Nu aan het lezen:

Clint Eastwood versterkt met Sully Trump-sentiment

Clint Eastwood versterkt met Sully Trump-sentiment

 

Eastwoods film Sully, over de piloot die in 2009 een Airbus 320 met twee uitgevallen motoren veilig op de Hudsonrivier bij New York liet landen, past naadloos in de Trump retoriek. “Don’t trust the government!”

Met Sully heeft regisseur Clint Eastwood een onverwachte hit te pakken. In Nederland was de film over de heldhaftige piloot met stip de best bezochte film van het afgelopen weekend. Maar in de VS is Sully pas echt door het dak gegaan. De film heeft er in het openingsweekend $35 miljoen opgebracht, meer dan welke andere film van Eastwood. De film raakt dus een snaar bij het Amerikaanse publiek. Maar welke?

Dat de film op ware gebeurtenissen is gebaseerd, mag een open deur heten. De beelden van het vliegtuig dat een spectaculaire landing op de Hudson maakte, gingen de hele wereld over.

Gezagvoerder Chesley ‘Sully’ Sullenberger werd niet alleen door de 150 passagiers, maar ook door bijna alle media onmiddellijk tot held uitgeroepen. Door zijn kalmte en ervaring had hij New York een nieuw 9/11 bespaard. Sterker: ‘The Miracle on the Hudson’ was precies wat de stad nodig had, ruim zeven jaar na de aanslagen op het WTC. Maar daar zit geen film in, zo moet Eastwood gedacht hebben. De landing wordt meteen in de eerste scène van de film getoond, dus het drama moet wel uit wat anders komen. Dat drama haalt Eastwood uit het feit dat de National Transportation Safety Board (NTSB) Sullenberger volstrekt niet gelooft en hem zelfs wantrouwt. Computerberekeningen laten volgens hen zien dat Sully makkelijk had kunnen landen op een vliegveld in de buurt. Hij zou volgens de onderzoekers met zijn actie zelfs onnodige risico’s hebben genomen. Bij het zien van de film kan je niet anders denken dat dit verlengstuk van de overheid alles doet om de heldenstatus van een gewone Amerikaan als Sully onderuit te halen en zwart te maken. Alles voor het eigen gelijk. Alles om de eigen macht in stand te houden.

Robert Benzon, de toenmalige leider van het onderzoek bij de NTSB, zegt in een interview met The Guardian dat de film de ondervragingen van Sully laat zien als een kruisverhoor van een crimineel. Eastwood schildert volgens Benzon de instantie zelfs af als de KGB of Gestapo. Terwijl de tientallen aanbevelingen die uit het onderzoek volgden, door Eastwood volstrekt worden genegeerd. Sully, de gewone hardwerkende Amerikaan, komt als overwinnaar uit de verhoren. De NTSB heeft bakzeil moeten halen. Met dit slotbeeld moet de bioscoopbezoeker worden gesterkt in zijn weerzin tegen een machtige overheid met baantjesjagers en minachting voor de burger. En net als Trump geeft Eastwood in Sully de media de schuld van het verdraaien van feiten en het klakkeloos napraten van machthebbers.

Dat een regisseur voor een speelfilm een waargebeurd verhaal naar zijn of haar hand zet, is logisch. Maar de bewuste keuze die Eastwood maakt, namelijk om van de NTSB een kille overheidsinstantie te maken die zich tegen de gewone Amerikaan keert, is een opvallende. Juist omdat hij in zijn twee films over de Tweede Wereldoorlog, Flags of my Fathers en Letters from Iwo Jima, het heldendom aan de kaak stelt en zowel Amerikaanse als Japanse soldaten niet als karikaturen maar als echte mensen laat zien, met twijfel en angst. Waar Eastwood in dit sterke tweeluik de holle retoriek van politici in oorlogstijd liet zien, daar bedient hij met zijn nieuwste film de groeiende groep Amerikanen die hun helden afgepakt ziet worden door de ‘elite’ uit Washington en die in Trump hun redder ziet. Eastwoods boodschap gaat er bij hen in als zoete koek.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken