Deze maand kan je op de mooiste openluchtbios van Amsterdam lekker genieten van films die onze cinefiele redactie special voor jou heeft uitgekozen. Check voor de vertoningen in juni de site van Pllek.  Maar de zomer is nog lang niet voorbij en in juli hebben wij weer een mooie selectie samengesteld rondom het thema School’s Out. Summer’s here! Dus tijd voor eindeloze vakanties, wilde feesten, zwoele avonden en een flinke dosis met adrenaline aangelegde actie. Lees onderaan dit artikel hoe je kan stemmen op jouw favoriet!

De keuze van Elise van Dam: George Washington (David Gordon Green, 2000)
David Gordon Green  is al een paar keer gevallen en weer opgestaan in zijn carrière. De stoner-komedie Pineapple Express is zonder meer zijn bekendste film, maar eigenlijk is hij (wat mij betreft althans) op zijn best in zijn kleinschalige en poëtische dramafilms, zoals Joe en Undertow. En zijn debuutfilm George Washington. Die speelt zich af in een zomer in North-Carolina. Een groep vrienden hangt wat rond, balancerend op die kantelleeftijd waar de tekenen van volwassenheid beginnen door te sijpelen en daarmee het besef dat het niet altijd zo zal blijven. En dat je later niet meer zeker zult zijn of die zomers echt zo mooi waren en wat je daar precies vond of misschien juist bent verloren.

Green schijnt in de voorbereiding op het maken van deze film veelvuldig naar Terrence Malicks The Thin Red Line te hebben gekeken en inderdaad bevat de poëtische beeldtaal echo’s van diens werk. Het wonderschone camerawerk van Tim Orr is daarin essentieel. Hij maakt de lome hitte voelbaar, vertaalt de prettige verveling van die eindeloze zomerdagen in weidse shots en okertinten. Maar minstens zo belangrijk zijn die kleine momenten van pure poëzie, soms bijna magisch-realistisch, zoals die altijd weer opduiken in het werk van David Gordon Green. Momenten die zich in je herinnering nestelen, als ware ze van jezelf.

De keuze van Luuk Imhann: Spring Breakers (Harmony Korine, 2013)
Spring Break Forever, Bitches! Deze krankzinnige film toont je de waanzin van de krokusvakantie: meisjes beroven een tankstation om met het geld de vakantie van hun leven tegemoet te gaan, tot ze in aanraking komen met dealer/weirdo/pimp Alien. Denk aan neonkleuren, stranden, pianocovers van Britney Spears en een uitzinnige James Franco die met je gouden pistolen aanwijst waar zijn prioriteiten liggen: ‘Look at ma shit!’

Dit meesterwerk is sexy, dit is fout, geil en zit vol met de meest achterlijke personages die je ooit hebt gezien. Juist daarom wil je hier geen minuut van missen. Gangsters en drugs, trio’s met Disneysterretjes en originele manieren om je gouden pistolen te gebruiken. Of, om de meest literaire zin uit de film te citeren: ‘I got blades! Look at my sheeyit! This ain’t nuttin’, I got ROOMS of this shit! I got my dark tannin’ oil… lay out by the pool, put on my dark tanning oil… I got machine guns… Look at this, look at this motherfucker here! Look at this motherfucker! Huh? A fucking army up in this shit!’

De keuze van Luuk van Huët: Dredd (Pete Travis, 2012)
In de dystopische metropolis Mega City One leven 800 miljoen verdoemde zielen in angst voor gewetenloze bendes en psychotische junks. De enige voorvechters van de wet zijn de Judges, die politieagent, rechter en beul in elkaar verenigen. De meest iconische Judge is de legendarische Judge Dredd, de kille, efficiënte moordmachine die zelfs door de grootste psychopaten en meest gedegenereerde lustmoordenaars wordt gevreesd. Net op de dag dat hij Judge-in- opleiding Cassandra Anderson onder zijn hoede neemt, komt hij in de clinch met de meedogenloze drugdealer Ma-Ma, die een heel blok tot haar eigen vesting heeft omgebouwd.

 

Judge Dredd ontstond als een parodie van de rechtse law-en- order politiek van Tatcher in de jaren ’70 in het Britse stripblad 2000AD en werd één van de meest populaire stripfiguren in de Engelse populaire cultuur. In 2012 kreeg hij eindelijk een filmadaptatie die hem eer aandeed: Karl Urban is perfect als Dredd, Olivia Thirlby geeft de kijker een ingang in de wereld en Lena Heady is ook lekker op dreef als de demonische Ma-Ma. Dat de film veel wegheeft van The Raid is een kwestie van Great Minds Think Alike. En ondanks een tegenvallend resultaat aan de box-office heeft de film een trouw publiek en cultstatus verworven.

De keuze van George Vermij: All These Sleepless Nights (Michal Marczak, 2016)
Als er een film een meerwaarde krijgt als die in de openlucht vertoond wordt dan is dat wel All These Sleepless Nights. Christopher en Michal dwalen door een nachtelijk Warschau van feest naar feest in prachtige vloeiende shots. Ze zoeken de grenzen op van hedonisme terwijl zij op het punt staan om hun wilde jaren voorgoed achter zich te laten.

Michal Marczak gebruikte voor deze prachtige en hypnotiserende film een mengeling van documentaire en fictie die aanstekelijk werkt. Je feest mee met onze jonge helden terwijl ze al dansend de nacht verkennen, verliefd worden en er weer voor kiezen om alleen te zijn. Marczak is zeker een regisseur om in de gaten te houden. Zijn onthullende documentaire Fuck for Forest liet zien hoe een groep activisten seks inzette om de wereld te verbeteren. Met All These Sleepless Nights bewijst hij dat hij een scherp en meelevend oog heeft voor mensen die hun balans in het leven nog moeten vinden. Geen wonder dat de band Radiohead hem uitkoos om de videoclip te regisseren voor hun lied I Promise .

De keuze van Nico van den Berg: Everybody Wants Some (Richard Linklater, 2016)

 

Welke film wil jij het allerliefst in juli zien? Kies je favoriet uit de bovenstaande vijf titels en laat je stem horen op de Facebookpagina van Pllek Films with a View. Stemmen kan van 14 juni t/m 22 juni. De films worden op volgorde van het aantal stemmen vertoond op elke dinsdag van juli als het zonnetje straalt! Kijk voor meer info over de Summerscreenings op www.pllek.nl/films-with-a-view

 

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren