Nu aan het lezen:

Camera Japan 2018: tien die je moet zien

Camera Japan 2018: tien die je moet zien


Camera Japan viert haar dertiende editie met een ode aan het ongeluksgetal onder het mom ‘Superstitious?’. Verwacht monsters uit Japanse folklore (yokai), dolende geesten, chagrijnige Goden en nog veel meer magie. Daarnaast is er een uitgebreide selectie van wat Japanse film dit jaar te bieden heeft: drama’s, blockbusters, anime; films van jonge honden en oudgedienden, en veel, veel meer. Theodoor Steen, programmeur bij Camera Japan, geeft tien tips.

The Blood of Wolves

Shiraishi Kuzaya is een van de nieuwe grote talenten in de Japanse filmindustrie, met sinds 2016 al vijf films op zijn CV. Zijn nihilistische en energieke stijl is een perfecte match voor The Blood of Wolves, een uiterst venijnige yakuza-film, vol bloederige shoot-outs en heftige vechtscènes. De film is, naast een verfilming van de gelijknamige en beroemde Japanse roman van Yuko Yukuzi, vooral een ode aan Kinji Fukusaku’s klassieke en briljante Yakuza-reeks Battles Without Honour and Humanity, maar dan een tandje bloederiger, realistischer en grimmiger.

Dear Etranger

Geen land doet familiedrama’s zo goed als Japan, en Dear Etranger is een van de sterkste en meest hartverscheurende gezinskronieken van de afgelopen jaren. De film beschouwt het uiteenvallen van een samengesteld gezin wanneer de tienjarige stiefdochter besluit niet meer samen te willen leven met de stiefvader, zonder de gevolgen daarvan te overzien voor het huwelijk van haar moeder en stiefvader. Ingewikkelder is dat moeder net heeft ontdekt zwanger te zijn, wat de gezinsverhoudingen nog extra op scherp zet. Voor de volle twee uur is Dear Etranger een beklemmend en ongelooflijk realistisch geschreven en geacteerd beeld van een gezin in een neerwaartse spiraal. Neem zakdoekjes mee.

Foreboding

Een nieuwe trend in de Japanse filmwereld dit jaar zijn televisieseries van beroemde cineasten voor de Japanse markt, die internationaal in een ingekorte versie worden uitgebracht als film. Zo draait naast het extreem geflipte Tokyo Vampire Hotel van Sion Sono (een uur korter dan de televisieserie), ook Foreboding van Kiyoshi Kurosawa (40 minuten korter dan de televisieserie). Kiyoshi Kurosawa’s film is daarnaast ook bijzonder omdat het zijn tweede film is in een drieluik dat gebaseerd is op Tomohiro Maekawa’s toneelstuk Before We Vanish (ook de titel van het eerste deel). Foreboding heeft andere personages dan Before We Vanish, maar het uitgangspunt is hetzelfde: buitenaardse wezens landen op aarde ter voorbereiding van een invasie, en zijn in staat om begrip van concepten als ‘liefde’, ‘zelf’ en ‘eigendom’ weg te nemen uit de hoofden van gewone mensen. Waar Before We Vanish dit concept benaderde met een lichte, vaak humoristische toon, is Foreboding even onheilspellend als de titel suggereert.

Ice Cream and the Sound of Raindrops

Daigo Matsu is de dertig amper gepasseerd, maar maakt met Ice Cream and the Sound of Raindrops al weer zijn zevende film. De jeugdige bravoure van zijn piepjonge cast straalt over op de hele productie, want als Ice Cream and the Sound of Raindrops met één woord omgeschreven kan worden is het ‘verfrissend’. Zoals een ijsje, en regen, dus. De film gaat over een beginnende theatergroep die binnen twee weken probeert een toneelstuk over de frustraties van jong zijn van de grond te krijgen. De film is een one-taker van anderhalf uur, die met veel vernuft door de weken heen springt en wisselt tussen realiteit en toneelstuk. Daigo Matsu houdt het visueel echter helder, door te schakelen in aspect-ratio: Academy Standard voor de realiteit en widescreen voor het toneelstuk.

Mary and the Witch’s Flower

Gezien het thema dit jaar, ‘Superstitious?’, worden veel van de films bevolkt door geesten en yokai, fabelmonsters uit de Japanse folkloristische traditie. Vooral in de altijd riante anime-selectie zien we veel klassieke yokai langskomen, zoals in de klassiekers A Letter to Momo en Pom Poko (van de dit jaar overleden Isao Takahata, mede-oprichter van Ghibli). Nieuw is Mary and The Witch’s Flower, de eerste film van Studio Ponoc, maar eigenlijk is ook die film heel vertrouwd. Studio Ponoc werd namelijk opgericht door oud-Ghibli-producer Yoshiaki Nishimura, toen Ghibli (tijdelijk) op non-actief ging als studio. Ook de regisseur van Mary and the Witch’s Flower, Hiromasa Yonebayashi, is een oudgediende: hij regisseerde eerder When Marnie Was There and The Secret World of Arrietty. Het oog voor detail, de semi-Europese plattelandssetting, de quirky bijpersonages en het magische gekonkel komen zo weg uit een klassieke Ghibli-film.

Moon and Thunder

Moon and Thunder heeft misschien wel de mooiste en meest ambigue eindscène van het jaar, maar ook de opmaat daarvoor is vreemd, eigenzinnig en subtiel. De plot van Moon and Thunder is ingewikkeld en kluchtig, aangezien een jonge verloofde vrouw tegen wil en dank weer in aanraking komt met allerlei ex-stief-familieleden en verloren gewaande biologische familie. De uitwerking is echter serieus en melancholisch, zelfs als de familiedynamiek steeds ingewikkelder wordt en haar leven volkomen op de kop zet. Regisseur Hiroshi Ando schets op subtiele manier hoe ingewikkeld concepten als familie en liefde zijn, zeker wanneer er sprake is van onthechting en relationeel trauma.

Nakagawa Nobuo-retrospectief

Elk jaar toont Camera Japan naast alle nieuwe producties een paar klassiekers, vaak passend binnen het jaarthema, of als er een andere aanleiding voor is, zoals een nieuwe remaster. Dat geldt allebei voor de vier films van Nakagawa Nobuo, die Camera Japan toont in samenwerking met filmmuseum EYE. Het viertal, Black Cat Mansion, The Ghost of Yotsuya, The Adventures of Tobisuke en natuurlijk de klassieker Jigoku, laten in hun herstelde glorie perfect zien dat Nobuo Nakagawa een van de meest fantasierijke horrorregisseurs was die Japan ooit gekend heeft.

Pumpkin and Mayonnaise

Zoals veel Japanse regisseurs heeft Masanori Tominaga een fantastisch arbeidsethos. Tussen 2009 en 2011 maakte hij vijf films, maar daarna werd het even stil. Maar dit jaar is hij terug met twee films, beiden te zien op Camera Japan, en beiden proberen iets te zeggen over de invloed van geld op moderne (seksuele) relaties. Dynamite Graffiti is een duistere dramafilm over de Japanse versie van Hugh Hefner, en het zonniger, maar niet minder dramatische Pumpkin and Mayonnaise geeft een frisse draai aan de goede oude verhaalconventie van de driehoeksverhouding. Hopelijk laat Masoniri niet nog weer vijf jaar op zich wachten, maar zet hij deze ‘winning streak’ voort.

Recall

Op papier is Recall misschien de meest droge film van het festival: een dramatische thriller over een kleine ondernemer die probeert zijn hoofd boven water te houden wanneer zijn bedrijf slachtoffer wordt van een ingewikkelde doofpotaffaire. Maar ondanks de complexiteit van de plot over de fijnmazige structuur van Japanse multinationals, is de film meeslepend, spannend en ontroerend. Het knapste is misschien nog wel dat regisseur Motoki Katsuhide de ingewikkelde zakelijke verhandelingen en een rolbezetting van tientallen kleine spelers op zo’n heldere manier in beeld brengt dat de kijker na afloop het gevoel heeft precies te begrijpen hoe het zakelijk gekonkel in elkaar steekt. En dat dit retespannende cinema oplevert is misschien nog wel verrassender. Voor de liefhebbers van All the President’s Men en andere onderzoeksthrillers.

River’s Edge

Yukisada Isao (ook bekend van het prachtige Crying Out Love in the Center of the World) liet zijn nieuwe film in première gaan op de Berlinale, wat misschien lijkt te suggereren dat we hier te maken hebben met een arthouse-drama. Hoewel River’s Edge inderdaad kunstzinnige elementen heeft, en goed geschreven en uitgediepte personages, is een groot stuk van de aantrekkingskracht van River’s Edge hoe grotesk sommige van de verwikkelingen zijn. Want de film vliegt, doelbewust, bij vlagen compleet uit de bocht. Absurde sterfscènes, biseksuele driehoeksverhoudingen, grimmige pesterijen, meer familiehaat dan een Griekse tragedie, magisch-realistische symboliek en tieners die met elkaar binden na hun vondst van een rottend lijk: River’s Edge heeft het allemaal.

Voor het volledige programma en kaartjes kun je terecht op de website van Camera Japan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken