Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Happy As Lazzaro

Cannes 2018 – Happy As Lazzaro

We zagen de nieuwste film van Alice Rohrwacher twee dagen geleden al, maar Happy As Lazzaro (of Lazzaro Felice, zoals de Italiaanse titel luidt) had even wat tijd nodig om te landen. En hoe langer ik wacht met het schrijven van dit stuk, hoe meer de film is gegroeid. Het zou dus zomaar kunnen dat aan het einde van Cannes 2018 dit de allerbeste film blijkt te zijn.

In Happy As Lazzaro leren we hoofdpersoon Lazzaro kennen als een stille jongen, die door anderen wordt opgedragen wat te doen. Hij is onderdeel van een grote groep mensen die op het landgoed van een Marquis werkt. Ze verbouwen verschillende soorten groente in dienst van haar, maar oogsten nooit genoeg om daarvoor betaald te krijgen. Ze slapen in kleine bijgebouwen en voor Lazzaro is er meestal niet eens plaats om te slapen. Maar ondanks alles accepteert hij dit alles gelaten, speelt er heel veel in zijn hoofd af waar we maar een glimp van kunnen opvangen – is hij bovenal gelukkig met zoveel familie om zich heen.

De film voltrekt zich langzaam, terwijl steeds meer vragen opkomen over de werkomstandigheden van Lazzaro en zijn gelijken. Als de zoon van de Marquis toevallig in aanraking komt met Lazzaro, wordt er een onverwachte vriendschap gevormd die hen naar de bergen rondom het landgoed brengen, en waar de film uiteindelijk tot ontbranding zal komen. Vanaf dit moment gaat fictie en realiteit door elkaar heen lopen en is niets meer wat het lijkt te zijn. Lazzaro lijkt bij een ongeluk om het leven te komen, om er bij het ontwaken achter te komen dat het landgoed verlaten is. Het maakt de weg vrij voor zijn reis naar de stad, waar hij op zoek gaat naar zijn verdwenen familie. Het blijkt dat we jaren verder zijn en dat iedereen logischerwijs ouder is geworden. Behalve Lazzaro.

Rohrwacher maakt van haar hoofdpersoon een ‘walking dead’, in lijn met haar beeld van het Italiaanse platteland. Daar waar de tijd vaak lijkt stil te staan en het leven in een sloom tempo voorbij trekt. Nu hij uit die omgeving is weggetrokken accepteert zijn familie zijn spookachtige verschijning ook zonder al teveel tegen te sputteren. Alsof ze helemaal snappen hoe het voelt om die verandering door te maken, en wat dat ook fysiek met je doet.

Happy As Lazzaro laat daarnaast veel ruimte open voor vragen. Dat kan ergens voelen als onrecht, maar maakt het tegelijkertijd een heel interessante film. Eentje die je absoluut moet gaan zien als hij later dit jaar naar de bioscoop komt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken