Nu aan het lezen:

Cannes 2018 – Ash Is Purest White

Cannes 2018 – Ash Is Purest White

In Ash Is Purest White zijn meerdere werelden met elkaar verweven, of ze volgen elkaar eigenlijk op. De opvolger van Mountains May Depart is een langslepend drama van regisseur Jia Zhang-ke. Met het woord ‘langslepend’ wordt de film trouwens meteen gevangen, want hij duurt eigenlijk een goed uur te lang om écht te kunnen blijven boeien.

We volgen de levens van Qiao en haar vriend Bin. Zij is een baas in het ondergrondse gokcircuit dat in handen is van de jianghu, de Chinese maffia. Bin is daar onderdeel van. De film begint met een enorme high-fase van hun leven. We zitten aan het einde van de jaren 90 en schakelen in snelle scènes tussen zweterige gokpaleizen, ballroom dancing, schimmige dealtjes en meer ondergrondse praktijken. Begeleid door een soundtrack die bestaat uit YMCA en soortgelijke muziek. De sfeer is heerlijk en Qiao en Bin zijn op de toppen van hun kunnen. Maar op de achtergrond komt er een jonge generatie op die het heeft voorzien op de in hun ogen stoffige oude bazen in een rijke wereldje. Zij die niet langer met geweld regeren maar leven in een staat van relatieve gemoedelijkheid.

En dat geeft jonge jongens met ambitie de kans om de macht over te nemen. Die sluimerende dreiging komt tot uiting in het hoogtepunt van de film. Als het stel onderweg is met de auto worden ze tot stoppen gedwongen door een groep van twintig motorrijders en wat volgt is een gewelddadige vechtpartij die gelukkig ook niet te snel wordt afgekapt. Daarna wordt het helaas snel minder. Ash Is Purest White, trouwens een van de mooiste filmtitels van dit jaar, verandert in een langzaam rollende film waarin Qiao na een gevangenisstraf op zoek gaat naar het herstellen van haar oude leven maar daar nooit in lijkt te slagen. Ze reist veel, op zoek naar Bin die haar lijkt te zijn vergeten, en ontmoet vrienden uit het verleden.

Het verhaal dat Zhang-ke wil vertellen is een levensverhaal. Een verhaal van mensen die samen zijn en alle highs en lows die daarbij horen, en waar in dit geval veel ruimte tussenzit. Maar na het hoogtepunt is het een kwestie van aftakelen voor allebei, een kater van een leven buiten de gangbare kaders, en helaas is dat niet interessant genoeg om nog ruim anderhalf uur mee te vullen. De beelden van het Chinese achterland zijn uiteraard prachtig, en de soundtrack blijft ook in het verloop sterk, maar dat is simpelweg nooit genoeg om een meesterwerk te maken.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken