Nu aan het lezen:

Cézanne et moi

Cézanne et moi

Hoe ver ga je in het zoeken van inspiratiebronnen voor je kunst? Deze prikkelende vraag wordt gesteld in de gedramatiseerde biopic Cézanne et moi (2016) van regisseuse Danièle Thompson.

Thompson brengt twee iconische Franse kunstenaars naar het witte doek. Émile Zola (tot leven gebracht door Guillaume Canet) ontmoet in het idyllische Aix-en-Provence op jonge leeftijd Paul Cézanne (een rol van theateracteur Guillaume Galllienne). De twee jongens kunnen niet verschillender zijn. De flamboyante Paul maakt gemakkelijk contact met het schone geslacht. Hij heeft een rijke vader die hem een maandelijkse toelage schenkt zodat Paul kan schilderen. Zola is een verlegen half-wees van Italiaanse afkomst. Hij schrijft om van te leven. Thompson volgt hun levens van de zonnige Provence naar het grauwe Parijs en het plattelandsstadje waar Zola uiteindelijk een monumentale villa bouwt. Daar komt het tot een confrontatie tussen de twee vrienden over de net verschenen roman van Zola: L’Oeuvre. Cézanne verwijt Zola dat hij de schilder is die de schrijver portretteert. Wat een manier om de vuile was buiten te hangen! Maar ook andere pijnpunten uit hun gezamenlijke verleden komen aan bod. Want hoe zit het met de ex-minnares van Paul, nu de vrouw van Emile?

Genoeg materie dus om een interessante film te maken. Maar de ideeën die aan de basis staan van Cézanne et moi komen niet helemaal uit de verf. De openingsbeelden zijn uitermate sfeervol. De schilderachtige natuur van de Provence was waarschijnlijk niet beter in beeld gebracht door het documentaireteam van Sir David Attenborough. Maar zodra het gaat om de mensen wordt de film kleurloos. Zola is ronduit een saaie man. Cézanne is een kinderachtige hork. De enige vrouwen die hij respecteert, zijn de moeders van Émile en hemzelf. Alle andere vrouwen zijn hoeren. Dat de beide hoofdrolspelers zo weinig sympathie opwekken, is een van de grootste problemen van Cézanne et moi. Na de zoveelste scène waarin ze elkaar in hoogdravende taal verbaal fileren hoop je op een dramatische twist om de trein weer op stoom te brengen. Maar die twist blijft uit.

 

 

Het is ook mogelijk de film te zien als een verhandeling over kunst en hoe die tot stand komt. Het wel en wee van Zola en Cézanne zijn in dat geval ondergeschikt aan De Kunst. Aan iets dat groter is dan zijzelf. Maar daarvoor gaat Thompson niet diep genoeg. Zij brengt bijvoorbeeld in beeld hoe Cézanne werkt; in de buitenlucht. Dit was revolutionair in die tijd en mede mogelijk door nieuwe ontwikkelingen in de productie van verf. Maar de vraag waarom Cézanne graag in de buitenlucht werkte, wordt niet verder uitgewerkt dan een terloopse zin over de waarachtigheid van de natuur. Daarnaast volgt tussen neus en lippen door een bibliografie van de werken van Zola en hoe die worden ontvangen door het Franse publiek. Hoe zijn romans zich verhouden tot de samenleving wordt verder niet toegelicht.

Onder de streep is Cézanne et moi een saaie film die zich voortbeweegt als de stoomtrein die langs Zola’s woning rijdt. Op een gelijkmatig tempo zonder al te veel noemenswaardige extremen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken