Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Mandy

Cannes 2018 – Mandy

Eén van de wildste films van het festival dit jaar komt van Panos Cosmatos. De Italiaanse regisseur kreeg acht jaar geleden al een cult-following na zijn debuutfilm Beyond The Black Rainbow en met Mandy zal die groeien. Dat wil overigens niet zeggen dat het een goede film is, want daarvoor is hij te gekunsteld. Maar genoten hebben we wel.

Iedere filmfan zou wel een film willen maken waarin Nicolas Cage een karikatuur van zichzelf speelt. Met een woest gezicht vol bloed, schreeuwend en onder de drugs, slechte grappen makend, en er als absolute winnaar uitkomend. Cosmatos heeft die droom verwezenlijkt. In Mandy speelt Cage de man van de dame naar wie de film is vernoemd. Ze wonen samen in een huis midden in een bos, waar dromen en realiteit mixen als beelden in elkaar overlopen van de twee die naast elkaar in bed liggen. Het is de plek waar ook een einde aan hun sprookje komt, als de sekte Children Of The New Dawn onder leiding van Jeremiah arriveert. Deze man leent veel van Charles Manson en als hij Mandy toevallig tegenkomt op een bosweg heeft hij zijn vizier op haar gericht. Maar eenmaal gevangen reageert Mandy anders dan de andere vrouwen die Jeremiah heeft ‘veroverd’. Ze lacht hem uit, en Cage moet toezien hoe zijn vrouw wordt aangevallen.

Vanaf dat moment verandert de film in een waas van bloeddorst, aangewakkerd door een giftige batch LSD die in opdracht van een doorgedraaide bikergang is gemaakt. Cage neemt eerst even de tijd om zelf een enorm zwaard te smeden en polijsten. Maar als hij eenmaal al zijn wapens heeft verzameld is het tijd om de leden van de sekte een voor een uit de weg te ruimen. Dat gaat op een gewelddadige manier — maar omdat de film altijd een humoristische ondertoon heeft en enorm over de top is, neem je dat geweld niet al te serieus en is het makkelijk te verteren.

Cage speelt een Wild at Heart-achtige rol maar dan nog veel meer aangedikt. Zou me niet verbazen als dat letterlijk de instructie was van Cosmatos. Helaas is het daarmee iets te ver gegaan. Een meer ingetogen en beter geschoten film had zijn acteerprestaties recht gedaan. Maar als je de film ziet zoals Cosmatos hem bedoeld heeft, als een ode aan B-films, goedkope horror én Nicolas Cage, dan moet je Mandy deze herfst absoluut in de bioscoop gaan zien met een paar biertjes naast je.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken