Nu aan het lezen:

Cannes 2016 dag 1: Woody Allen’s Cafe Society

Cannes 2016 dag 1: Woody Allen’s Cafe Society

 

Bij aankomst in mijn appartement was er allemaal nog niet zo veel aan de hand. Het uitzicht over de bergen is uitmuntend natuurlijk, en het klimaat hier aan de Franse Riviera is warm en vochtig. Maar van alle beloofde grandeur was nog geen sprake. Een nachtwinkeltje bood de oplossing voor de post-vliegtuig honger die ik had opgebouwd: een pakje Tuc (naturel) met als houdbaarheidsdatum 20-1-2016 en een flesje Stella Artois. De meneer achter de kassa zat te surfen op Xtube. Cannes 2016, wat een start.

In de ochtend was het allemaal anders. Na 5 minuten lopen was ik vanaf mijn appartement aan Boulevard Carnott, op La Croisette waar het Palais du Festival zit, de rode trap, en het strand. Limousines, zwarte glimmende busjes met geblindeerde ramen en veel, heel veel mensen. Nadat ik twee uur (!) op de Marché du Film heb rondgelopen kwam ik erachter dat ik daar helemaal niet mocht komen. Dat is alleen voor distributeurs en sales agents. (Er komen heel veel slechte films uit de komende jaren kan ik jullie vertellen.) Maar dat maakt niet uit, ik had de morningwalk nodig. Nadat ik mijn badge, goodiebag, plattegrond en programma in de pocket had, was het tijd om te knallen. LETS GO.

thumb.php

Niet helemaal. Het was 12:30 en Woody Allens openingsfilm van dit jaar, Cafe Society draaide pas om 16:00. Dan maar gratis drinken. X drankjes verder kon het eindelijk beginnen. And it dit NOT disappoint.

In Cafe Society gebeurd niet zoveel. Geen flitsende turn-of-events, geen plotwendingen waar je van van je stoel valt, maar gewoon een goed verteld verhaal. Vonnie (Kristen Stewart) is de secretaresse van Phil (Steve Carell) in het Hollywood van de jaren 30. En zoals het hoort in die tijd gaat hij uiteraard vreemd met haar (Mad Men heeft me veel geleerd over de wereld). Carells neefje Bobby (Jesse Eisenberg) een naïeve Bronx native, komt dan naar Hollywood opzoek naar werk. Dat vindt hij bij Carrells filmstudio, en wordt daar heimelijk verliefd op Stewart. Hoewel beide verliefd zijn op elkaar mondt het uit op een fiasco, en met de wetenschap dat Stewart voor de gevierde filmbaas kiest, vertrekt Bobby (Eisenberg) terug naar New York. Jaren later is Bobby succesvol, getrouwd en vader, maar kan hij Vonnie nooit helemaal vergeten. Totdat zij op een dag samen met Carell in zijn nachtclub staat.

Meer hoef je eigenlijk niet te weten over Cafe Society, dat vooral schittert door de cinematografie van Vittorio Storaro, en de manier waarop Eisenberg de spirit van Woody Allen uitdraagt. De eager-to-please houding, de sputterende manier van praten en de ietwat clumsy New Yorker zijn classic Allen, en Eisenberg doet het met verve. De grandeur van Hollywood uit die tijd wordt heerlijk en exuberant in beeld gebracht, evenals het segment van de film dat zich in New York afspeelt. Het is een échte Woody Allen film, met een écht Woody Allen einde. Voor sommigen zal dat wat leeg aanvoelen, maar yearning, onmogelijke liefde en het idee dat je de vrouw van je leven bent misgelopen kan precies dat zijn. Leeg.

Woody Allen brengt Hollywood naar Cannes, en doet dat voor de derde keer met succes. Het is geen Midnight in Paris, daarvoor zit Allen teveel in zijn comfortzone. Maar dat betekent in zijn geval nog altijd 4 volle sterren. Op naar de volgende film.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken