Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Donbass

Cannes 2018 – Donbass

Un Certain Regard opent dit jaar met Donbass, van Oekraïense regisseur Sergei Loznitsa. De zaal zit nagenoeg vol en vrijwel de gehele cast en crew staat op het podium. In ongemakkelijk Engels legt Loznitsa uit wat hem dreef tot het maken van dit politieke spinnenweb in de post-truth tijd. 

Donbass is een plaatsje in het oosten van Oekraïne waar sinds 2013 een vreemde oorlog gaande is. De fascisten van het oude Oekraïne tegen de aanhangers van het nieuwe Rusland, zoals de soldaten uit Donetsk zichzelf het liefst noemen. Opgehitst en volgens de verdeel-en-heer-techniek tegen elkaar uitgespeeld is er geen kant meer waar het bloed niet aan kleeft.

Donbass opent met een make-up-scène waarbij mensen worden klaargestoomd om te vertellen over de heftige bombardementen, dode kinderen en kapotgeschoten woningen. Al deze mensen komen eigenlijk uit het ‘veilige’ gedeelte en dragen maar wat graag bij aan het maken van nepnieuws.

In 13 segmenten die min of meer met elkaar verbonden zijn stijgt de dreiging maar ook de agressie. Zoals in iedere goede oorlog kleeft er bloed aan beide kanten. De ‘schuldige’ is al lang niet meer aan te wijzen, en de ene gruweldaad volgt de andere op. De scene waarbij een ‘exterminator’ gevangen wordt genomen door de Donetsk aanhang en met een briefje aan een paal wordt geketend is tekenend. De mob-mentaliteit en het toenemende geweld wordt goedgepraat, maar de mensen beseffen tijdens het doodslaan van de ‘andere’ dat ze net zo schuldig zijn.

De film eindigt waar het begon, in de trailer waar de acteurs en actrices hun make-up krijgen. Met extra kringen onder de ogen, om te accentueren hoe moeilijk het allemaal is. Helaas voor hen verandert het fake news in een soort ouroboros, in wat een van de meest tragische eindscènes van dit festival tot nu is. Conclusie: ook in de post-waarheid tijd kent oorlog alleen maar verliezers.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken