Nu aan het lezen:

Column: de keerzijde van de medaille

Column: de keerzijde van de medaille

 

Het seizoen voor het verdelen van de belangrijkste filmprijzen is weer aangebroken. Waarin de beste films worden gefêteerd met gala’s gepresenteerd door komieken en bezocht door vriendelijk glimlachende halfgoden en -godinnen in elegante kleding. De prijs vormt al lang niet meer het hoogtepunt van de avond, maar wordt nog altijd gezien als een kenmerk van kwaliteit. Zodra de winnaars bekend zijn, volgen gloedvolle reclames (“Winnaar van 1 Oscar”). Het publiek ziet de prijs als bevestiging van een goede keuze voor de invulling van een middag of avond. De Oscar voor Beste Buitenlandse Film. Dat moet toch een enerverende filmervaring zijn? Meestal is dit wel het geval, al is er altijd ruimte voor discussie. Maar er is ook duidelijk een verdomhoekje.

Een verdomhoekje gevuld met mislukte films. Zo’n film waarbij alles verkeerd gaat. Waarin de regisseur maar wat doet, de scriptschrijver een writer’s block heeft en de acteurs slecht zijn gecast. Voor die films zijn ooit bij wijze van grap de Golden Raspberries in het leven geroepen. De Golden Raspberries, kort Razzies, worden gekozen door een willekeurige jury. De prijs heeft het effect van een brandmerk. Er is nu eenmaal weinig interesse in een film die de Razzie voor slechtste film krijgt uitgereikt. Betekent dit dat alle Razzie winnaars slechte films zijn? Nee. Ook hier is ruimte voor overleg. Weinig mensen zal het schelen dat Annie (1983) naar huis ging met 1 Razzie. Elk kind dat is opgegroeid in de jaren ’80 en ’90 is ermee groot gebracht. En terwijl voor sommigen de prestaties van kindactrice Aileen Quinn om te huilen is, letten anderen meer op de kwaliteit van bijvoorbeeld de liedjes of art direction (beiden genomineerd voor een Oscar). En ook een brandmerk vervaagt met de tijd. Het vraagt wellicht niet om een brede herwaardering, maar in ieder geval een tweede kans. Hier volgt een kleine selectie van de best of the worst.

Cocktail (1988) – Roger Donaldson
Cocktail is 1 van de films waarmee Tom Cruise zijn naam vestigt in Hollywood. De film wordt pikant genoeg niet alleen genomineerd voor de Razzie voor slechtste film, maar ook voor slechtste script, slechtste acteur en slechtste regisseur. Het verhaal is simpel. Parttime student Brian Flanagan (Tom Cruise) neemt een baantje als barman en groeit uit tot een ware specialist in cocktails. Als hij meer geld kan verdienen op het tropische Jamaica, grijpt hij zijn kans. Daar ontmoet hij kunstenares Jordan (Elisabeth Shue). Ze worden verliefd maar is hun relatie ook bestand tegen Brian’s flirts met andere vrouwen?
Tom Cruise speelt vlak, en zijn timing is off maar Cocktail is desalniettemin een romantische guilty pleasure met een ietwat zoete afdronk.

 

Showgirls (1995) – Paul Verhoeven
Regisseur Verhoeven was net goed op dreef met films als RoboCop (1987), Total Recall (1990) en Basic Instinct (1992). Toen volgde dit project, en was alle zorgvuldig opgebouwde krediet verspeeld. De film staat te boek als de slechtste film ooit gemaakt. Dit is misschien schromelijk overdreven. Die twijfelachtige eer gaat namelijk naar de bescheiden mening van ondergetekende, toch echt naar Battlefield Earth (2000). Verwacht geen hoogstandjes van Showgirls. Het script is lui geschreven en vooral bedoeld om zoveel mogelijk blote vrouwen in beeld te brengen. Voer voor discussie dus, want wanneer is seksisme in films nu een aanklacht tegen de uitbuiting van vrouwen? Klinkt als een studieproject in de maak.

 

The Lone Ranger (2013) – Gore Verbinski
The Lone Ranger heeft genoeg potentieel, maar flopte genadeloos. Tonto (Johnny Depp) is een Comanche medicijnman die zich ontfermt over de zwaar gewonde Texas Ranger John Reid (Armie Hammer). Als Reid is herstelt, zweert hij wraak tegen de moordenaars van zijn wapenbroeders. The Lone Ranger heeft een aantal overeenkomsten met Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003); avonturenfilm met Depp in een zonderlinge rol en knappe jonge acteur als tegenspeler. Helaas heeft formulewerk 1 groot nadeel: het verveelt snel. Depp is zeker niet in vorm in zijn rol als Tonto. Het blijkt ook een lastige opgave 2,5 uur de aandacht te houden bij het rommelige verhaal. Maar zet daar tegenover de goede actiescènes, een leuke rol van Armie Hammer en je hebt prima popcorn vermaak.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken