Nu aan het lezen:

Cine Flashback: Police, Adjective 

Cine Flashback: Police, Adjective 

In Cine Flashback bespreekt een redacteur een oudere film, gewoon omdat die wat aandacht verdient. George Vermij zag een Roemeense film over schaduwen en muggenziften, die in zijn saaiheid juist veel ter discussie stelt.

Police, Adjective (2009) registreert op droge wijze de jonge politieagent Christi, die een scholier schaduwt. Een informant heeft aangegeven dat de jongen mogelijk hasj verhandelt, maar echte bewijzen zijn er niet. Christi’s onderzoek levert niets concreets op en hij twijfelt aan de schuld van de jongen en de betrouwbaarheid van de informant. Als hij van superieuren toch te horen krijgt dat de jongen wordt gearresteerd, raakt Christi in gewetensproblemen, wat leidt tot een discussie met zijn strikte baas. Want wat is een geweten eigenlijk? En wat is de wet als je die niet kunt uitvoeren?

Police, Adjective is zo droog gefilmd en bevat zo weinig actie dat je niet weet of je nog verder moet kijken. Waar er in films over politieonderzoeken meestal gemonteerd wordt naar het moment waar het allemaal om draait — een crimineel die betrapt wordt — toont regisseur Corneliu Porumboiu wat er eigenlijk negentig procent van de tijd gebeurt, en dat is vooral wachten. De stijl die Porumboiu hanteert is cinema die is teruggebracht tot het minimale, maar hij weet vervreemdende gekunsteldheid te vermijden. Dit heeft vooral te maken met de onesthetische droogheid van de composities. De film heeft geen mooie plaatjes en alles is alledaags, saai en kleurloos. Dit is cinema die is ontdaan van alle franje, verleidelijkheid en kunstmatigheid en waar de camera alleen een registratiemiddel is, zoals je in een documentaire zou verwachten.

Dit maakt de film soms moeilijk om te volgen. Het zien van Christi’s vruchteloze schaduwacties is soms net zo frustrerend als het wachten op een bus die te laat is. Maar dit vormt natuurlijk het thema van de film, die ondanks zijn dode tijd net zo kritisch is over politiewerk als een tv-serie zoals The Wire. Dit blijkt vooral uit het laatste deel van de film, waarin je ervaart hoe moeilijk het is om als agent je individuele geweten te verzoenen met de wensen van je superieuren. De kijker is op dat moment al getuige geweest van de procedures die Christi doorloopt binnen het politiebureau, waar hij door norse collega’s van het kastje naar de muur wordt gestuurd en op zijn vingers wordt getikt als hij zich niet houdt aan de juiste procedures. Dit is de voorbode voor een ongemakkelijke discussie met zijn baas (gespeeld door Vlad Ivanov, net zo dreigend als in 4 maanden, 3 weken en 2 dagen en die recentelijk nog opdook in Sunset) die zijn geweten ter discussie stelt door te muggenziften over definities en zijn bevoegdheden.

Net als in Porumboiu’s 12:08 East of Bucharest (2006) bevat Police, Adjective ook veel subtiele humor. In een meesterlijke scène moet Christi thuis steeds maar weer luisteren naar een kitscherig nummer dat zijn vrouw mooi vindt. Hij analyseert uiteindelijk de gezongen teksten en bespreekt ze met zijn vrouw. Het vormt de eerste stap van de taalanalyse die later in de film voorkomt. In het thema van taal en zijn relatie met ons handelen is de film te vergelijken met Nicolas Klotz’ La question humaine. In die film ontdekt een bedrijfspsycholoog dat de taal die gebruikt wordt in de jaarverslagen en rapporten van zijn bedrijf, overeenkomsten vertoont met de woorden die de nazi’s gebruikten om de Endlösung te definiëren.

Police, Adjective toont ook hoe een organisatie het handelen van een individu en zijn denken kan bepalen door de taal naar zich toe te trekken. Dit gebeurt door het definiëren van taken, functies en bevoegdheden, maar ook door het herdefiniëren van woorden die voor een individu een andere betekenis en waarde hebben. Zo worden ambtenaren en werknemers in een bedrijf gedwongen om hun eigen taal en handelen op te geven voor de taal van hun organisatie. Porumboiu gaat niet zo ver als het Orwelliaanse La question humaine, maar de film is geloofwaardig in de kleine frustraties en absurditeiten die hij aan de kaak stelt. Ze zullen herkenbaar zijn voor iedereen die in een organisatie werkt en zich afvraagt waarom je soms dingen moet doen die indruisen tegen je geweten en je verstand — een twijfel die al snel verandert in medeplichtigheid.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken