Nu aan het lezen:

Cine op het NFF: Nederland groeit op

Cine op het NFF: Nederland groeit op

 

Het Nederlands Film Festival 2018 is afgelopen, maar de Nederlandse film gaat door. Nieuwe generaties groeien op, gaan het huis uit en leiden hun eigen leven. Voor de filmmakers van morgen was er veel ruimte op het festival. Het Forum van de Regisseurs voor grensoverschrijdende producties zette een verscheidenheid aan regisseurs in het zonnetje, verbonden door een thema. Ook gingen de zes films van de dertiende One Night Stand, een programma voor beginnende filmmakers, in première (ook vanaf 20 oktober op Nederland 3 te bekijken). De nieuwelingen laten zien dat er meer gaande is in de Nederlandse film dan men op het eerste gezicht zou denken. In de niches en krochten gloort de morgenstond. Nederland groeit op, iets wat de volgende films verbindt.

In het diverse palet is de jonge Nederlander vol van bijdehante kracht. Zo is er het brutale Vechtmeisje. Deze familiefilm, geregisseerd door Johan Timmers (Loenatik, te gek!), kent het klappen van de scenariozweep maar sympathiseert in zijn spontaniteit. De bekkige Bo is boos over de vechtscheiding van haar ouders en telt daardoor niet altijd tot tien om kalm te blijven. Als ze het kickboksen ontdekt, vindt ze de perfecte uitlaatklep voor haar driften. Bo’s komische branie werkt aanstekelijk en de vlugge gevechten verhogen de vaart, waardoor de familiaire wendingen van het verhaal (natuurlijk mag ze helemaal niet kickboksen, maar doet ze het toch) voor lief te nemen zijn.

Dit staat weer in schril contrast met Light as feathers, gedeelde winnaar van het Forum van de Regisseurs. In het debuut van regisseuse Rosanne Pel hangen ongemakkelijk confronterende scènes ook ongemakkelijk samen. De jonge Eryk groeit op in het Poolse platteland zonder vader. Zijn prille liefde voor zijn buurmeisje Claudia transformeert snel in een ongezonde verhouding met seksuele mishandeling. Pel kiest hierbij uitdrukkelijk voor Eryks perspectief, met rauwe onderzoekende beelden die zijn handelen trachten te doorgronden, niet af te keuren. Het levert een hardvochtig portret op. Helaas mist de film samenhang, maar binnen het lukrake samenraapsel bevindt zich een verfrissende visie, wat nieuwsgierig maakt naar wat Pel in een volgende film zal doen.

Als men opgroeit gaat men vroeg of laat uit huis, een tijd van ontdekking. De grote productie Niemand in de stad, het fictiedebuut van ervaren documentairemaker Michiel van Erp, volgt hierbij een drietal heren van het corps in hun belevenissen. Deze beginnen nog onschuldig met dubieus vermaak rond 23 borrelnootjes, maar er blijken al snel grotere problemen met vervreemde vaders, mislukkende relaties en seksuele identiteit. Het blijven corpsleden, dus er valt om de drie heren, die met de juiste hoeveelheid onvolgroeide bluf rondlopen, zowel te lachen als te huilen. Hetzelfde gevoel als ze zelf meemaken in hun vriendschappen. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Philip Huff (die ook meeschreef aan het scenario), benadert de film de brallende student empathisch. Toch weet hij zichzelf zichzelf niet te onttrekken aan dichtgetikte nostalgie rond typerende Amsterdamse taferelen.

Bij Tom Adelaar is er juist geen sprake van nostalgie, maar van accelerationistische hebzucht. Deze One Night Stand-film volgt het enerverende verhaal van een student (gespeeld door de meeslepende Yannick Jozefzoon) die cryptocurrencies probeert te slijten aan nietsvermoedende slachtoffers. Het grote probleem is dat hij Surinamer is en Sharif heet, wat aanvankelijk tot opgehangen telefoontjes leidt. Totdat hij zichzelf Tom Adelaar noemt en het geld binnenstroomt. Het is een waanzinnige Nederlandse versie van The Wolf of Wall Street, die ontwapent in zijn absurdisme. De gekte van de cryptobro’s is als een bespottelijke waas, waarin de Surinaamse roots van Sharif slim terugkomen als het essentiële punt dat hij dreigt op te geven. Een sensationele kijk op de keerzijde van hebzucht.

Zinderend is ook In Limbo (One Night Stand). Politieagent Oscar is op vakantie in een resort met zijn vrouw in verwachting. Hij is vrijgesproken na een fataal schietincident met een jongen en kampt met een trauma. Het gevoel is er al snel dat niet alles is wat het lijkt in het resort, door een uit de toon vallende buurman met verhalen over zijn verloren zoon. De wendingen zijn niet verrassend, maar desalniettemin intens dankzij het indringende optreden van Nasrdin Dchar als Oscar. Uit zijn gepijnigde gezicht spreekt het grote conflict tussen schuldgevoelens en liefde voor zijn aankomende zoon. Naast die rol verbleekt de rest van In Limbo, want de verhaallijnen zijn weinig subtiel in de vlugge flashbacks die gemakkelijk wijzen op zijn trauma.

Aan alles komt een eind, zo ook aan het opgroeien. Mooi geweest (One Night Stand) verhaalt over een ouder echtpaar dat besluit gezamenlijk het leven te beëindigen. Niet alles gaat volgens plan, want hun dochter is minder enthousiast en de vrouw Nel heeft nog twijfels en een verzwegen affaire. Een grauwe vlaag van berusting hangt over het immer consistente Mooi Geweest heen. In fletse kleuren handhaaft de strakke regie continu het gevoel dat het leven rustig voortkabbelt. De houding tegenover de zware beslissing is verfrissend nonchalant, met droogkomische momenten. Aan de andere kant ontbreekt een gevoel van urgentie, doordat nimmer van de streng ingekaderde beelden wordt geweken.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken