Nu aan het lezen:

Cell 211

Cell 211

Wat brengt opsluiting in een kleine donkere cel in een mens naar boven? Wanhoop, spreekt uit de openingsscène van Cell 211. Geluidloos scherpt een gevangene een geïmproviseerd wapen aan. Even later zien we zijn levensbloed in een trage maar gestage stroom mengen met water. Zijn cel wordt leeg gelaten. We zien de open deur lonken als een jonge bewaker poolshoogte komt nemen bij zijn nieuwe werkgever.

Wat brengt opsluiting in een kleine donkere cel in een mens naar boven? Overlevingsdrang, spreekt uit het gedrag van Juan Oliver (Alberto Ammann), de jonge bewaker. Hij arriveert in zijn beste pak. Hij is een beetje nerveus. Het is geen overdreven slimme jongen. Hij heeft geen glanzende carrière. Zijn vorige baan was bij een slachthuis. Maar hij houdt zielsveel van zijn zwangere vrouw en verheugt zich op de komst van hun kind. Door stom toeval raakt hij verzeilt midden in de grootste Spaanse gevangenisopstand van de laatste 10 jaar. De gevangenen, bespuugd en gekweld door hun bewakers, hopen nu iets terug te doen. Ze gijzelen één van Juan’s nieuwe collega’s en een trio ETA-terroristen. Juan ziet geen keuze dan zich uit te geven als de nieuwe medegevangene uit Cell 211 om te kunnen overleven.

3

De gevangenen vertrouwen hem uiteraard niet. Juan wordt voor hun leider gebracht. Deze Malamadre, een goede rol van Luis Tosar, is een imposante en charismatische man. Hij is het focuspunt van de film. Er gaat gevaar van hem uit, onderstreept door hem in eerste instantie op de rug te filmen. Zijn motieven zijn dan nog onduidelijk. Maar allengs wint Juan zijn vertrouwen en worden we steeds beter bekend met Malamadre. Hij vertelt details over zijn leven. Hij heeft humor. Hij gunt Juan de mogelijkheid contact te zoeken met zijn vrouw te midden van cruciale onderhandelingen tussen gevangenen en overheid. Je voelt een zekere sympathie voor de man, hoewel hij je op het ene moment een schouderklopje geeft en het volgende moment dreigt je keel door te snijden. Juan speelt hierop in zijn pogingen Malamadre voor zich te winnen en te sturen. Alles om de onderhandelingen te laten slagen en terug te keren naar het gewone leven. Maar wie bespeelt en stuurt nu echt de ander?

De film begint op een hoopvolle toon. Juan wordt rond geleid door bewaker Armando, die grapjes maakt en hem gerust stelt als de traliedeur in het slot valt. Juan’s vrouw Elena richt de babykamer in en probeert haar man over te halen thuis te blijven. Het is schattig en liefdevol. Maar hoe langer het verblijf van Juan in de gevangenis, hoe grimmiger en grauwer de realiteit. Cell 211 is het sterkst in het middenstuk. We zien Juan breken. Zijn werkelijkheid wordt teruggebracht tot de cel. De grijs geverfde muren. De graffiti die er met een geïmproviseerd stuk gereedschap is uitgebeiteld. De wereld van Juan is ineens heel klein. Zijn emoties leiden tot een wrede, gewelddadige scène die Juan voor altijd veranderd.

2

 

Cell 211 zoomt in op menselijk gedrag onder extreme druk. De grote vraag is wie zich staande houdt in de chaos van de gevangenisopstand. Die vraag houdt je de volle duur van Cell 211 in zijn greep. Spanje is bekend om zijn uitstekende horrorfilms. Deze film is minstens zo spannend, maar vormt een welkome afwisseling van bijvoorbeeld Pan’s Labyrinth of La piel qui habito. Kijken dus!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken