Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – The House That Jack Built

Cannes 2018 – The House That Jack Built


Na een aantal jaren als banneling te hebben doorgebracht is Lars von Trier terug in Cannes. En hij is niet alleen. Met onder andere Matt Dillon en Uma Thurman brengt hij zijn nieuwe film The House That Jack Built naar het grote publiek. En dat gaat niet zonder slag of stoot.

Geheel in stijl zien we hem voorbij komen in een ‘Out of Competition’ T-shirt. Hij ziet hoe minimaal honderd mensen, waarschijnlijk nog wat meer, voortijdig de zaal verlaten tijdens de première. De andere helft besluit ze een begeleidend applaus te geven. Von Trier zal het genoegzaam hebben aangezien. Hij drukt wederom zijn stempel op het festival waar hij al zolang een haat-liefde-verhouding mee heeft. Overigens staat de regisseur al een tijdje in de belangstelling om seksuele misdragingen. Zijn terugkeer in Cannes, ondanks alle beschuldigingen, is in de wandelgangen een van de redenen dat veel sterren het festival dit jaar links hebben laten liggen. Maar nu over de film.

You’ve built a beautiful little house there, Jack…

In het kort: The House That Jack Built is hard, provocerend en soms inderdaad disgusting — zoals meerdere weglopers hem omschreven bij het verlaten van de zaal. We volgen Jack, een seriemoordenaar, en krijgen door middel van vijf ‘incidenten’ een samenvatting van zijn leven vanuit zijn perspectief. Waarbij in alle vijf de hoofdstukken doden vallen door zijn hand. In de meeste gevallen op een gruwelijke manier. In beeld gebracht zonder enige compassie voor de kijker. Met lange, geconcentreerde shots, die de goedkeuring van Gaspar Noé zouden dragen.

Lars von Trier weet dat hij verdorven is, en dat hij film als kunstvorm kan gebruiken om zijn verdorven gedachten te visualiseren en te uiten. Hij gebruikt film misschien wel als excuus om geen daden te plegen die hem in de gevangenis zouden doen belanden. Maar bovenal accepteert hij de verdorvenheid van mensen, niet alleen die van zichzelf. In een bepaalde scene vergelijkt hij dictators en massamoordenaars (ja, ook Hitler komt weer voorbij) met kunstenaars en iconen. Hij slaat daarmee met de film een weg in die maar naar één bestemming kan leiden: de hel.

Dillon lijkt in twintig jaar niet ouder te zijn geworden en speelt een intellectuele rol die deed denken aan American Psycho. Een koelbloedige moordenaar die door zijn charmes en ‘vriendelijke’ gedrag ook zomaar een vriend van je zou kunnen zijn. Aangeleerde empathie met altijd die dubbele agenda waarin met bloed geschreven is. De film brengt vreemde gevoelens in je op. Je accepteert bijna dat het plegen van een moord de grootst denkbare adrenaline-stoot teweeg brengt; dat het iets is om na te jagen.

Ondanks alles is The House That Jack Built een film die je absoluut een keer tot je moet nemen. Maar waarschijnlijk niet vaker dan dat. Eenmaal buiten heb je wat zonneschijn en een goede omhelzing nodig. Om te beseffen dat de mensheid gelukkig niet zo verdorven is als Von Trier hem je soms wil doen geloven.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken