Nu aan het lezen:

Cinematties: Twilightmarathon

Cinematties: Twilightmarathon

 

In a world gone mad…  we leven in een verwarrende wereld in chaotische tijden. Om grip te krijgen op de waanzin die zijn weerslag heeft op het witte doek, formeert Cine een team van specialisten om deze te doorgronden. If you have a problem, if no one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the Cinematties!

Geloof het of niet: het is alweer tien jaar geleden dat de wereld kennismaakte met de schitterende vampiers uit Twilight, met bakvisvreugde en navenante spot van snobs. Kristen Stewart en Robert Pattinson, die het centrale koppel speelden, hebben ondertussen meer op hun cv: je vindt er regisseurs als Kelly Reichart, David Cronenberg, Olivier Assayas, Ang Lee, de gebroeders Zellner en de gebroeders Safdie. Zij vergeten de vijf (5!) films in de Twilight Saga misschien liever. Maar de Cinematties niet, hoor: zij trekken er gewoon een nacht voor door.

DE VOORBEREIDING

Eerst, voor we beginnen: welke Cinematties zijn aanwezig, en welke voorkennis en vooroordelen hebben zij bij zonsondergang?

Hedwig: ik heb ooit de eerste Twilight overwegend positief gerecenseerd voor Filmtotaal, al valt me bij teruglezen vooral op hoe krampachtig ik me wilde distantiëren van de Twi-hards (niet zonder reden, overigens – een subset is echt serieus van het padje af). Verder heb ik een deel van de boeken gelezen (ik ben geloof ik ergens in deel drie gestrand) en heb ik een vriendin me laten overtuigen om Breaking Dawn: Part I in de bioscoop te zien.

Thierry: Ik heb nog vrijwel niets van deze filmreeks gezien en toch heb ik het gevoel dat ik hem al grotendeels ken. Op internet word ik immers al jaren om de oren geslagen met verwijzingen naar de Twilight-films. Ik verwacht daarom dat deze eerste kennismaking vergelijkbaar zal zijn met toen ik op relatief hoge leeftijd voor het eerst The Wizard of Oz en Star Wars zag.

Julius: Ik heb ook nog nooit een Twilight-film gezien en was, zoals veel horrorliefhebbers, behoorlijk sceptisch toen ze verschenen. De kritiek op de christelijke boodschap en de ‘vampire pussification’ waren destijds genoeg reden voor mij om te besluiten dat ik die films rustig kon overslaan, wat me er overigens niet van weerhield de serie en haar fans te bespotten.

Sjoerd: De Twilight-manie is altijd langs mij heengegaan. De boeken en films ken ik meer door wat er over geroepen werd op het internet dan dat ik mij er in heb verdiept. Door memes over hoe belachelijk het liefdesverhaal zou zijn heb ik een samenvatting van het gehele verhaal gelezen, wat mij het ergste doet vrezen. Wel heb ik The Host gezien, een andere adaptatie van een boek van Stephenie Meyer. Deze film bevatte een verrassend scherpe toekomstvisie op de mensheid. Het pathetische liefdesverhaal tussen een mens en alien (of eerder, hun zielen) deed de opgebouwde goodwill echter grotendeels teniet. Toch ga ik niet met angst en beven deze marathon tegemoet. Zowel Kristen Stewart als Robert Pattinson toonden aan meer te zijn dan mooie gezichten in een blockbuster voor tieners, met films als Certain Women of Good Time. Daarnaast kan de verdraaiing van typische gothic archetypes een nieuwe kijk op het genre opleveren. De kille production design spreekt in ieder geval aan. En misschien raakt het excessieve melodrama in tegenstelling tot bij The Host een gevoelige snaar. Mijn favoriete gothic verhaal is Robert Louis Stevensons Olalla, ook over een theatrale liefde met een hint van vampirisme. Twilight zal wel niet tot deze hoogte stijgen, maar ik zou niet verbaasd zijn als ik iets van sympathie koester na afloop.

Eline: Ik heb meerdere Twilight-films gezien, maar ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren welke dat precies zijn geweest. Dingen die me wel zijn bijgebleven: glittervampiers, gasten die met ontblote bovenlijven door het bos rennen (hebben ze het niet koud?) en Michael Sheen die iets doet. Met lang haar. Oh, en veel groen-, blauw- en grijstinten.

George: Ik moet toegeven dat ik het fenomeen eigenlijk alleen kende van de grappen en memes (still a better love story than Twilight). Twilight was een pispaaltje. Nu is het natuurlijk niet helemaal eerlijk dat je een reeks zo afkraakt zonder dat je iets gezien hebt. Daarom leek dit marathonidee mij wel een goede kans om met een open blik naar de reeks te kijken. Daar komt nog bij dat in artikelen die zijn verschenen om het tienjarige jubileum van Twilight te vieren wordt beweerd dat dit een feministisch meesterwerk is. Dat moet ik nog zien, maar het is wel zo dat iedereen recht heeft op zijn guilty pleasures. Blijkbaar geldt voor tienermeisjes dat hun smaak slechter is dan veel tienerjongens.

Julius: Dat laatste betwijfel ik; zal Twilight slechter zijn dan het werk van Michael Bay of Zack Snyder? Bovendien zijn veel pop-culturele fenomenen die eerst werden weggezet als ‘voor meisjes’ inmiddels algemeen gewaardeerd: Frank Sinatra en The Beatles waren meidenidolen voordat mannen ze kaapten en salonfähig maakten.

George: Ik denk wel dat jongens er makkelijker mee weg kunnen komen en dat de films nog worden geschaard onder boys will be boys films of later weer worden gezien als klassiekers, met of zonder ironie. Zie bijvoorbeeld het oeuvre van Chuck Norris, waar we de vorige editie in doken.

DE MARATHON

Op de bank in Eindhoven: Hedwig, Sjoerd, George en zijn eega, Julius, Thierry, en Calvin & Hobbes — de laatste twee vinden het allang best zolang er een warme schoot is om op te zitten. Op afstand via Skype: Eline, in gezelschap van Takkie, die het niet veel kan boeien.

Thierry: Misschien ben ik iedereen wat excuses verschuldigd. Toen ik deze marathon voorstelde, was dat vooral vanuit de behoefte om deze reeks maar zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Ik had er alleen niet bij stilgestaan dat we ons daarmee zouden onderwerpen aan tien onafgebroken uren Twilight. Ik ben er echter door verbijsterd hoe weinig plot er in die tien uur zit, om nog maar te zwijgen over het grote gebrek aan thematische samenhang en ontwikkeling. Vreemd dat alles zo stuurloos aanvoelt, want de boekenreeks was al zo goed als volbracht toen men begon met verfilmen ervan. Het was dus niet alsof men nog in het duister tastte, zoals met andere verfilmde boekenreeksen nogal eens voorkomt.

Sjoerd: Tien uur verder zonder spijtgevoelens en met een alliantie voor Team Jacob. De rivaliteit tussen Edward en Jacob, waarbij fans zich bij een van de twee stammen aansluiten, is een reflectie van het belangrijkste element binnen de Twilight Saga. Normaliter is het de fanfiction die elementen uit het oorspronkelijke werk tot een fetisj verheft en gaat spelen met de tekens. Maar deze filmreeks lijkt zelf al fanfiction. Bella en Edward zijn de culminatie van de tienerzucht naar eeuwige liefde. De continue herhaling van beelden, zoals het idyllische bloemenveld, plaatst hun gevoelens op een voetstuk, zonder beide personages ooit iets anders te laten doen dan elkaar te beminnen. Het verlangen is het enige gespreksonderwerp en elke reële vorm die liefde aan zou kunnen nemen gaat het verhaal uit de weg. Daarom is het de ultieme tienerfantasie, waarbij Bella en Edward als tekens van innig samenzijn verworden tot een cartoonesk aandoende versie van het buitenbeentje en de mysterieuze hunk. Toch is er meer aan de hand dan louter fantasie. De seksuele moraal, die de mormoonse overtuiging van schrijfster Stephenie Meyers prijsgeeft, is dubieus. Maar dit verhaal over abstinentie (alle personages dienen hun impulsen te bedwingen) is in tegenstelling tot het gros van de nihilistische blockbusters juist onschadelijk.

Hedwig: Daar ben ik het toch niet mee eens. Ik denk dat het wel degelijk schadelijk is om, bijvoorbeeld, te suggereren dat als je maar eerst trouwt de eerste keer seks vanzelf fantastisch is. Het interessante is wel dat de verantwoordelijkheid van de abstinentie vooral bij Edward wordt gelegd: Bella lust een eind weg, en dat wordt ook niet veroordeeld — het wordt eigenlijk als logisch resultaat gezien van de marmeren borstkas van de vampier. Edward is de poortwachter, terwijl in veel hedendaagse puriteinse groepen die verantwoordelijkheid meestal bij de vrouw gelegd wordt.

Sjoerd: Wellicht onbedoeld vatten de films de huidige tijdsgeest. In een technische samenleving waar productiviteit regeert zijn zaken als seks en relaties overbodige afleiding geworden. Het sublimeren van driften vindt tegenwoordig plaats op de werkvloer. Dat is treffend gepakt met de vampiers, die hun zucht naar mensenbloed weten te controleren. Of de weerwolven, die hun boosheid dienen te kanaliseren. En het mormoonse ideaal van seks na het huwelijk past naadloos in het rijtje. Jongeren hebben tegenwoordig minder en pas op latere leeftijd seks, drinken minder en gebruiken minder drugs. Vandaar de bewieroking van een frigide Bella en Edward, die symboliseren waar de jongeren diep van binnen de smartphone voor weg zouden willen gooien: opgaan in elkaars ziel in subliem samenzijn.

George: Laten we de films eens individueel bekijken. Twilight is geen superslecht begin van de serie, maar ik word er ook niet heel erg warm van. Wat mooie shots van een stadje in de Pacific Northwest. Een dertien-in-een-dozijn-high school. Maar waarom moet Kirsten Stewart als Bella zo erg mekkeren? Als ze voor het eerst naar haar nieuwe school gaat wordt ze gelijk al door iedereen goed ontvangen. Geen bitchy klasgenotes, gepest of andere conflicten die in het high school-genre gebruikelijk zijn. Toch zegt die treurige blik van Bella: ze mist iets in haar leven en hoort er niet helemaal bij. En dan komt Edward natuurlijk met zijn piekerende blik en grote haar. En dan blijkt hij een vampier te zijn. Maar dat element, waar je zó veel mee kunt doen, wordt op zo’n kneuterige manier uitgewerkt.

Thierry: Die opzet is inderdaad een flinke verkwanseling van potentie, terwijl dit alles zo simpel kan worden opgelost. Maak van Bella gewoon een buitenbeentje dat niet kan aarden bij haar menselijke soortgenoten, maar zich vreemd genoeg wel thuis voelt bij de vampiers. Of ga gerust nog een stapje verder door haar thuissituatie wat te ontwrichten. Geef haar vader een nieuwe vriendin, waardoor Bella niet zijn volle aandacht heeft, of maak er een weeskind van en dump haar bij een conservatieve oom. Het is heus niet zonder reden dat hoofdpersonen in jeugdliteratuur meestal beginnen vanuit een tragische startpositie. Maar Bella mag het blijkbaar niet al te moeilijk hebben; zij heeft de volste aandacht van iedereen in haar leven en zelfs de o zo afstandelijke vampiers hebben haar al aan het eind van de eerste film in hun dode hart gesloten.

George: Edward en zijn ‘familie’ vormen een groep goedaardige vampiers. Zijn vader is een arts. Het is een burgerlijk en saai zooitje dat zich helemaal heeft geïntegreerd aan het modale plaatje. Niks decadents en niks subversiefs. Sowieso is deze film wel heel vrij wat de vampiertraditie betreft. Zonlicht is blijkbaar niet dodelijk, maar zorgt ervoor dat je eruit zien als een glamartiest. Spiegels en foto’s zijn geen probleem en what’s up met dat supersnelle rennen en springen? Vampiers zijn toch geen superhelden?

Julius: Wat betreft de vampiertraditie: daar nemen wel meer films vrijheden mee. Dat ze geen spiegelbeeld hebben en niet op de foto kunnen bedacht Bram Stoker voor Dracula. Die trouwens ook gewoon overdag in de zonneschijn over straat loopt, net als eerdere literaire vampiers Lord Ruthven (uit The Vampyre, 1819) Varney (Varney the Vampire, 1845) en Carmilla (Carmilla, 1871). Zonlicht is pas dodelijk sinds Nosferatu (1922), en zelfs daar alleen onder bepaalde voorwaarden: het moet een zonsopgang zijn, en de vampier moet net het bloed van een maagd hebben gedronken. De woede van veel horrorfans dat Meyer zich niet aan de traditie houdt, wijst dus eerder op een gebrekkige kennis van de vampiergeschiedenis hunnerzijds.

Thierry: Ja, maar daarmee negeer je dan wel even een kleine honderd jaar aan vampiermythologie. Prima als Meyer terug wil naar een klassiekere interpretatie van de vampier, maar haar werk is duidelijk meer schatplichtig aan de getormenteerde bloedzuigers van Anne Rice dan die van Stoker of diens generatiegenoten. Dat gezegd hebbende zou het me oprecht verbazen als ze hier ooit iets van heeft gelezen. Ik vermoed dat ze ooit Interview with the Vampire (1994) op televisie heeft gezien en bedacht dat het allemaal nóg sexier kon, maar dat alle tragiek en horor er maar beter uitgefilterd kon worden om de verkoopbaarheid te vergroten. En dat is waar de reeks voor mij vastloopt: waarom over vampiers schrijven als je duidelijk geen interesse hebt in wat deze wezens interessant maakt? De Twilight-vampiers hoeven zich niet druk te maken over zwaktes, hebben totaal geen andere kijk op het leven vanwege hun onsterfelijkheid en zelfs de behoefte aan mensenbloed is voor aanvang van de eerste film al opgelost.

Jasper: Twilight Harpo Marx Vampire

Julius: Ik vond de eerste film vooral vermakelijk vanwege de toen al gedateerde high-school-clichés: de schoolkrantknul die altijd op zoek is naar een scoop; de scène waar Bella met haar nieuwe vrienden in de kantine zit en over iedereen die haar opvalt vraagt ‘Who is that?’ Mijn favoriete vampier is Jasper, een zwijgzame blonde knul die voortdurend met verwarde blik de wereld in kijkt. Zijn gedrag en blonde krulletjes deden me aan Harpo Marx denken. Toen ik googelde op ‘Twilight Harpo Marx Vampire’ kwam ik erachter dat de heren van RiffTrax dezelfde associatie hadden. Hoe dan ook: los van al die zaken ontbrak voor mij het belangrijkste aspect van de romance, namelijk de romance. Hoewel ze dezelfde dooie blik in de ogen hebben, zag ik geen connectie tussen Bella en Edward. Die bleef ik ook in de daarop volgende films missen. Inmiddels weten we dat Kristen Stewart en Robert Pattinson uitstekende acteurs zijn. Ik vraag me af: was hun levenloze spel in de Twilight-films een bewuste keuze, of een kwestie van gebrek aan ervaring of interesse in het materiaal?

Eline: Goeie vraag, even op IMDb zitten kijken. Elke film behalve de laatste twee had een andere regisseur, wat merkbaar is aan alles. Van aftiteling tot kleurvoering in de films, het is alsof elke regisseur vooraf heeft gezegd: ‘goed, we gaan het nu helemaal anders doen,’ en dan alsnog tegen een belabberd script aanliep. Die scripts waren allemaal van dezelfde persoon: Melissa Rosenberg, die er dus niet in geslaagd is om de personages echt dynamisch te maken.

Julius: Meer dan met Stewart en Pattinson heb ik me vermaakt met Taylor Lautner als Jacob. De inmiddels haast vergeten acteur is hier nog een stuk charismatischer dan de andere twee punten in de relatiedriehoek. Zijn aversie jegens bovenkleding werkt ook in zijn voordeel. In het eerste deel krijgt hij nauwelijks iets te doen, maar in deel 2 en 3, New Moon en Eclipse, was er meer dan genoeg te genieten van zijn ontblote bovenlijf. Ik vind het wel iets hebben dat die films zo schaamteloos exploitatief zijn. Destijds werden er enorm veel grappen over gemaakt, en Twilight deed daar zelf aan mee, door Edward in Eclipse te laten vragen of Jacob geen T-shirt heeft. Misschien zijn de Twilight-films wel de laatste ‘horror’-films waarin de genretraditie van ‘overbodig’ naakt in stand gehouden werd. Dat is toch wat waard?

Eline: Vooral als Jacob aan Bella’s vader probeert uit te leggen wat er allemaal met Bella aan de hand is… door zich uit te kleden voor zijn transformatie tot wolf. Thanks, Jacob! Wat ik vooral jammer vind is dat hij nooit echt een uitdager van Edward wordt. Ik had graag gezien dat hij Bella wat argumenten gaf waarom het niet leuk is om een vampier te worden, of dat ze niet zo makkelijk alles aan de kant zou moeten zetten voor een glitterende bejaarde. In plaats daarvan zien we vooral een herhaling van de volgende situatie: Edward zegt wat goed is voor Bella, Jacob zegt wat goed is voor Bella, wat haantjesgedrag, wat gegrom, en Bella die er tussen staat en niks zegt. Jacob wordt naarmate de reeks langer duurt alleen maar vervelender, met als klap op de vuurpijl zijn ‘imprint‘ op de dochter van Bella en Edward.

Team Jacob anyone…

George: Deel 2, New Moon, wordt inderdaad vooral gedragen door Jacobs ripped lijf en Bella’s tweestrijd: ‘Zal ik gaan voor een bleekscheet met een rijke familie of een inheems-Amerikaanse weerwolf die motors repareert op het reservaat?’ Er is ook een vreemd en desoriënterend begin in een Toscaans dorpje waar mensen met rode capes een soort processie bijwonen, gewoon omdat het wat mooie plaatjes oplevert. Blijkbaar hadden ze wat budget over. Michael Sheen in campmodus en Dakota Fanning doen aan het einde hun intrede als meer klassieke vampiers: gothic, decadent en geraffineerd. Dat ze bloeddorstig zijn blijkt wel uit een buslading toeristen die ze als brunch verorberen. Een scène die je aan het denken zet over de logistiek die komt kijken bij het verbergen van zo’n slachting. Verder veel gelul over regels, verbonden, verdragen, deals en pacten, want daar houden vampiers in Twilight van. Het zijn gewoon bureaucraten die hun lusten het liefst codificeren tot in de puntjes en blijkbaar een heel wetboek hebben over hoe ze met weerwolven om moeten gaan.

Thierry: Met die weerwolven had zo veel meer kunnen worden gedaan. Ze worden gekoppeld aan de oorspronkelijke Amerikaanse volkeren en de vampiers kunnen worden beschouwd als de Europese kolonisten. We weten allemaal hoe dat afliep: verdragen en reservaten die duidelijk in het nadeel uitvielen van de eerstgenoemde partij. Genoeg dus voor een analogie over koloniale betrekkingen, maar in de Twilight-reeks lijkt het resultaat van deze koppelingen niet verder te komen dan de casting. Nee, geef mij dan maar de Underworld-films, die tenminste all-in gaan op de allegorie van vampiers als Europese aristocratie en weerwolven als hun (voormalige) slaven. Ik weet trouwens ook niet wat ik moet denken van de Volturi. Een klassiek geklede vampierorde die zetelt in Italië? Dat lijkt me overduidelijk een stand-in voor de katholieke kerk. Maar waarom zijn zij dan de schurken in verhalen waarin constant gedweept wordt met conservatief-christelijke normen en waarden?

Hedwig: Meyer liet zich voor elk boek inspireren door een klassiek boek of toneelstuk. In New Moon is de inspiratie Romeo & Juliet — vandaar dat Italiaanse kader, dus. Vandaar ook dat Edward denkt dat Bella dood is, en hij bijna ‘suicide by Sheen’ pleegt. Maar bij Meyer is er geen enkele kans dat het verhaal tragisch zal eindigen. Haar tienergeliefden moeten tenslotte nog minstens drie films door. Ik heb het vermoeden, op basis van New Moon, dat ze Romeo & Juliet ziet als het ultieme liefdesverhaal. Dat terwijl het stuk van Shakespeare ook heel anders gelezen kan worden: als het begint is Romeo niet voor niets nog net zo hoteldebotel op de mooie Rosaline als hij later op Juliet zal zijn. Interessant is dat de filmmakers personages wel af en toe relativerende en kritische kanttekeningen laten maken. Bella’s moeder merkt in Eclipse op dat haar dochter Edward als een puppy achteraan loopt, vader Charlie (het ondergewaardeerde hoogtepunt van de films) heeft zijn twijfels, en ook van de klasgenoten komt regelmatig scepsis. Maar dat doet allemaal vrij weinig als Bella en Edward uiteindelijk gelukkig samen eindigen, zonder enige wolkjes aan de lucht, of enige suggestie dat tienerliefdes het zelden ‘forever’ redden.

Charlie Swan (en zijn blikje bier): het ondergewaardeerde hoogtepunt van de films

Thierry: Het lijkt er inderdaad niet op dat Meyer de deur op een kier wilde zetten voor een interpretatie van de romance tussen Bella en Edward als een naïeve bevlieging, al had ik het zeker gewaardeerd als deze reeks was geëindigd à la The Graduate. Dat was volgens mij ook zeer passend geweest, want de behoeften en interesses van deze personages lijken zich volledig te beperken tot elkaar. Na vijf films heb ik geen enkel idee wat deze personages verder bezighoudt, laat staan hoe ze de rest van hun eeuwige leven zullen doorbrengen. Ironisch genoeg is Bella op emotioneel gebied af en toe best pragmatisch, maar op praktisch gebied soms juist volkomen idioot. Zo wordt in het derde deel duidelijk dat ze al op jonge leeftijd seksuele voorlichting heeft gehad, maar raakt ze in het vierde deel na de eerste keer seks meteen zwanger. Iedereen gelijk overstuur, inclusief Bella. Dus ze is toch een naïef meisje dat de consequenties van onbeschermde seks niet overziet? Ik vermoed dat ergens een verklaring is weggevallen, dat vampiers zich normaal gesproken niet met mensen kunnen voortplanten of zo. Maar dat wordt nooit verteld, ook al wordt verder elke emotie volledig uitgesproken en hangt het plot van de vierde film volledig op deze ongeplande zwangerschap.

Hedwig: Oké, achtergrond. Voor de films had ik met jullie glunderend de theorie gedeeld die ik had gehoord over hoe Bella zwanger kon worden: ik dacht dat Meyer ergens had gezegd dat Edward sinds hij vampier werd — dus, aangenomen dat de eerste film hedendaags was, in negentig (90!) jaar — nooit gemasturbeerd had, dus dat hij nog ‘levend’ zaad in z’n ballen had. Maar ik ben een professionele journalist (soort van), dus voor dit stuk wilde ik netjes een bron citeren. En dat lukte niet! De verklaring die Meyer op haar website geeft is langdradig en incoherent (en verklaart totaal niet waarom Edward en Bella niet braaf een condoom gebruikten, ondanks de ‘be safe!‘ waarschuwingen van haar moeder), maar het is niet dát. Helaas. Werkelijk geen idee waar ik het idee dan heb opgevat, hoewel het ook zijdelings wordt genoemd in deze bijzonder vermakelijke discussie op Goodreads. En ja, mijn Google-suggesties zullen nog wel even vreemd blijven.

Eline: Dat heb ik door de gebrekkige Skype-connectie dan even gemist. Maar ik zit nu alsnog heel hard te lachen.

Thierry: Zoals gebruikelijk bij verfilmingen van populaire boekenreeksen is de inhoud van het laatste boek over twee films uitgesmeerd. Dat resulteert ook hier in een behoorlijk loom tempo, maar voor de verandering heeft het voorlaatste deel zowaar een einde. Sterker nog, ik had het prima gevonden als de filmreeks daar was geëindigd. Het vijfde deel voelt namelijk als een televisieserie die al zo lang bezig is dat de schrijvers geen idee meer hebben wat te doen en er daarom maar wat nieuwe personages ingooien. Daarnaast ontsnapt dit deel niet aan de trope die voorschrijft dat filmreeksen moeten eindigen met een grote veldslag. Nu ben ik daar nooit echt dol op, maar The Dark Knight Rises en de laatste Harry Potter-film hadden met de straten van Gotham City en Hogwarts tenminste nog toepasselijke locaties voor hun eindgevecht. Twilight daarentegen eindigt op een volkomen anonieme ijsvlakte. Het zou bevredigend kunnen zijn om de vampiers en weerwolven na vier conflictrijke films eindelijk zij aan zij te zien staan tegen een gemeenschappelijke vijand, maar een dergelijke situatie heeft in het derde deel al plaatsgevonden, dus zelfs op dat vlak heeft het slotdeel niets nieuws te bieden.

Nessie de Uncanny Valley baby

George: Ik heb toch wel gesmuld van dat laatste deel, dat vol zit met over-the-top-ideeën. Bella die opeens haar vampierkrachten ontdekt, een CGI-baby die de uncanny valley nieuwe diepten geeft, Lee Pace die als hipstervampier een punker leegzuigt, Rami Malek die in Egypte allemaal magische shit uithaalt met water. En Jacob die ‘per ongeluk’ de dochter van Bella en Edward heeft geïmprint en zo voor altijd met haar verbonden zal zijn. Oh, en dan nog die twee malloten met een Graaf Tel-accent, een baby die in vuur wordt gegooid door Dakota Fanning, Michael Sheen die gekke geluidjes maakt en natuurlijk de climactische veldslag, waar interessant genoeg ook een mate van abstinentie voor geldt. Eerst zien we Bella haar nieuwe krachten trainen en wordt er geluld over waarom er gevochten moet worden. Eenmaal op het slagveld duurt het dan ook nog eens een kwartier voordat er echt geknokt gaat worden. Maar wordt er uiteindelijk wel echt geknokt?

Thierry: Voor mij was de grootste verrassing van deze filmreeks hoe veel talent erbij betrokken was en tot hoe weinig dat heeft geleid. Zo oogt de laatste film als een goedkope televisieserie, terwijl hij nota bene is gefilmd door Guillermo Navarro, die met Pan’s Labyrinth en Pacific Rim twee van de best ogende films van deze eeuw heeft gemaakt. Alle vier de regisseurs hebben goede films op hun cv. Het budget lijkt vooral te zijn opgegaan aan een cast vol grote acteurs, wat uiterst spijtig is aangezien geen van hen geïnteresseerd lijkt in deze films.

Sjoerd: Naast de kwaliteit van de films moet ik even iets kwijt over de ontvangst. Er is veel kritiek op de dubieuze moraal van de Twilight Saga, terwijl andere blockbusters met een vergelijkbare moraal wel respect krijgen. Jacobs liefde voor een baby doet de wenkbrauwen fronsen, maar de liefde tussen Luke en Leia krijgt niet eenzelfde reprimande. The Hunger Games zit even vol pretentie van sociale kritiek van Twilight, maar in de receptie delft laatstgenoemde reeks het onderspit.

Hedwig: Ho ho ho: The Hunger Games is wel degelijk een betere Young Adult-serie. Al was het alleen maar omdat de keuzes van Katniss vaak écht iets kosten. Er staat in die reeks echt iets op het spel, terwijl met Bella uiteindelijk alles goedkomt: iedereen blij in een hetero-paartje, Bella de tofste, meest getalenteerde vampier van allemaal… Dat terwijl de door een vaseline-lens gefilmde epiloog van The Hunger Games vooral wrang voelde, omdat in die reeks wel echt dingen mis gingen, af en toe.

Sjoerd: Toch: het ergste wat je de Twilight Saga kan aanrekenen is dat hij een pathologische vorm van obsessieve liefde bewierookt. Maar is dat nu werkelijk zo erg? Het sluit goed aan bij de beleving van tieners, voor wie romantiek nog iets engs en onbereikbaars heeft. In vergelijking met ander vermaak is het zwijmelen bij Twilight daarom onschuldig. De banaliteit van Star Wars reikt bijvoorbeeld minstens zo diep, met een stompzinnige mythologie rond goed en kwaad en de verheerlijking van bombastisch ersatz avontuur. Geef mij dan maar de weliswaar vreemd uitgewerkte mythologie rond vampiers en weerwolven van Twilight.

George: OMG Sjoerd, moeten we dit nu gaan uitvechten op een ijsvlakte? Neem jij maar je vampiers en weerwolven mee en dan komen de Star Wars-fans wel met AT-AT’s en Snowspeeders. Zo’n gevecht zou een beter einde zijn geweest voor Breaking Dawn: Part 2. Daarnaast heeft Star Wars het betere speelgoed, als ik zo afga op de Bella en Edward-action figures die op de markt zijn verschenen.

Sjoerd: Dat einde is juist tekenend voor de kracht van Twilight. De bizarre gotcha na een episch eindgevecht veegt de vloer aan met de traditionele blockbuster, waar goed en kwaad nu eenmaal vaststaan en de een over de ander zegeviert. Een kwinkslag over de triomf van obsessief samenzijn. Een opbeurender boodschap dan de gebruikelijke gigantische slagvelden.

George: En dan komt er nog een Braziliaanse indiaan met ontbloot bovenlijf voorbij om de partijen weer tot elkaar te brengen. Valt me tegen dat Sting niet heeft meegewerkt aan de soundtrack. Maar goed, het echte einde vindt natuurlijk plaats op dat Elysische bloemenveld dat volgens mij in alle films terugkomt. Einde. Wow. Het blijft toch wel een vreemde gewaarwording dat het ons gelukt is. En ik denk dat ik maar een fanfiction ga schrijven over de enige echte belangrijke relatie die door de film doorschemert, namelijk vader Charlies onvoorwaardelijke liefde voor Rainer Beer!

Thierry: Vergeet je daarbij niet om het logo altijd netjes richting de camera te houden?

Eline: BIER. Oh, en ik wil het toch nog even opnemen voor Taylor Lautner (#maybeteamJacob?). Hij is best leuk in de Britse serie Cuckoo.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken