Nu aan het lezen:

Cannes 2016: Les Vies de Thérèse

Cannes 2016: Les Vies de Thérèse

 

Thérèse Clerc is een belangrijke naam in de strijd voor gelijke rechten. Ze liep vooraan in het vechten voor het recht op abortus, vocht om aan het werk te mogen, scheidde van haar man om met vrouwen te gaan leven, bracht de acceptatie van homoseksualiteit ter sprake én met succes – en ga zo maar door. Thérèse is dus geen gewone vrouw.

Sébastien Lifshitz maakte als regisseur al eerder een film over haar. Les Invisibles draaide in 2012 mee in de competitie op Cannes en won het jaar daarna een Oscar als beste documentaire. Nu is hij terug met het klapstuk: de verschillende levens van Thérèse, en vooraal haar dood. Les Vies de Thérèse.

522331.jpg-c_300_300_x-f_jpg-q_x-xxyxx

Dat we niet naar een vrolijke film gaan kijken in Theatre Croisette is vanaf het eerste shot duidelijk. Thérèse ligt op haar sterfbed, en licht haar motivatie om de film te maken toe. Ouderdom, en vooral doodgaan, zijn geen onderwerpen waar we als mens graag over praten. Sterker nog, we doen bijna alsof ze niet bestaan. Er is een cliché dat stelt dat doodgaan nu eenmaal bij het leven hoort. Maar als het er zo bijhoort, waarom praten we er dan nooit over? Vanzelfsprekend omdat het te pijnlijk is. Ironisch genoeg loopt een bejaard echtpaar dat een rij voor me zit al na vijf minuten de zaal uit.
Maar het is ook een periode waarin we diegene waar we zoveel van houden nog eenmaal in de ogen kunnen kijken, kunnen vasthouden – tegen ze zeggen wat we willen zeggen. Dat is wat Thérèse met de hele wereld wil doen.

In Les Vies de Thérèse zien we haar vele levens voorbij komen. Van huismoeder van vier kinderen die ruim twintig jaar getrouwd is, naar het scheiden van haar man en haar opkomst binnen het feminisme, tot aan haar vrijgevochten bestaan als oude vrouw die niet lang meer heeft. Haar familie komt aan het woord, en vooral zij zelf. Met oogstrelende beelden wordt haar ‘uiteenvallen’, zoals ze dat zelf benoemd, geïllustreerd. Het is een film die Thérèse Clerc bestaansrecht moet geven. Omdat ze dat zelf belangrijk vindt, zonder dat als een vorm van egoïsme te beschrijven overigens – en omdat het voor de wereld belangrijk is. Ze heeft voor zoveel problematiek moeten vechten dat nu aan de basis staat voor onze vrijheid, dat ze niet anders verdient. ‘Ik haat alles dat het leven kapotmaakt’, zo zegt ze zelf.

image (4)

Uiteindelijk blijkt dat we vooral kunnen treuren om iemands dood, en dat er niet veel woorden nodig zijn. Als het einde nadert huilt de zaal. Niet onverwacht, maar het gezamenlijk treuren komt niettemin hard aan. Tijdens de aftiteling klinkt haar favoriete componist, Handel, en klimt de regisseur zichtbaar aangedaan het podium op. Een ingetogen applaus dat tien minuten aanhoudt volgt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken