Nu aan het lezen:

Charlie en Hannah Gaan uit

Charlie en Hannah Gaan uit

Charlie en Hannah Gaan uit is de debuutfilm van Vlaamse scriptschrijver Bert Scholiers, een lichtvoetige zwart-wit-film zonder al te veel gewicht. En dat frivole, soms zelfs onnozele sfeertje blijkt de grootste kracht van de film.

Charlie en Hannah Gaan uit doet qua titel denken aan Celine et Julie Vont en Bateau van Jacques Rivette en ook hier volgen we twee vrouwen op een absurdistische tocht door een stad, in dit geval Antwerpen. De twee vrouwen Charlie (Evelien Bosmans) en Hannah (Daphe Wellens) zijn eind twintig, babbelziek en roken en drinken dat het een lieve lust is. Op een goede oude stapavond nemen ze een ‘homeopathisch snoepje’ dat hun geest verruimt en al snel gaan ze huns weegs, elk op hun eigen avontuur met een jongeman in hun kielzog. Wat volgt is een absurde tocht door verschillende filmgenres in vreemde situaties, gelardeerd met talloze gesprekken en snedige, absurdistische oneliners.

Het is niet verwonderlijk dat de geestverruimende drugs die Charlie en Hannah nemen een snoepje is, want de film zelf heeft iets zoets en kinderlijks, ondanks thema’s als overspel, aanranding, liefdesverdriet, drankmisbruik en stuurloosheid in het leven. De twee dames verbloemen hun doelloosheid en onvrede door eindeloos te praten en te feesten, maar er schuilt een melancholie en rusteloosheid achter hun woordenstroom en drankgelag. Wie voorbij de absurdistische elementen kijkt ziet ook dat deze stuk voor stuk metaforisch zijn. Zoals een bezoek aan een bordeel met literaire muzes en personages, dat laat zien hoe de liefde in werkelijkheid soms schraal afsteekt tegen het romantische beeld; een ontvoering door Satan, die in een ode aan de giallo-film de terugkeer van grote boze ex symboliseert; en een jongen die ontploft als hij een vrouw wil imponeren door een atoombom in te slikken (nadat hij al Tilda Swinton gescalpeerd heeft, ja, echt) visualiseert de hoepels waar we soms doorheen springen om indruk te maken op een potentiële vlam.

De absurditeiten hebben dus vaak een emotionele ondergrond die de film wortelt. Als de film enkel een verzameling absurditeiten zou zijn was ie minder sterk geweest, maar hij wil wel degelijk wat zeggen over het failliet van relaties in deze tijd. Voorbij de thematiek is de film ook vooral heel grappig, spitsvondig en inventief. Een grap over een SOA mag wat mij betreft de boeken in als dé filmische oneliner van het jaar en om de paar minuten verbaast Scholiers weer met een visuele of taalkundige vondst. Hij wordt hierbij geholpen door acteurs Evelien Bosmans en Daphne Wellens die de gestileerde dialogen zeer natuurlijk hun strot uit krijgen. Soms botst dat: de geloofwaardige manier waarop de acteurs de dialoog brengen zorgt er voor dat de gevatte taalgrap niet altijd als zodanig geregistreerd wordt door de kijker. Maar vaak genoeg wordt de balans tussen naturalisme en komedie wel gevonden.

Ook visueel trekt Scholiers alles uit de kast, met onder andere een ode aan klassiek kostuumdrama in Academy Ratio, een neon-kleurige ode aan de giallo, passages vormgegeven als kinderboeken, een prachtige one take waarin verschillende tijdslagen overbrugd worden en een stad opgebouwd uit kartonnen dozen. In de dialogen is de geest van Woody Allen, Noah Baumbach en Richard Linklater niet ver weg; visueel blijkt de invloed van Jean-Luc Godard, Jacques Demy, Jacques Rivette, Mario Bava, Dario Argento, Michel Gondry, Guy Maddin, Max Ophuls en zelfs Stanley Kubrick. Toch voelt Charlie en Hannah Gaan uit ook als een geheel eigen film, een sterk visitekaartje. Stijl en inhoud sluiten mooi op elkaar aan, want de film is even speels als haar personages.

Het enige grote probleem is het einde, waarbij de duistere ondertoon amper overkomt. Enerzijds omdat het verhaal nog alle kanten op lijkt te kunnen bij gebrek aan een duidelijke spanningsboog tijdens de film, anderzijds omdat de absurdistische buitenkant de melancholie in dit geval overstemd. Dit is gelukkig in de rest van Charlie en Hannah Gaan uit niet echt een probleem. Met verve manoeuvreren cast en crew zorgvuldig tussen verschillende tonen. Als Scholiers in zijn volgende film een dergelijke balans tussen fris bubbelende buitenkant en bitterzoete cynische subtext weet te behouden dan is een avondje uit naar een film van zijn hand zeker voor herhaling vatbaar. Hopelijk neemt hij zijn innemende hoofdrolspelers mee.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken