Nu aan het lezen:

Cine Short: Crossbow

Cine Short: Crossbow

Elke donderdag struint de redactie van Cine het internet af, op zoek naar een korte film. Soms van een bekende filmmaker, soms van iemand die meer bekendheid verdient. Wij van Cine zeggen: kijk eens een kortje.

Hoewel zijn Netflix-avontuur War machine geen onverdeeld succes was, geldt de Australische David Michôd op basis van de twee speelfilms die hij daarvoor maakte als een regisseur om in de gaten te houden. In 2010 debuteerde hij met Animal kingdom, over een gangsterfamilie met aan het hoofd grootmoeder Smurf (een fantastische Jacki Weaver) en in 2014 volgde de neo-western The rover. Maar voor die speelfilms maakte hij al een aantal kortfilms die zeer de moeite waard zijn. Netherland dwarf bijvoorbeeld, over een vader en zoon die de leegte die de vertrokken moeder heeft achterlaten trachten te vullen. En onze short van deze week: Crossbow.

Waar Michôds speelfilms vrijwel altijd een studie zijn van mannelijkheid, zoekt hij in Crossbow als het ware naar de bron daarvan. Het verhaal gaat over een tiener die met zijn ouders in een white trash buitenwijk woont, en wordt verteld in voice-over door een buurjongen, in zo’n fluisterstem die we ook kennen uit Sofia Coppola’s The virgin suicides. Dag in dag uit hoort de jongen zijn ouders seks hebben (wat volgens de buurjongen voor de tiener moet klinken ‘like your dad’s trying to carve up your mom with a butter knife’) en overdag ziet hij hoe de vrienden van zijn pa geilen op zijn moeder, die in haar ondergoed door het huis loopt. ‘The house was like a cave’, merkt de buurjongen op. ‘And the kid was just lost in there somewhere.’

Het is razend knap hoeveel facetten van mannelijke seksualiteit Michôd (die ook het scenario schreef) kwijt kan in de veertien minuten die de film duurt en hoe ambivalent hij daarin durft te zijn. Tel daarbij de geweldige cinematografie op van Greig Fraser (Foxcatcher, Zero dark thirty), die de lome zomerhitte vertaalt in vertraagde beelden en wiens camera de blik van de buurjongen lijkt te representeren: compassievol richting de tienerjongen, maar ook verlustigd in de aanblik van de moeder. ‘I know it’s fucked up’, beaamt hij, ‘but it’s science.’
Elise van Dam

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken