Nu aan het lezen:

De L van Lifeforce

De L van Lifeforce


In Hiding in Plain Sight zoeken we op Netflix films, series of documentaires die meer aandacht verdienen dan ze krijgen. En dat doen we op alfabetische volgorde. Deze week zijn we bij de L van Lifeforce.

Soms kom je op Netflix iets tegen wat niet te plaatsen is. Absoluut niet goed, maar misschien wel zo slecht dat het leuk is om te kijken. Ik wilde graag een film toevoegen uit die categorie, en kwam uit bij Lifeforce.

In de film wordt de komeet Halley onderzocht door een groep astronauten. Bij de komeet blijkt zich een gigantisch ruimteschip te verschuilen, vol met grote buitenaardse vleermuizen. De astronauten vinden niet alleen deze rare wezens, maar ook drie naakte buitenaardse lichamen in glazen kisten. Uiteraard worden deze meegenomen naar de aarde. Zoals je misschien al kunt raden gaat dit niet helemaal lekker, en eenmaal terug op aarde is het hommeles. De aliens blijken in staat met een kus iemands levenskracht te kunnen ontnemen, en daarnaast mensen ook nog eens in zombies te kunnen veranderen.

De laatst overlevende astronaut van de missie genaamd Carlsen (Steve Railsback) moet samen met colonel Caine (Peter Firth) de naakte buitenaardse dame zien te vinden voordat het te laat is. Die zoektocht verloopt vrij stroef, en uiteindelijk slagen de aliens erin met een zombieleger Londen over te nemen. De overgangen tussen de zoektocht van de twee mannen en de chaos in de straten van Londen zijn zo raar geknipt dat je nooit echt het gevoel hebt dat de stad in gevaar is. De beelden doen meer aan als een gemiddelde vrijdagavond in de Engelse hoofdstad.

Het hele laatste halfuur van de film is hilarisch, met grote hoeveelheden slecht geschminkte figuranten en een heerlijk blauwe straal (zoals die tegenwoordig in bijna elke superheldenfilm zit). Naarmate de film langer duurt wordt het hele verhaal ook steeds gestoorder. Het zorgt in ieder geval voor een paar hilarische scènes, waaronder de sterfscène van Dr. Armstrong (Patrick Stewart), lichamen die plots weer tot leven komen om vervolgens in duizenden stukjes te ontploffen, en een slotscène met een zwaard waar ik niet al teveel over wil zeggen.

Het is misschien wel een beetje verwonderlijk dat de regisseur van The Texas Chain Saw Massacre en Poltergeist met deze film kwam, maar laat dit je er niet van weerhouden om op een rustige avond deze oude parel op te zetten.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken