Nu aan het lezen:

Weekend: Wes Anderson

Weekend: Wes Anderson


Zo. Weekend. Eindelijk wat tijd voor onszelf. Tijd die we het liefst op onze favoriete manier spenderen: met films, series en pop-cultuur. 

Dit weekend zetten we een van onze lievelings-regisseurs in het zonnetje, want in 2018 verschijnt er een nieuwe film van zijn hand. En afgaande op de trailer wordt een aantal dingen duidelijk.

  1. De stop-motion uit Fantastic Mr. Fox is terug!
  2. De cast is -zoals gewoonlijk bij Anderson films- fenomenaal. Scarlett Johansson, Greta Gerwig en Bryan Cranston zullen allemaal ten tonele verschijnen.
  3. Alles in deze film ademt Wes Anderson. Zie voor uzelf:

Om dit heugelijke feit te vieren vroeg ik de Cine-redactie naar hun favoriete Wes Anderson films en waarom.

Hey George, wat is volgens jou de beste Wes Anderson film, en waarom?

Met favoriete films is het een beetje zoals met je eerste liefde. Wat Wes Anderson betreft viel ik als een blok voor Rushmore. Dat zal ook wel met het excentrieke hoofdpersoon Max Fisher te maken hebben. Een ongeneeslijke romanticus die op zijn prestigieuze school allerlei activiteiten organiseert om zo onder de druk van het onderwijs uit te komen.

En dan valt hij natuurlijk op de charmante miss Cross (Olivia Williams) die geen raad weet met de avances van de verzotte puber. Rushmore is voor mij Anderson voordat hij een soort kopie werd van zichzelf. Het bevat alle elementen die we nu van hem gewend zijn, maar hier zijn ze nog fris en puur, eigenlijk zoals de verliefde ziel van Max. De film heeft meesterlijke komische momenten zoals wanneer de scholieren een soort toneelversie van Apocalypse Now opvoeren. En laten we vooral Bill Murray als een depressieve Vietnam-veteraan en de ondergewaardeerde Seymour Cassel als de vader van Max niet vergeten.

Ja, Rushmore was fantastisch, maar beter dan The Darjeeling, Limited? Abdel  wil jij daar dieper op ingaan?

Natuurlijk, het is Wes Anderson. Zijn stilistische precisie en eigenaardige toon waarmee hij zijn filmische fantasieën tot leven brengt is op zijn zachtst gezegd uniek in het huidige filmlandschap van Hollywood. En daar ligt mogelijk ook het probleem. De hipster is in zijn eigen hype gaan geloven. Waar zijn eerste films (Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Darjeeling Limited) nog een bepaalde rijkdom aan de persoonlijke details en intrinsieke motivaties prijsgaven, lijken zijn recentere werken vooral gericht op het fantastische. Alles lijkt ondergeschikt te zijn geraakt aan het omhulsel. Maar hoe gedetailleerd en gepolijst dit omhulsel ook is, het maskeert de leegte niet.

The Darjeerling Limited herbergt alle trademarks van een klassieke Wes Anderson komedie. Het is een energieke road movie waarin die excentrische broers zich op een spirituele reis door India vechten. Anderson’s ultra-gestileerde visuele aanpak komt hier voor het eerst in zijn carrière perfect tot zijn recht. De overdaad van The Life Aquatic With Steve Zissou lijkt een belangrijke les in zelfbeheersing te zijn geweest. Het altijd gecentreerde frame, het levendige kleurenpalet, het memorabele gebruik van slow-motion en de altijd tot in de puntjes verzorgde set en costume design; alles is aanwezig. Met één belangrijke verandering – Wes Anderson weet het eindelijk allemaal in balans te brengen.

Ook als schrijver laat Wes Anderson zich van zijn beste kant zien. De broers, gespeeld door Owen Wilson, Jason Schwartzman en Adrien Brody, hebben ieder een diepere emotionele kern die zich gedurende de reis openbaart door middel van subtiele hints en pijnlijke situaties. De chemie tussen de drie hoofdacteurs is een schot in de roos. Vooral Adrien Brody weet het geheel extra gewicht te geven als de emotioneel instabiele Peter. Voeg daar nog een fenomenale soundtrack en The Darjeeling Limited is een reis om niet snel te vergeten.

Pfoe, wat weet je dat weer mooi te vertellen, Abdel. Ik heb direct zin gekregen om Darjeeling weer op te zetten. Wat jij Elise, Rushmore of The Darjeeling Limited

Geen van beide. Ik heb geen uitgesproken favoriet, maar als ik er één moet  noemen, noem ik met liefde het toch wel een tikje (door critici althans) ondergewaardeerde The Life Aquatic with Steve Zissou. Dat de cast fantastisch is, de vormgeving spectaculair, het gebruik van muziek heerlijk; het zijn dingen die je over elke Wes Anderson-film kunt zeggen, maar alle elementen klikten bij deze film voor mij uitzonderlijk goed. Ik vind het denk ik de grappigste film van Anderson, maar hij krijgt het ook voor elkaar om me oprecht te ontroeren, dankzij zijn gave om zelfs met een grote hoeveelheid personages nooit de individuen uit het oog te verliezen. Ondanks hun eigenaardigheden blijven ze elk heel menselijk en daardoor herkenbaar. En vooruit, ik houd van mannen in streepjespyjama’s.

Haha, Luuk Imhann heb jij een streepjespyjama? En welke vind jij beter, Moonrise Kingdom of The Grand Budapest Hotel

Dat is makkelijk: The Grand Budapest Hotel, de tweede keer wanneer voor mij alles samen kwam in een Andersen-film, met Moonrise Kingdom als runner-up. Al zijn films daarvoor werken niet goed voor mij; ik blijf het stijloefeningen vinden, al zijn het dat natuurlijk niet voor hem, dat is te makkelijk gezegd, dat weet ik. Maar ik vind het interessant dat sommige films van regisseurs je niet kunnen raken, terwijl de films die je wel raken aan precies dezelfde auteurskenmerken voldoen.

Voor mij was The Grand Budapest Hotel vooral een geweldig scenario, waarna alle departementen dat geweldige verhaal ondersteunen. Ik geniet elke keer als deze film voorbij komt; ik geniet zelfs van stukjes muziek, kleine scenes of slechts de afbeelding van het hotel. Wanneer film vermaak is, heeft deze film daarbij voor mij een perfecte score.

Als laatste vroeg ik Vincent naar wat in zijn ogen de beste Wes Anderson film is, en volgens mij hebben we met Rushmore een voorzichtige winnaar te pakken onder de Cine-redactie. 

De film die in 1998 Wes Anderson ferm op de kaart zette is eigenlijk nog steeds zijn beste werk. Critici betichten Anderson er tegenwoordig vaak – enigszins terecht – van dat hij hetzelfde trucje steeds weer doet, maar zijn doorbraakfilm over de rommelige vriendschap tussen de excentrieke alleskunner Max (Jason Schwartzman) en de verveelde miljonair Herman (Bill Murray) was (en is) uiterst origineel en nog steeds net zo fris als in het jaar dat hij uitkwam.

Het zou ook de ‘herstart’ betekenen van de loopbaan van Murray die dankzij Rushmore zijn lolbroek-imago fiks afschudde en sindsdien geweldige rollen speelde in wat kleinere films met als hoogtepunt Lost in Translation. Mede dankzij Anderson, die hem vanaf Rushmore in al zijn films liet opdraven. Een geweldige zet, want Murray is in al die films memorabel met The Life Aquatic with Steve Zissou als persoonlijke favoriet voor de nummer twee positie.

Maar dat komt natuurlijk ook door de immens fijne soundtrack met David Bowie-covers, in het Portugees uitgevoerd door de Braziliaanse muziekheld Seu Jorge die ook een klein rolletje in de film speelt.

Heerlijke muziek inderdaad. Mijn favoriet is The Fantastic Mr. Fox, om de simpele reden dat alle liefde die ik voor Roald Dahl voel tot leven komt op het witte doek. Nooit eerder werd een simpel sprookje met zoveel candor en liefde verfilmd, en het is de absolute top-cast maar vooral het design van de stop-motion dieren waar ik verliefd op werd. Mr. Fox is de belichaming van whimsical. Love it. 

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken