Nu aan het lezen:

De muzikale avonturen van Martin Scorsese

De muzikale avonturen van Martin Scorsese


De maand maart mag bij ons dan wel in het teken van de avonturenfilm staan, het weerhoudt filmliefhebbers Miron Galic en Wesley Korner er in ieder geval niet van om de muziekkeus van hun grote held Martin Scorsese te bespreken. Voor deze gelegenheid hebben zij 4 van hun favoriete muzikale momenten uit het oeuvre van de grootmeester uitgekozen.

M: Laat ik eens met een ondergewaardeerde parel beginnen; Mean Streets, naast Scorsese’s derde full length zijn eerste samenwerking met De Niro en daarmee de film waarmee beide helden hun eerste stappen richting een grote doorbraak deden. De door mij gekozen scène bevat echter weinig De Niro, een beetje Keitel –voor hem was het alweer zijn tweede samenwerking met Scorsese– maar vooral heel veel “The Ronettes – Be My Baby”:

Het zijn de prachtige soulklanken van The Ronettes die er in combinatie met het rauwe beeldmateriaal van een onbezonnen Harvey Keitel tegenover een onbezonnen Little Italy voor zorgen dat de scène blijft hangen. Scorsese schetst een droomwereld die nog nooit zo magisch, en tegelijkertijd zo puur aanvoelde.

“You don’t make up for your sins in church. You do it in the streets. You do it at home. The rest is bullshit and you know it.”

Amen to that, Marty.

W: Maar als je het over intro’s van Scorsese hebt, mag je de introductie van Jack Nicholson (Frank Costello) in The Departed zeker niet laten ontbreken.

The_Departed_1

Eerst hoor je de rauwe stem van Frank Costello die op zijn gemak uitlegt hoe het leven in de achterbuurten van Boston eruit ziet en zijn verhaal afsluit met de woorden: “No one is gonna give it to you, you have to take it”. Maar het mooiste van de scene vind ik dat de timing tussen de beelden en de muziek bijna perfect zijn. Halverwege de introductie en het verhaal van Frank Costello hoor je het nummer Gimme Shelter al rustig opbouwen. Op het moment dat Frank Costello de bovenstaande woorden uitspreekt hoor je ook de vlammende gitaarsolo van Keith Richards door de speakers en begint het refrein. Na dit hoogtepunt gaat het volume weer omlaag en hoor je de muziek nog sluimerend op de achtergrond.

Eigenlijk is het ook niet zo gek dat hij muziek gebruikt van de Stones, aangezien hij twee jaar later een hele documentaire over de Stones zal maken. Die trouwens ook zeker de moeite waard is om te kijken.

M: Een andere film die de moeite waard om te kijken is, is “After Hours”. Hoewel het een van de vreemdste films is die ik ooit gezien heb kan de door mij geselecteerde scène  —de volgende filmstill daargelaten— als doodnormaal worden bestempelt.

Kantoormedewerker Paul Hackett heeft een rotnacht en belandt in een of ander café waar o.a. de vader van Kevin McCalister uit Home Alone werkzaam is. Paul Hackett heeft welgeteld 97 cent op zak en zoekt eigenlijk alleen maar een plek om te schuilen voor de regen. Paul Hackett beleeft zoals eerder gezegd een vervelende nacht en deze gaat alleen nog maar vervelender worden. Gelukkig kan Paul Hackett even tot rust komen met “You’re Mine” van Johnny Carr en Robert Mitchell op de achtergrond.

After Hours is een film waarin het verlaten van je comfortzone, zij het in de positieve of negatieve zin, centraal staat. De door mij uitgekozen scène werkt onder begeleiding van het prachtige nummer echter puur als adempauze; als intermezzo voor de met vreemde momenten beladen verhaallijn.

Wat deze vreemdheid precies inhoudt dat zul je zelf uit moeten vinden, ondertussen kom ik nog even tot rust onder het genot van Johnny Carr & Robert Mitchell en hun soulmuziek. Jij ook, Wesley?

W: Mij kan je altijd blij maken met soulmuziek Miron. Waar ik ook heel blij van word is de laatste film van Martin Scorsese; The Wolf of Wall Street. Deze biografische misdaadkomedie vertelt het waargebeurde verhaal van Jordan Belfort (gespeeld door Leonardo Di Caprio), een beurshandelaar die er nogal een extreem leven op na hield. Naast zijn oplichtingspraktijken hield Jordan Belfort zich voornamelijk bezig met heel veel drugs, alcohol, feesten en mooie vrouwen. Martin Scorsese weet als geen ander deze absurde levenswijze tot leven te brengen op het witte doek.

Buiten de uitstekende cast bestaande uit o.a. Leonardo Dicaprio en Jonah Hill beschikt de film ook over een uitgebreide soundtrack. De film is gevuld met een totaal van zestig nummers waarvan het nummer van Plastic Bertrand mij het meeste bij gebleven is. Dit nummer —getiteld “Ca Plane Pour Moi”— is een combinatie van Punk en het New Wave genre met hier en daar wat invloeden uit de Rock & Roll. Het nummer heeft voor mijn gevoel iets absurds, wat het dus perfect maakt voor deze film.

De muziek begint op het moment dat Jordan Belfort opgepakt wordt door de FBI tijdens het opnemen van een infomercial. Naarmate het nummer verder speelt zien we één voor één iedereen die in het complot zat opgepakt worden. Je hoort Jordan Belfort als voice-over scheldend en tierend vertellen wat iedereen gedaan heeft en waarom ze opgepakt worden. De scene eindigt in de rechtszaal waar Jordan terecht staat en dit is het moment waarop ook de muziek uitfade. Wat voor straf hij krijgt en hoe het verder afloopt moet je zelf maar gaan bekijken. Dat gezegd hebbende raad ik je aan ook de soundtrack een kans te geven. Alvast veel kijk- en luisterplezier.

Image credit: Warner Bros, Paramount Pictures

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken