Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Under The Silver Lake

Cannes 2018 – Under The Silver Lake


David Mitchell is erop uit om popcultuur te vermoorden. Met het originele maar iets te lange Under the Silver Lake brengt hij een opvallende film naar Cannes. Iets dat kan worden gezien als een aanval op het publiek hier. Maar of het iets gaat veranderen is de vraag. Waarschijnlijk niet.

Under the Silver Lake speelt zich af in Los Angeles, met een duidelijke focus op en rondom Hollywood. Silver Lake staat voor het Hollywood Reservoir; het meer dat wordt omringt door de bergen waar de grote sterren wonen en waar ook het bekende Hollywoodbord staat. De kleuren in de film zijn afgestemd op de stad. Alles ademt Los Angeles, ondersteunt door een sterke, swingende soundtrack.

De titel verwijst naar de grote groep mensen die zich ‘onder’ die klasse bevindt. Zij die het willen maken. Die dromen van erkenning, van beroemdheid, van rijkdom. Een groep ook die de popcultuur tot zich neemt als een belangrijke vorm van kunst (zoals wij hier ook aan het doen zijn), en die daarmee voor de gek worden gehouden door het selecte groepje dat die cultuur mag vormgeven en controleren. Hollywood.

De naamloze hoofdpersoon is een ietwat verstrooide jongen van eind twintig die duidelijk nog met zijn leven worstelt. Het lukt hem niet om de huur te betalen, op het eerste oog heeft hij geen baan, en hij is als een hitsige tiener zijn halfnaakte overbuurvrouw aan het bespioneren. Wanneer hij per toeval contact met haar maakt begint een avontuur dat vooral in zijn hoofd lijkt plaats te vinden, maar ook het echte leven verschillende keren kruist. Zijn kinderlijke, Scooby Doo-achtige voorkomen maakt het meteen komisch, waarmee de film ook een minder serieus karakter (en boodschap) krijgt. Het brengt hem langs wannabe-actrices, B-film-regisseurs en een klein groepje zelfbenoemde koningen van Hollywood die op zoek zijn naar het eeuwige leven. Dat wat ze denken te kunnen kopen.

Als je de film gaat zien dan denk je bij een bepaalde scene met een pianospelende man dat hij daar zal eindigen. Maar Under the Silver Lake trekt vanaf daar nog bijna een uur door en dat is echt te lang. Het verhaal is dan wel verteld en de boodschap duidelijk, maar Mitchell heeft de behoefte om zijn wereld nog verder uit te bouwen. Dat is zijn goed recht, maar het zorgt er wel voor dat de kans klein is dat we hem nog een keer opnieuw kijken. Maar een eenmalige kijkbeurt verdient de originele sfeer absoluut. En de kritische noot naar Hollywood en popcultuur in zijn geheel is amusing, en zet mooie vraagtekens bij je eigen overtuigingen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken