te veel doet denken aan te veel betere films.

Maar wat Marauders een middagje spijbelen waard maakt is dat de makers veel hoger inzetten dan een drie-sterren thriller als deze eigenlijk verdient. Om te beginnen gaan alle acteurs – minus Willis – hun stereotype rollen te lijf alsof ze in een Oscar-waardige Michael Mann-thriller spelen. De houterige dialogen stroken totaal niet met deze aanpak maar de inzet is bewonderenswaardig. Alleen Dave Bautista heeft het charisma om er mee weg te komen, maar de rest van de cast gaat tenminste strijdend ten onder.

Hetzelfde geldt voor de morele overwegingen die de film maakt. Marauders wil naast een solide genrefilm ook een meditatie zijn over de ethische dilemma’s waar zowel cops als robbers voor komen te staan. Deze twee elementen komen op geen enkel moment echt vloeiend samen – daar is de film te onhandig voor – en de vraag of het doel de middelen heiligt is al veel vaker en ook veel beter gesteld, niet in het minst door Marauders grootste inspiratiebronnen (weer Mann; The Dark Knight, onder meer). Maar de film onderscheidt zich in positieve zin door deze morele compromissen niet op te hemelen noch expliciet te veroordelen.

Marauders houdt niet in bij het tonen van de chaos en het geweld die er door ontstaan, maar laat het volledig aan de kijker over om een oordeel te vormen en vragen te stellen. Da’s opmerkelijk volwassen voor een film waarin Adrien “Entourage” Grenier een hot shot agent speelt die niet alleen cum laude is afgestudeerd aan de FBI-academie, maar óók een ‘renowned sniper’ is. En een helikopter uit de lucht probeert te schieten. Boven een drukke stad.

En Bruce? Die slaapwandelt zich weer eens een weg door het beetje screen time dat hem gegund is. Z’n allereerste scene is een licht surrealistische monoloog over een spin die tegen een kantoorgebouw opklimt. Je ziet Willis moedeloos worden terwijl-ie z’n tekst oplepelt. Gelukkig is de film die volgt een stuk ambitieuzer in z’n middelmatigheid.

Ramon Boers

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken