Nu aan het lezen:

Bridge of Spies

Bridge of Spies

 

Nooit in de moderne geschiedenis waren de verhoudingen op het politieke wereldtoneel zo ijzig als tijdens de Koude Oorlog. De ideologische strijd tussen de Verenigde Staten en Rusland, West en Oost, kapitalisme en communisme leidde uiteindelijk tot een wapenwedloop. Een perverse wedstrijd om het laatste woord te hebben. Onderdeel van de strijd was de jacht op elkaars spionnen. Tegen deze achtergrond speelt Steven Spielbergs historische drama Bridge of Spies. Rudolf Abel (Mark Rylance) leidt een teruggetrokken leven in het New York van de jaren 50. Hij brengt zijn dagen door met het schilderen van stadsgezichten en portretten. Op een zomerse dag wordt hij gearresteerd voor spionage. De Amerikaanse staat ziet hem graag zo snel mogelijk veroordeeld, maar wil de schijn van een eerlijk proces ophouden. Daarom krijgt Abel voor zijn verdediging een advocaat toegewezen. Deze James B. Donovan (Tom Hanks) heeft zijn bedenkingen bij de zaak, maar ziet zich uit gevoel van rechtvaardigheid genoodzaakt de zaak op te pakken.

 

tom-hanks-bridge-of-spies

Bridge of Spies bestaat feitelijk uit twee delen. Het eerste deel is deels rechtbankdrama, deels droge komedie. We volgen de arrestatie en vervolging van Abel. Onschuldig tot schuld is bewezen, lijkt een vergeten mantra. De zittende rechter laat duidelijk blijken dat hij Abel al heeft veroordeeld voor de laatste zitting. De publieke opinie is ronduit vijandig. In het tweede deel volgen we Donovan naar Berlijn, waar hij onderhandelt over de vrijlating van een Amerikaanse spion die in Russische handen is gevallen. Dit deel doet denken aan een ouderwetse spionagefilm.

Elk van de twee aktes heeft zijn charmes en minpunten. Het eerste deel heeft de opbloeiende vriendschap tussen Donovan en Abel; een bromance avant la lettre. In de tweede akte voel je de spanning van de onderhandelingen over de uitwisseling van gevangenen en de bouw van de Berlijnse muur. Maar waarom is Donovan (Tom Hanks) zo’n eenzijdig personage gebleven? Het is lastig hem anders te zien dan de ridder op het witte paard. De overige personages blijven plat. De introductie van Wolfgang Vögel (Sebastian Koch) is veelbelovend maar blijkt een dood einde. Alle nuance ligt bij Abel. En dan is er het Grote Gebaar. Spielberg heeft er zo’n beetje patent op. De speech van Donovan over de Amerikaanse grondwet. Zijn bezoek aan het Hooggerechtshof. Het is lang niet zo storend als bij sommige andere Spielberg-films, maar het is allemaal een beetje vermoeiend.

Dit maakt Bridge of Spies nog geen slechte film. Over de hele linie is ze vakkundig in elkaar gezet. Maar aan het eind blijf je zitten met de gedachte dat je net een prachtig gefilmd politiek pamflet hebt gekeken. Bridge of Spies draait nu in Nederland in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken