Nu aan het lezen:

Captain Marvel

Captain Marvel

De films van Marvel worden doorgaans superheldenfilms genoemd. Toch maakt de studio aardig wat werk dat stiekem niet in dat genre valt: Black Panther is een epos over een koning die leert zijn land te besturen, Thor: Ragnarok en de Guardians of the Galaxy-films zijn space opera’s. Ook Captain Marvel zou geen superheldenfilm heten als de hoofdpersoon haar naam niet ontleende aan ’s wereld grootste superheldenleverancier. Het verhaal heeft meer gemeen met Star Trek en Men in Black dan met Superman.

Dat terwijl de titelfiguur (Brie Larson) best wat gelijkenissen vertoont met laatstgenoemde: een alien van een verre planeet, die eruit ziet als een mens, maar bijzondere krachten heeft. In 1995 stort Vers (zoals ze dan nog heet) neer op aarde. Omdat de film in de jaren 90 speelt, knalt ze door het dak van een videotheek: Marvel zet in op nostalgie. Even later staat Vers buiten voor een muur volgeplakt met reclameflyers van iconische rockalbums: Mellon Collie and the Infinite Sadness van The Smashing Pumpkins (inderdaad uit ’95) hangt naast Rid of Me van P.J. Harvey (uit ‘93! PLOTGAT!). Ook de soundtrack zit vol ninetiesrock; No Doubt, Hole, Nirvana. Dat doet misschien vrezen dat Captain Marvel eenzelfde relatie heeft met de jaren 90 als Ready Player One met de jaren 80, maar gelukkig verdwijnen de nostalgische verwijzingen al snel naar de achtergrond (hoewel je je flink vergist als je denkt dat Marvel de kans voorbij laat een grap te maken over die trage computers van toen).

Vers is een Kree, van de planeet Hala, waar ze tot strijder werd gekneed door de strenge Yon-Rogg (Jude Law). Die leerde haar dat emotie een zwakte is. Dat Vers op aarde ontdekt dat juist in haar gevoelens haar kracht ligt, is geen verrassing, maar die ontwikkeling is desalniettemin bevredigend – evenals de laatste scène tussen Vers en Yon-Rogg, waarin hij zich veel meer laat leiden door zijn emoties dan zij.

Het ligt voor de hand dat de eerste Marvelfilm met een vrouw in de hoofdrol het cliché aanpakt dat vrouwen te emotioneel zijn voor strijd. Maar regisseurs Anna Boden en Ryan Fleck doen er goed aan de gender-thematiek niet voortdurend te benadrukken. Niemand is verbaasd dat ‘een vrouw’ kan vechten, zoals in veel actiefilms uit het girl power-decennium. De politiek is er voor wie er zin in heeft. Net als verwijzingen naar imperialisme en terrorisme, die naar voren komen in de oorlog tussen verschillende buitenaardse volkeren: overduidelijk aanwezig, maar Captain Marvel is geen directe allegorie.

Tegenstrijdig met de progressieve boodschap is trouwens de verheerlijking van het Amerikaanse leger. Captain Marvel mocht, zoals veel Hollywoodfilms, gebruik maken van militaire apparatuur op voorwaarde dat het leger het scenario goedkeurde. Meer nog dan bij eerdere Marvelfilms leidt die samenwerking hier tot scènes die zo als reclamespotjes voor de Air Force kunnen dienen.

Waar de film politiek ook staat: Captain is lekkere middenmoot-Marvel. Visueel niet zo spetterend als Guardians of the Galaxy Vol. 2, maar ook niet zo lelijk als The Avengers. Echt goede actiescènes zijn er niet, echt slechte ook niet. Bij geweld wordt vaak om de impact heen geknipt, waardoor de actie nooit hard voelt. Maar je gaat niet naar een Marvelfilm voor de actiescènes: dat zijn doorgaans de obligate nummers. Waar het bij de beste Marvelfilms om gaat zijn de charmante personages. Zo hebben we Vers als een vis-uit-het-water op aarde (Larson doet wat dat betreft denken aan Gal Gadot in Wonder Woman), die in een buddy comedy terecht komt met Nick Fury (Samuel L. Jackson, digitaal 25 jaar jonger gemaakt). Verder zijn leuke rollen weggelegd voor Ben Mendelsohn en een kat – maar daarover te veel verklappen zou zonde zijn.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken