Nu aan het lezen:

Camino a La Paz

Camino a La Paz

 

De Argentijnse dertiger Sebastian (Rodrigo De la Serna) betrekt met zijn vrouw een nieuw appartement. Het jonge stel lijkt gelukkig. Maar onder de oppervlakte is meer gaande. Hij zit doelloos thuis. Zij heeft een goede baan met uitzicht op een promotie en een kinderwens. Door hun verhuizing krijgen ze een nieuw telefoonnummer en dit verandert het leven van Sebastian voorgoed. Hij ontvangt vreemde telefoontjes van verschillende mensen die om een taxi vragen en dit brengt Sebastian op een idee. Bij wijze van grap begint hij zijn eigen vervoersbedrijf vanuit zijn oude Peugeot. Sebastian taxiet in eerste instantie een paar verveelde scholieren en een halfblinde bejaarde. Hij krijgt steeds meer plezier in zijn nieuwe geïmproviseerde baantje. Dan vraagt het oudje hem iets ongewoons. Hij wil dat Sebastian hem naar La Paz, Bolivia rijdt. Om financiële redenen zegt Sebastian toe en begint aan een tocht van meer dan 3000 kilometer met de ernstig zieke Khalil (Ernesto Suarez).

in-gesprek

Camino a La Paz (Engels: Road to La Paz) heeft veel elementen van een klassieke roadmovie. De film past in een rijke, lange traditie van verhalen over reizen en heeft een sterke verbinding met de pelgrimstocht. “Camino” roept associaties op met de “Camino de Santiago”, een traditionele katholieke pelgrimstocht.

[AdSense-A]

Daarbij is de titel letterlijk te lezen als “Weg naar de vrede”. Het ultieme doel van Khalil is om voor het einde van zijn leven de islamitische hadj te volbrengen. Door al deze elementen besef je dat deze film ondubbelzinnig gaat over de aloude zoektocht naar geestelijke balans.

in-de-auto

De grote valkuil van dit soort films is de chemie tussen de medereizigers. Dat zit in Camino a La Paz goed. Suarez bezit een natuurlijke waardigheid en rust die contrasteert met de onrustige, doelloze Sebastian. Maar de motieven van Sebastian worden grotendeels overgelaten aan de interpretatie van de kijker. Dit schept een zekere afstand, terwijl je door de hevige symboliek een intieme emotionele volwassenwording verwacht. Dit blijkt nog duidelijker uit de verhalen die de jonge en oude man uitwisselen. Sebastian vertelt pas aan het einde van de film waarom hij zo verknocht is aan zijn oude auto. Tegen die tijd hebben we veel meer geleerd over de beweegredenen van Khalil. Bijvoorbeeld de reden waarom hij rauwe knoflooktenen eet. Dat maakt Khalil een stuk sympathieker en dynamischer dan de koele Sebastian. Bijzonder is de scène waarin de eerste de laatste het verhaal over een bergbeklimmer doorgeeft. Het is een passend slot voor hun reis op zoek naar zingeving.

Onder de streep is Camino a La Paz een mooie, ingetogen film. Puik werk dus van debuterend regissuer Francisco Varone. Er is ook een onverwacht Nederlands tintje in de vorm van producer Julius Ponten (Habbekrats).

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken