Nu aan het lezen:

Brexit Countdown: The Thick of It

Brexit Countdown: The Thick of It

Het Verenigd Koninkrijk gaat ons verlaten. Wij vinden dat natuurlijk jammer en eren daarom in onze Brexit Countdown de cinema en televisie van Groot-Brittannië. Deze keer kijken we naar een venijnige satirische serie over de Britse politiek die wel erg profetisch is gebleken.

Wie het nieuws rondom Brexit volgt moet wel concluderen dat de Britse politiek stuk is. Wegens alle onenigheid over het verlaten van de EU vallen partijen uit elkaar en is er geen ruimte meer voor een compromis. Gisteren kwam het Lagerhuis er niet uit over hoe het nu verder moet. Opvallend was dat er weer een politicus koos om zijn partij te verlaten. Nick Boles van de Conservatives was het gerommel zat en kondigde aan op te stappen. Hij is niet de enige. Al eerder kozen parlementariërs van Labour en de Conservatives ervoor om zich af te scheiden van hun partijen. In de media hadden zij het vaak over een groeiende angstcultuur en strenge whips die constant iedereen in het gareel houden. Die omschrijvingen liggen niet ver van wat je in Armando Iannucci’s (The Death of Stalin) gitzwarte en venijnige komedieserie The Thick of It kunt zien. Hij toonde al in 2005, ver voor het Brexitdrama, dat de Britse politiek een zooitjes was.

Middelpunt is de tierende spindoctor Malcolm Tucker (Peter Capaldi), die met scheldbarrages ministers in bedwang houdt en 24 uur per dag bezig is om de spin te manipuleren. Naast Tucker volgt de serie in het eerste seizoen de minister Hugh Abbot (een gedweeë Chris Langham), zijn fictieve departement en zijn onbenullige adviseurs die te maken krijgen met Tuckers toorn zodra er een slechte krantenkop verschijnt. Abbots medewerkers zijn een stelletje klungels die zich keer op keer weer in benarde situaties werken en daardoor Tucker op hun dak krijgen.

De serie is profetisch in het tonen van de chaos die regeert als een regering zich puur laat leiden door de media en daardoor agressieve spindoctors nodig heeft om beleid glad te strijken. Niemand komt er goed vanaf, maar dat is de reden van de pret. Minister Abbot is een tragikomisch figuur die klaagt dat hij geen slaap krijgt en alleen gelukkig is als hij eindelijk alleen zit te schijten op het toilet (‘At least I’ve made something.’) Hij wordt briljant gespeeld door Langham als een permanente stumperd die de speelbal is van veranderend beleid en keer op keer zich uit precaire situaties moet lullen (‘I categorically did not knowingly not tell the truth even though unknowingly I might not have done.’) Gaandeweg verliest hij daarbij zijn waardigheid en worden zijn adviseurs opgeofferd in pogingen om te komen tot damage control.

Naast Langham is Peter Capaldi briljant als Tucker, die als een machiavellistische wraakengel op iedereen neerdaalt met een verbale barrage van schijt en pis. Hij heeft een speciale  bollock-face als hij iemand in het vizier heeft waar hij zijn minachting over kan spuien. Creatief schelden is de grootste troef van de serie en naast de vaste scriptschrijvers heeft Iannucci ook een speciale ‘swearing consultant’ ingehuurd. Dit heeft briljante scatologische tirades opgeleverd met een keiharde politieke bite. Merkwaardig genoeg is het personage van Tucker ook nog eens gebaseerd op voormalige Labour-spindoctor Alastair Campbell. Capaldi zou het personage naast de film ook nog portretteren in de film In The Loop. Een spin-off die Iannucci voor het grote scherm zou maken en die zich deels ook in Washington afspeelt.

Iannucci’s visie is voorspellend gebleken. De vele ongemakkelijke fictieve situaties komen in de buurt van echte incidenten die later plaatsvonden. Neem bijvoorbeeld een confrontatie tussen Abbot en een boze vrouwelijke fabrieksarbeider die hem vraagt: ‘Do you know what it’s like to clean up your own mother’s piss?’ Abbot is duidelijk in het nauw gedreven door die uitspraak, maar maakt het al stuntelend alleen maar erger. Het doet denken aan een gênant moment waarin voormalige premier Gordon Brown ook met een ontevreden volkse dame in de clinch lag. En dan is er nog het woord Omnishambles dat gemunt werd in de serie en sindsdien is opgenomen in de Oxford English Dictionary. Een term die overigens perfect geschikt is om de Brexitcrisis samen te vatten.

The Thick of It werd destijds in Engeland gezien als een combinatie van The Office en Yes, Minister. De kracht van de serie is vooral de manier waarop de cultuurverschuiving binnen het Britse politiek landschap wordt getoond. Waar Yes, Minister nog iets nostalgisch heeft, is The Thick of It de kettingzaag van de nieuwe no-nonsensepolitiek waar spaanders blijven vallen. Diepgang en ideologie zijn vervangen door korte soundbites, absurde PR-regels, de wijsheid van het volk verwaterd tot focusgroepen en een constante obsessie met wat er in de media wordt verteld. Dat levert een heerlijk cynisch portret op van de Britse wandelgangen van de macht die door het tempo en de messcherpe dialogen een plek verdient in het zwartgallige pantheon van de Britse satire. En we kunnen nu ook stellen dat de serie helaas veel dichter bij de realiteit ligt dan we hadden toen gehoopt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken