Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – In gesprek met Gaspar Noé

Cannes 2018 – In gesprek met Gaspar Noé


De Franse regisseur Gaspar Noé heeft een lange geschiedenis in Cannes. Zijn films draaien hier vrijwel altijd, en zo ook zijn nieuwste, Climax. Die is hier goed ontvangen en dat maakt Noé zichtbaar opgelucht, aangezien hij met bijvoorbeeld Enter The Void nogal wat kritiek te verwerken kreeg voor het tonen van een film die niet af was. Ik ging met hem in gesprek.

Noé zit onderuitgezakt in een stoel van wit riet. Zijn groene legerjas hangt wat scheef over zijn schouders en hij tuurt zonder zonnebril vooruit, zijn ogen nauwelijks zichtbaar. Tijdens het praten valt er geregeld een blok as van zijn sigaret op zijn broek, die hij dan zonder het op te merken tijdens een handgebaar uitsmeert in de spijkerstof. Het is een man die helemaal zichzelf is, en zich net zoals zijn films niets aantrekt van kaders. We treffen hem aan als hij net de nieuwe Lars von Trier (The House That Jack Built) gezien heeft.

‘Ik heb gelachen. Het was heel erg goed,’ begint hij. Of Von Trier niet te erg bezig is met choqueren? ‘Dat is juist goed. Het is een andere stijl dan die van mij. Echter. Komischer. Hij vertelt een verhaal zoals het echt gegaan zou kunnen zijn, zonder daarbij iets weg te laten. Ik heb vanaf het begin tot het einde gelachen.’

Net als Von Trier is Noé er vooral op uit om ons iets te laten voelen, niet om ons iets te vertellen. ‘Ik heb ergens gelezen dat mijn films voelen als een achtbaan. Met soms stukken die comfortabel zijn, de lows. Om daarna op zoek te gaan naar extreme highs. Daar kan ik me wel in vinden, denk ik.’

Maar zijn films gaan toch wel verder dan highs en lows. Ze maken de kijker soms extreem oncomfortabel. Zoals de dansscène in Climax, waarbij de choreografie van haast bovennatuurlijk is. ‘Dat is wat me erin aansprak. Ik wil verder gaan dan ik zelf kan gaan, dan mijn publiek kan gaan. Ik kan zelf niet dansen. Dus ik wil dat er extreem gedanst wordt. Maar bovenal is het een vreemde nuance tussen blijdschap en het zien van dingen die niet helemaal juist voelen. Climax is wel een blije achtbaan, denk ik. Het eerste deel is erg vrolijk, iedereen is daar blij mee. Het tweede deel kun je vergelijken met een best of-album van een band die al vier platen heeft gemaakt. Alles komt daarin terug. Het beste van Noé: drugs, duisternis, verderf, muziek…’

Ondanks dat de film ‘echt’ Noé is, voelt hij vriendelijker dan eerder werk. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de regisseur wat softer of humaner is geworden. We vragen ons af of Climax daarom zo goed ontvangen is hier in Cannes. Noé, lachend: ‘Ik denk niet dat het waar is. Maar een deel van de film is heel aangenaam, ook omdat je op die manier een high kunt hebben. Dat is in mijn eerdere films denk ik ook het geval.’

Je zou denken dat na alle problemen met Enter The Void, die werd getoond terwijl een aantal scènes nog niet af waren, Noé ditmaal goed voorbereid voor de dag wil komen. Niets is minder waar. ‘In januari ben ik begonnen met mensen te spreken over Climax. Er was een script van één pagina. Ik vertelde de producent dat ik een lowbudgetfilm wilde maken. Toen bleek dat we die op Cannes konden laten zien zijn we in februari begonnen met filmen. Ik ben de casting gaan doen. De hele film, ook de casting, is gedaan op instinct. Ik ben ervan overtuigd dat dingen beter worden als ze op instinct worden gemaakt. Als mijn instinct zegt dat een bepaalde acteur iets kan doen waar ik niet comfortabel bij ben, weet ik dat ik met die persoon moet werken. De aantrekkingskracht die daaruit voort komt is niet te plannen.’

Dat is ook de reden dat Noé altijd werkt met nieuwe mensen. De meeste acteurs in zijn films hebben nog nooit eerder een film gemaakt. ‘Maar soms ook wel. Zoals Sofia Boutella. Ik heb haar via Instagram leren kennen. Ze kon gelukkig een week naar Parijs komen.’

In Climax slaat de stemming om op het moment dat een groep dansers sangria drinken, die is aangelengd met LSD. Op de afterparty van de première van Climax werd dan ook uiteraard sangria geschonken. ‘Leek me wel passend,’ zegt Noé met een stiekem lachje. ‘Het duurde wel even voordat de eerste persoon een glas durfde te drinken.’ Climax heeft gisteren de Directors’ Fortnight Competitie gewonnen, de zijcompetitie tijdens Cannes 2018. Later dit jaar komt hij in Nederland naar de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken