Tijdens een samenkomst in New York neemt Frans Timmermans het woord namens Nederland in verband met de MH17-ramp. Hij legt in een zeer beeldende manier uit wat het met ons land heeft gedaan en nog steeds doet. Misschien is zijn toespraak wel iets over het randje qua emotionele beeldspraak. Met als resultaat dat meerdere hooggeplaatste politici (en mensen voor de televisie) in tranen uitbarsten. Maar als de interviewer hint naar het feit dat Timmermans dat met opzet deed reageert hij fel en ontkent in alle toonaarden.

Het is misschien wel de meest bepalende scene in de documentaire De Europeaan, over de persoon Frans Timmermans. Want we zien Timmermans van heel dichtbij maar precies wanneer de interviewer écht dichtbij lijkt te komen is er een duidelijke afstand voelbaar. Eigenlijk zoals we dat van iedere politicus wel kennen. En dat is jammer, want juist Timmermans is iemand die de gemiddelde Nederlander hoog heeft staan qua transparantie en eerlijkheid. Het betekent ook niet dat we hem niet leren kennen, want dat doen we in De Europeaan wel degelijk – maar die afstand zorgt er toch voor dat je met onbevredigend gevoel de zaal weer verlaat.

Vlak voor het begin van een grote VN-conferentie nog even met de interview (regisseur Dirk Jan Roeleven) deelt dat Vitesse met 2-0 voor staat tegen Roda. Balen. Het typeert de manier waarop hij met zijn werk omgaat. We volgen hem tijdens verhuizingen, lastige vergaderingen, taxiritjes van 300 meter in een konvooi, telefoontjes met Samsom en Rutte – het lijkt een enorm stressvolle baan en juist tijdens momenten waarop de gemiddelde persoon bijna zou breken checkt Timmermans even Livescore.com, wat een glimlach op je gezicht tovert. Tegelijkertijd betekent het niet dat hij zijn werk niet serieus neemt. Integendeel: tussen neus en lippen door deelt hij dat zijn 10-jarige zoon hem vroeg waarom hij hem de afgelopen jaren alleen in zijn schoolvakanties had gezien. Hij slaapt doordeweeks in een 1-persoonsbed ergens in Brussel. De chauffeur staat iedere ochtend rond 7 uur op de stoep en levert hem laat in de avond weer af. Het is een portret van een man die probeert om Europa bij elkaar te houden in een tijd waar verschillende crises bij elkaar komen. Het vluchtelingenprobleem, Brexit, de onrust rondom Turkije, hij valt niet te benijden.

‘Ik houd altijd vast aan mijn eigen standpunt.
Maar ik vrees de eenzaamheid die dit oplevert.’

De Europeaan geeft een kijkje in het leven van iemand waarvan de meeste mensen enkel een abstract idee hebben van wat hij precies doet. Als kijker voel je je bijna schuldig wanneer je kijkt naar een (op het oog) stiekem opgenomen vergadering met Ban Ki-Moon. Helaas verdwijnt die eerder genoemde afstand nooit, al is het meer een gevoel dan een gegeven. Het feit dat de documentaire al een jaar geleden is uitgekomen is ook jammer. Er gebeurt zoveel rondom de eerder genoemde problematiek dat het einde wat achterhaald aanvoelt.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren