Nu aan het lezen:

De Libi

De Libi

De Libi introduceert met verve drie bengels op avontuur. In een opzwepende rit door Amsterdam groeien de personages echter te schematisch en naïef, waardoor de aandoenlijke branie gespeend blijft van kritiek.

Tegen het einde van het schooljaar zijn boezemvrienden Bilal (Bilal Wahib) en Gregg (Daniël Kolf) er, in tegenstelling tot ouders en leraren, van overtuigd dat ze hun vmbo-examen met gemak gaan halen. Er zijn voor deze onstuimige tieners dus belangrijkere zaken, zoals een jointje tijdens schooluren of indruk maken op een stel jongedames. Als Bilal een klik meent te hebben met een van hen, is dat aanleiding voor een dolle queeste om op de gastenlijst van de illustere nachtclub Jimmy Woo te komen. Dat gaat uiteraard gepaard met de nodige bizarre situaties en een stukje introspectie over hun toekomstdromen. De wat meer timide Kevin (Oussama Ahammoud) wordt meegesleurd, omdat hij de connecties zou hebben om namen op de lijst te krijgen.

Zoals Kevin zich laat meeslepen door de geestdrift van het tweetal staat De Libi als geheel ook voortdurend in vuur en vlam. Regisseur Shady El-Hamus wijkt in zijn debuutfilm zelden van de zijde van deze drie bonte musketiers. Alles op hun pad geeft aanleiding tot overdreven borstklopperij, die aanstekelijk contrasteert met de pretenties van spacende Amsterdamse hipsters of teleurgestelde leraren. Het is opboksen geblazen tegen een wereld die hen niet begrijpt of verwelkomt, getuige de terugkerende aanraking met racisme. Qua intensiteit doet De Libi weinig onder voor het manische Tom Adelaar, een andere Nederlandse film die directheid via machogedrag de confrontatie met de druk van normalisering laat aangaan.

Het broeinest van De Libi krijgt het elan van Wahibs en Kolfs weergaloze chemie, waar Ahammoud een intrigerende tegenspeler voor blijkt te zijn. Qua verhaallijnen lijkt de film een Nederlandse Superbad door de rechtlijnige queeste om te scoren. Ook hier staart het derde wiel naar achterwerken en moet hij mee met de politie. Maar waar Superbad afketst in gemeenheid zijn de jongens van De Libi juist innemend door hun ongedwongen guitigheid. Met hun charmes laveren zij moeiteloos van oprecht naar haantjesgedrag en geven ze elke beproeving een hilarisch en hartverwarmend randje. Het resulteert in een doldwaas portret vol levensvreugde.

De duidelijke flaters van de drie komen hen echter niet duur te staan. El-Hamus schenkt samen met co-scenarist Jeroen van Scholten Asschat (die ook aan het eveneens manische Nocturne meeschreef) te veel speelruimte aan de personages. Waar dit bij Kevins wederopstanding aanmoedigend werkt, betekent dit bij Bilal een naïef aandoende promotie van artistiek succes na een toevallige ontmoeting met bekende rapper Hef. Het grote cliché van ontdekt worden blijft in stand, ondanks Greggs pragmatische kijk. Dat hiphoplabel Top Notch de film co-produceert is natuurlijk geen toeval.

Getuige de demonstratieve branie aan het eind is De Libi ook tussen de regels door een reflectie op het huidige Nederland. De levenslust van de personages komt op speelse wijze de haat te boven die het Forum voor Democratie met haar op pseudo-intellectuele en vals-ironische wijze gepropageerd fascisme aan de man tracht te brengen. Maar daar houdt de reflectie op. De beproevingen van de personages gaan het conformisme van de Nederlandse arbeidsethos niet uit de weg, maar blijven er in hangen. Dit mag echter de opzwepende pret niet drukken.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken