Familie is een lastig te omschrijven onderwerp. De relatie tussen verschillende familieleden is er eentje van nuance, liefde, irritatie, haat zelfs soms – maar bovenal een verbondenheid die moeilijk valt te definiëren maar die wel heel sterk voelbaar is. Dat is misschien wel het meeste het geval tussen broers en zussen. Een speciale band die nooit verbroken wordt. Zelfs niet door de ergste ruzies. Met dit gegeven werd Broers gemaakt. Een film die veel indruk maakt en terecht een plekje op het Filmfestival heeft gekregen.

Broers is het speelfilmdebuut van Bram Schouw. Hij werkte eerder aan een reeks kortere werken, zoals de korte film Sevilla en afleveringen voor de serie Van God Los. Het gevoel van die projecten vertaalt hij door naar zijn eerste speelfilm. Sterker nog: je merkt dat de film ook in een aantal stukjes gehakt zou kunnen worden om er dan een 3 of 4-delige serie van te maken zonder dat het nodig is om te editten. Dat is overigens niet negatief bedoeld. Maar iedere akte heeft een duidelijk begin en einde. Wat er wel voor zorgt dat het publiek zich niet overmatig hoeft in te spannen en dat is natuurlijk wel jammer.

In Broers zien we de broers Lukas en Alexander, gespeeld door Jonas Smulders en Niels Gomperts. Alexander is het type oudere broer dat maar niet lijkt op te groeien. Ondanks zijn leeftijd gedraagt hij zich alsof hij 16 jaar is. Zijn jongere broertje Lukas probeert zich aan hem op te trekken maar moet telkens weer teleurstellingen slikken als zijn broer hem weer eens in de steek laat, niet doet wat hij beloofd heeft, of hem simpelweg voor dingen op laat draaien. Het mooie aan het broederschap is dat dit soort dingen makkelijk te vergeven zijn zonder dat dit onrealistisch is. Als je zelf broers of zussen hebt voel je precies aan hoe dit zou kunnen gebeuren en dat je in een zelfde situatie ook hetzelfde zou reageren.

De broers besluiten samen op een roadtrip te gaan en belanden in een gat in Frankrijk. Ze dansen, drinken, zwerven, slapen in te kleine kamers, en mengen zich met de lokale bevolking. Telkens wanneer het lijkt dat de broers dichter naar elkaar toe groeien worden ze weer van elkaar af gestoten. Meestal om wat Alexander doet, maar vooral ook omdat de verschillen tussen de broers op essentiële punten duidelijk worden nu ze beiden volwassen zijn geworden. Het breekpunt in de film is de ontmoeting met de mooie Josephine (Christa Theret) waar pijnlijk duidelijk wordt hoe hard ook broers tegen elkaar kunnen zijn, maar hoe dat uiteindelijk ook weer helemaal niets af doet aan de liefde die ze voor elkaar voelen. Dat is een mooi gegeven in een sterke, persoonlijke film die op het Filmfestival gelukkig een groter publiek krijgt – want dat verdient de film zeker. Als je in Utrecht íets wilt gaan zien, dan moet Broers hoog op je lijstje staan.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren