Nu aan het lezen:

De ‘G’ van Goosebumps

De ‘G’ van Goosebumps


In onze rubriek ‘Hiding In Plain Sight’ zoeken we naar
overlooked films op Netflix. Of een leuke klassieker. Voor het gemak gaan we gewoon het alfabet af, dus vandaag lees je hier over de ‘G’ van Goosebumps.

Had je niet een vrolijkere plek kunnen uitkiezen, zoals Guantanamo Bay?

Zach verhuist met zijn moeder van New York naar het rustige Madison. Ze heeft daar een baan gevonden als conciërge op Zachs nieuwe school: broodnodig nu zijn vader is overleden. Toch is er natuurlijk niks vervelender voor een puber dan om in een nieuw keurslijf te worden gedrukt. Zeker als je moeder daar dan ook nog eens de sleutels van beheert.

Gelukkig is zijn nieuwe buurmeisje Hannah de moeite waard. Ze blijkt de dochter van de bekende horrorboeken-schrijver R.L. Stine te zijn. Maar Zach kan niet op een warm welkom rekenen, Mr. Stine (Jack Black) heeft een te hoog Meneer Aart-gehalte. Achterdochtig en met een verbale bezemsteel in de aanslag gaat hij iedereen die het waagt om dichtbij te komen te lijf.

Als Zach vreemde geluiden uit Stines huis hoort komen, is hij bang dat Hannah in de problemen zit. Samen met zijn nieuwe buddy Champ gaat hij op onderzoek uit. Al snel blijkt dat de monsters waar Stine over schrijft tot leven komen, zodra je zijn boeken openslaat. De aanvoerder van het sinistere CGI-monsterpack is een buikspreekpop, wiens oneliners vaker de weg kwijt lijken te raken dan Graaf Dracula in een spiegeldoolhof. Door Zachs inbraak belandt deze Happy Meal Monsterclub op straat; Mayhem in Madison. Samen met Hannah en Mr. Stine proberen ze de weerwolven, zombies en consorten weer terug te stoppen in de boeken waar ze vandaan komen.

Goosebumps is een adaptatie van de succesvolle kinderboekenserie Kippenvel. Maar in een poging om de boeken tot leven te wekken, worden de personages in deze film te snel en met een te hoog slapstickgehalte in de actie gegooid. Regisseur Rob Letterman lijkt zowel de jongere kinderen als de PG-13 young adults (Twilight) te willen bedienen, maar de chemie tussen de tieners Zach, Hannah en Champ krijgt nauwelijks de ruimte. Meer nog dan door de vraag of een achtervolging door uit de vaatwasser springende tuinkabouters meeslepend kan zijn, staat er hierdoor geen moment echt iets op het spel.

Een vergelijkbare film die er wel in slaagt om de interesse van zowel kinderen als een wat ouder publiek vast te houden, is Jumanji. Daarbij veel credits voor Robin Williams, die de schrijnende eenzaamheid en de vervreemding die je als buitenbeentje ervaart, door een met actie doorspekte film voelbaar wist te maken.

Dat laat Goosebumps na. Dat de film toch nog wat popcorn laat poffen komt vooral door de sterke ondersteunende rollen in de cast. De prettig gestoorde hippie-tante Lorraine (Jillian Bell), die altijd op de momenten dat het net niet uitkomt haar verwarde neus in Zachs zaken steekt, komt goed uit de verf. Jack Black valt ook op, zijn rol als buurman en cynische criticaster past hem goed. Maar ook daar mist er diepgang. Blacks donkere borstelwenkbrauwen lijken deze film in één verontwaardigde gezichtsuitdrukking te blijven steken, zoals bij Buurman Bolderbast uit de Donald Duck. Je zou meer gelaagdheid verwachten in zijn verhouding tot Zach, die net zijn vader heeft verloren.

Een van de vele gemiste kansen, waardoor Goosebumps je geen moment met echt kippenvel achterlaat. Ik kan de film niet echt aanraden, tenzij je je hele bewuste televisieleven al zit te wachten op een combi tussen Twilight en Sesamstraat zonder een spanningsboog. Hoewel ik me afvraag of de wereld een begrijpelijker plek zal worden als de Cullen Family met gepijnigde vampier-blikken het alfabet gaat zingen. Maar ja, to each its own.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken