Nu aan het lezen:

De beste films van 2015 (deel 6)

De beste films van 2015 (deel 6)

 

Als laatste aan de beurt:  Dandyano.

Het was een moeilijke keuze, afgaande op de vele fantastische, bijzondere, mooie, enge, grappige en keiharde films die ik dit jaar gezien heb. Daarnaast hebben we ook al 5 lijstjes gehad waar wat overlap in zit, dus ik probeer mijn overduidelijke titels voor andere lijstjes te bewaren. Here goes; mijn lijstje met beste films van 2015

 

While We’re Young
Noah Baumbachs meesterwerk kan op een comfortabele positie rekenen binnen ‘beste films van 2015’ lijstjes. Ben Stiller en Naomi Watts spelen getrouwde 40-ers met een hang naar youthfulness. Die vinden ze in Adam Driver en Amanda Seyfried, maar ze vinden ook iets anders: bij jeugdigheid komt een bepaalde medogenloosheid. De acteurs halen allemaal een ruime voldoende, maar het script, de dialogen en slimme blik op het verschil tussen generaties is wat While we’re Young zo goed maakt.

Slow West
De jonge en niet zo stoere Jay Cavendish (Kodi Smit-McPhee), reist vanuit Schotland naar het Amerika van 1870. Geweld, roof, moord en een volk dat inherent van laag allooi is verwelkomen zijn aanwezigheid, en zo ontmoet hij Silas (Michael Fassbender), een premiejager die toezegt Jay te helpen in ruil voor zijn geld. Slow West: een film die niet zo traag is als de titel doet vermoeden, en met zijn speelduur van 84 minuten een compact avontuur is, met een melancholisch randje. Niet zonder fouten, maar het debuut van regisseur John Maclean mag er zijn, met een van de beste shoot-outs die ik de afgelopen jaren heb gezien. 

Spectre
James Bond glorieuze, commercieel zeer succesvolle ‘return-to-form’ is een van de beste (actie)films van dit jaar. Wat verder een mager tussenjaar genoemd mag worden in dat genre, met pastiche fillers als The Man From U.N.C.L.E., het lege CGI feestje van Hitman: Agent 47 of de vergane glorie van The Transporter. Het camerawerk in Spectre is verbluffend, de grappen zijn on-point, de gadgets aanwezig, en de vrouwen zijn prachtig. Hoe plat ook; meer wil ik niet van een Bond film.

Dior and I
Als je een synopsis leest van Frédéric Tchengs documentaire, lijkt het alsof alles draait om de genialiteit van Raf Simons — de door het modehuis ingehuurde topman die het merk van nieuw elan moet voorzien. In de uitvoering is dit echter een film over de vele handen en knappe koppen die nodig zijn om Simons’ individualistische visie tot uitvoer te brengen. In essentie is dat precies waar het modehuis Christian Dior altijd bekend om heeft gestaan. Bij de grote climax aan het einde van de film komt dan de beloning: alle inspanningen, het nachtenlang doorhalen, uitgekafferd worden door Raf Simons; het was het allemaal meer dan waard. De medewerkers van het atelier aanschouwen met tranen in hun ogen de collectie waar zij ziel en zaligheid in hebben gestopt, en in combinatie met de werkelijk fantastische omgeving van een Frans herenhuis dat is omgetoverd tot catwalk, is het moeilijk om zelf niet ook een traan te laten –puur om de ontlading en schoonheid van het geheel.

Beasts Of No Nation 
Alle lange, lege blikken van de kindsoldaten (vrijwel allemaal voor de eerste keer voor een camera) dragen een bepaald gewicht waardoor een film kijken verandert in een voyeuristische inkijk in hoe het reilt op sommige plekken op deze wereld. Plekken waar jij en ik niet willen zijn. Agu’s reis van een jongetje dat het niet slecht heeft, naar een Goddeloze wees die niets meer heeft om voor te leven behalve de volgende slachtpartij of opiaat shot is treffend en pijnlijk. Op die momenten is het sobere realisme van Fukunaga, gecombineerd met het bronmateriaal (het gelijknamige boek van Uzodinma Iweala) zware kost. Desalniettemin een van de beste films van dit jaar, onder andere vanwege de overtuiging waarmee Idris Elba de commandant neerzet.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken