Nu aan het lezen:

Brexit Countdown: The World’s End

Brexit Countdown: The World’s End

Het Verenigd Koninkrijk gaat ons verlaten. Wij vinden dat natuurlijk jammer en eren daarom in onze Brexit Countdown de cinema en televisie van Groot-Brittannië. Luuk van Huët neemt in deze editie The World’s End, het derde deel van de Cornetto-trilogie van Edgar Wright onder de loep.

Na Shaun of the Dead en Hot Fuzz keken filmliefhebbers in 2013 uit naar het derde deel van de thematische trilogie van Wright. Daardoor was de teleurstelling groot toen werd aangekondigd dat The World’s End niet zou uitkomen in Nederland. Wrights voorgaande film, Scott Pilgrim vs. the World, was in 2010 weinig succesvol gebleken, wat vooral te wijten was aan de gemankeerde distributie. De film werd namelijk na het opbouwen van een gigantische online hype een half jaar later dan in de VS uitgebracht. Kwalitatief hoogstaande downloads die al enkele maanden beschikbaar waren zorgden ervoor dat de film al snel verbannen werd naar vroege voorstellingen in de multiplex die meestal gereserveerd zijn voor kinderfilms. In de VS had de film het aan de box-office afgelegd tegen de verzameling testosteron-kanonnen op leeftijd van The Expendables. De distributeur had daarom blijkbaar de conclusie getrokken dat we in Nederland niet zaten te wachten op de nieuwe film van Wright. In een staaltje foreshadowing waar The World’s End vaker een handje van bleek te hebben, werd na een succesvolle online-petitie de film toch uitgebracht. Af en toe is een petitie toch ergens goed voor.

The World’s End begint met een als home video geschoten trip down memory lane van Gary King, gespeeld door Simon Pegg. Gary vertelt over zijn schoolvrienden, het kattenkwaad dat ze uithaalden, en een epische pub crawl waarin de groep probeerde om twaalf kroegen aan te doen. De poging was toen voorbarig gestrand, maar in Gary’s herinnering was het de beste nacht van zijn leven. Dan zien we de volwassen Gary zitten, aangestaard door de rest van de groep in een therapeutische kringformatie: overduidelijk een setting waarin het ophemelen van excessief drinken niet echt cricket wordt geacht. Gary’s herinneringen zetten een parallel met de Brexit. De verheerlijking van het geïdealiseerde Britse verleden tijdens de pro-Brexitcampagnes is niet ver verwijderd van Gary’s monomane visie op de vermeende glorietijd van zijn jeugd. Zijn wens om die te herleven drijft de film voort.

Gary neemt contact op met zijn voormalige schoolvrienden uit die periode, inmiddels allemaal degelijke burgermannen met goede banen. Gary, daarentegen, is gekleed alsof hij net backstage bij een after van The Sisters of Mercy is weggelopen om een pakje peuken te halen. Hij schmiert, smeekt, praat zijn maten omver of manipuleert ze om de avond van twintig jaar eerder nog eens over te doen. Zijn voormalige beste vriend Andy (Nick Frost) weet hij over te halen door te vertellen dat hij in rouw is omdat zijn moeder net is overleden. Tegen beter weten in gaan de vier vrienden akkoord en laten ze zich door Gary in dezelfde gammele roestbak uit zijn jeugd oppikken om in het slaperige provinciedorpje Newton Haven de kroegentocht opnieuw te ondernemen.

De eerste pubs wekken vooral verbazing en afschuw bij de vijf op omdat ze zijn getransformeerd tot identieke gastro pubs, compleet met het soort bordjes met opbeurende leuzen in olijke lettertypes waar je bij de Xenos over struikelt. In de tweede pub voegt Sam (Rosamund Pike) zich bij het gezelschap, de zus van Oliver (Martin Freeman) en zowel een voormalige one-night stand van Gary als de jeugdliefde van Steven (Paddy Considine), wat leidt tot enige onderlinge spanningen. In de vierde pub komen deze tot een ontlading en lijkt de kroegentocht ten einde. In het toilet krijgt Gary ruzie met een norse tiener die hij na een vechtpartij tot zijn schrik onthoofdt, waarna de tiener een android blijkt te zijn. De groep krijgt het aan de stok met andere robotische jongeren en slaan ze aan diggelen, waarna ze besluiten om de kroegentocht voort te zetten om geen argwaan te wekken.

Vrijwel de gehele bevolking van Newton Haven blijkt vervangen te zijn door dubbelgangers, soms zelfs jonger gemaakt om zo het eeuwige leven te hebben. Naarmate de groep pub na pub afgaat en meer drank nuttigt, wordt ook de film meer bezopen op de best mogelijke manier. Het plan achter de vervanging van de bevolking is een buitenaardse beschaving die verantwoordelijk is voor alle technische ontwikkelingen op het gebied van telecommunicatie. De mensheid wordt zo klaargestoomd om opgenomen te worden in een bloeiende, vreedzame intergalactische gemeenschap. Klinkt bekend, niet waar? Helaas heeft het als nadeel dat de assimilatie van de gemeenschap van Newton Haven grotendeels onvrijwillig is gelopen. De kopieën hebben weliswaar een eeuwig jeugdig kunstmatig lichaam met het geheugen van het origineel, maar het oorspronkelijke lichaam wordt verpulverd om gebruikt te worden als kunstmest. Ook hier hoor je tonen van de pro-Brexit propaganda die in de tabloids werd afgedrukt over de Europese Unie. Gary verwerpt het plan met de woorden: ‘Hey, it is our basic human right to be fuck-ups. This civilization was founded on fuck-ups and you know what? That makes me proud!’ De invasie wordt afgeblazen, maar dit veroorzaakt een elektromagnetische puls die alle elektrische apparaten op aarde vernietigt, waardoor de wereld opnieuw tot middeleeuwse toestanden wordt veroordeeld. Laten we hopen dat de parallellen tussen The World’s End en de Brexit hiervóór ophouden. Het is zo lastig om te genieten van films zoals deze zonder elektriciteit.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken