Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Yomedinne

Cannes 2018 – Yomedinne

 

Dat de programmering van de competitie tijdens Cannes 2018 wat vragen oproept is geen nieuws meer. Waar een aantal grote namen al een plekje dacht te hebben, zoals ze dat ieder jaar wel krijgen, is het dit jaar helemaal anders. Big shots die in een zijprogrammering draaien of zelfs helemaal niet te zien zijn — het is dit jaar eerder regel dan uitzondering. De competitie dit jaar wil dit jaar verrassen, en doet dat ook vanaf de eerste dag met Yomedinne.

De film van A.B. Shawky (klinkt als een Engelse naam, maar de letters A.B. staan voor Abu Bakr en ik hoop toch dat hij niet om die reden heeft gekozen voor een afkorting) speelt zich af in het Egypte van de lagere klasse. Zij die door armoede, ziekte of andere tegenspoed aan de zijkant (of onderkant) van de samenleving terecht zijn gekomen. Met een centrale rol voor Beshay, gespeeld door een fantastische Rady Gamal, een man die als kind besmet raakte met lepra en daar nu nog de zichtbare gevolgen van draagt. Met zijn misvormde handen, weggevreten neus en oren, en gezicht vol littekens. Het maakt zijn leven in de ‘normale’ samenleving onmogelijk; ondanks het feit dat zijn lepra genezen is en dus ook niet meer besmettelijk, zijn dingen als met de trein reizen of zwemmen in de Nijl voor hem not done.

I’m a human being. I’m a HUMAN BEING.

Het is het begin van een roadtrip-verhaal waarin Beshay op zoek gaat naar zijn vader, die hem bij de poorten van een lepra-kolonie (ja, dat is een echt ding) heeft afgezet en waar hij zijn leven heeft doorgebracht. Hij is er omringd geweest door zieken, maar heeft er ook geluk gevonden. Hij heeft veel vrienden (‘goedemorgen, malades‘ begroet hij hen iedere ochtend) en onder hen het weeskind Obama, dat hem vergezelt op de reis. Ook een glansrol trouwens van een jongen die nog niet eerder acteerde.

De beelden van een verbrijzelde samenleving hakken er soms in. Zeker de manier waarop mensen omgaan met iemand zoals Beshay, die nergens recht op heeft en letterlijk als onmens wordt gezien. Het herinnert je eraan dat er een hele grote groep mensen is die niet eens weet wat het Cannes Filmfestival is en al helemaal niet bekend is met de luxe die hier tentoon wordt gesteld door de superrijken, filmsterren en andere mensen die hier on display zijn. Met andere woorden, de film maakt je nederig. Hij brengt je terug naar de basis van het mens zijn. Een basis waar we voor elkaar zorgen en ons best doen om ieder mens gelukkig en gezond te laten zijn.

Of in ieder geval een mens te laten zijn dat wordt erkend als zodanig.

Yomedinne komt naar de Nederlandse bioscopen, maar op dit moment weten we nog niet wanneer.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken