Nu aan het lezen:

Cannes 2018 Interview – Marie Monge

Cannes 2018 Interview – Marie Monge

Marie Monge (Marseille La Nuit, 2012) debuteert op Cannes 2018 met Joueurs (recensie) — vrij vertaald ‘Players’, maar met de Engelse titel Treat Me Like Fire. Een film over verslaving, verlangen, groots winnen en meeslepend verliezen. Joueurs is tegelijk een ode aan het oude Parijs, vóór de komst van Starbucks-filialen, H&M’s en buitenlandse investeerders.

Op het dak van het Marriott Hotel ontmoet ik Marie. Zonnehoed, Chanel-bril, de benen bloot en stijlvol over elkaar geslagen, rokend. Ze biedt mij ook een sigaret aan (Gauloises) maar daar doe ik niet meer aan. Helaas voor mij, want dit voelde als een une Belle Cigarette.

Joueurs gaat over het illegale gokcircuit van Parijs en de manier waarop verslaving en de angst voor sleur een ogenschijnlijk normaal bestaan een gigantische wending kunnen geven. Hij gaat ook over de gevaarlijke kant van liefde, jezelf verliezen in de ander en de mede- afhankelijkheid die verslaafden en hebben, net als mensen die in een giftige relatie zitten.

Terwijl Marie rookt en zichtbaar moe is van de première van de avond hiervoor, vraag ik of haar eigen verslaving — of de gevoeligheid daarvan — de basis is geweest van Joueurs.

‘Deze sigaretten? Haha, nee. Hmmm. Hoewel. Ja misschien wel. Elke verslaving werkt hetzelfde, dus ja, ik denk het eigenlijk wel.’

Als ik vraag waarom ze juist voor gokken heeft gekozen als verslavingsvorm naast de verslavende relatie denkt ze lang na. Uiteindelijk vertelt ze uitgebreid een verhaal over het ontstaan.

‘Een vriend ging een avondje uit gokken, en ik was geïnteresseerd. Ik had nog nooit eerder gegokt dus besloot mee te gaan. Maar in plaats van het casino werd ik meegenomen naar een achterkamer, een van buiten vervallen oud pand, maar van binnen een knappe illegale gokhal zoals in de film. Het was zeer fascinerend. Ik probeerde mee te doen met gokken maar ik verloor flink. Ik ben zelf nooit verslaafd geraakt aan gokken, vanwege dat eerste verlies. Maar ik begon te luisteren naar de verhalen van de mensen daar, en de avonturen en de mate van verslaving die gokken oproept. Ik was meteen helemaal ondergedompeld in de wereld van illegaal gokken. Ik heb vervolgens interviews gehouden met verschillende soorten gokkers: oud, jong, man, vrouw, rijk en arm. Echter begonnen de kleine illegale gokclubs een voor een de deuren te sluiten. De panden werden opgekocht en er kwamen koffietentjes, boetiekjes en dure koopwoningen.’

‘Dus ik had al dit materiaal, en toen ik er een verhaal van begon te maken was de eerste vraag: wat heb ik geleerd van deze mensen? Wat heeft me het meeste geraakt? Van dichtbij is gokken een heel gevaarlijke verslaving om mee te maken. Gokverslaafden hebben hetzelfde profiel als alcoholisten, of drugsverslaafden. Het is hetzelfde proces en het zijn dezelfde valkuilen. Net als liefde trouwens. Dat is hetzelfde gevoel. Verslavend. Ik realiseerde me dat er een bepaalde afhankelijkheid leefde die ook bestaat in intense relaties. Toen wist ik dat dit mijn film zou worden. Samenleven met een verslaafde betekent niet altijd dat er maar 1 slachtoffer is. Dat wilde ik laten zien.’

Op de vraag of dit dan een feministische film is, antwoordt ze ontkennend. ‘Ik zou het eerder een “female gaze”-film noemen. De film is verteld vanuit haar [Ella, gespeeld door Stacy Martin] verlangen. En mijn uitgangspunt is dat ik het verhaal van een vrouw wilde vertellen, gezien door de ogen van een vrouw. Ik wilde haar niet afbeelden als object van verlangen. Maar als een persoon die verlangt, en wil zien hoe ver ze bereid is te gaan voor dat verlangen.’

Terwijl Marie haar laatste zin uitspreekt in mooi Frengels, drukt ze haar sigaret uit. Zoals alleen Franse vrouwen dat kunnen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken