Nu aan het lezen:

Bond, beren en bands op het Leids International Film Festival

Bond, beren en bands op het Leids International Film Festival


Het LIFF heeft de smaak weer te pakken! Het festival is na meer dan tien jaar nog steeds aan het groeien. In het glossy programmaboekje wordt een rooskleurige toekomst geschetst: Een immense nieuwe bioscoop staat in de planning en festivaldirecteur Alexander Mouret heeft ook grote ambities. Leiden moet de tweede filmstad van Nederland worden! Zo ver is het natuurlijk nog niet en dit jaar was het weer gezellig druk in de Sleutelstad mede dankzij een succesvolle samenwerking met Cineville.

Al die zaken zijn natuurlijk leuk en aardig, maar het draait bij elk festival uiteindelijk om de films. De strategie die het LIFF in dat opzicht toepast is eenvoudig en geslaagd. Neem wat grote films uit het filmhuissegment en combineer die met toegankelijke films van beginnende regisseurs. Het brede Panorama-onderdeel is waar je die eerste groep kan vinden. Denk bijvoorbeeld aan Ruben Ostlunds kunstwereldsatire The Square, Michael Haneke’s Happy End, Suburbicon van de Coen-broertjes en Yorgos Lanthimos’ The Killing of a Sacred Dear. Ook was er de verrassende prijswinnaar van Berlijn te zien, Ildikó Enyedi’s mooie On Body and Soul, waarover later meer.

Tegenover deze selectie van prijswinnaars en auteursfilms is er de American Indie Competition waar nieuw Amerikaans filmtalent geëtaleerd wordt. Het is al een aantal jaar het geheime wapen van het festival. Zo draaiden Whiplash en Short Term 12 ooit in dat programma en was opkomende indie-regisseur Alex Ross Perry eerder te gast op het festival. De films zijn over het algemeen toegankelijk en sympathiek met een komische of surreële noot. Perfect festivalvoer dus als je net een zware Haneke achter de rug hebt.

Maar wat waren nou de hoogte- en dieptepunten? Laten we beginnen met die laatste. Het Zweedse Strawberry Days (Wiktor Ericsson) is zo’n dertien in een dozijn realistisch drama met het hart op de goede plek, maar met weinig andere goede eigenschappen. Een Pools gezin trekt naar Zweden om seizoenswerk te verrichten. Ze plukken aardbeien voor een Zweedse boer die de goedkope arbeidskrachten wel kan gebruiken. Tussen de zoon van het Poolse gezin en de teruggetrokken dochter van de boer ontstaat geleidelijk een prille liefde. Je raadt natuurlijk al welke kant het opgaat.

Strawberry Days valt in de traditie van de cinema van Ken Loach en de gebroeders Dardenne en laat zien dat dit genre net zo voorspelbaar en sentimenteel is geworden als menig commerciële Hollywoodfilm. Het enige wat de film nog interessant maakt is de aandacht die wordt gegeven aan het onzekere lot van Poolse seizoenswerkers. Alleen jammer dat dat element verpakt wordt in een voorspelbaar drama, waar je de conclusie al van mijlenver ziet aankomen.

Band Aid uit het American Indie Programma is een grappige en aanstekelijke relatiekomedie geschreven en geregisseerd door Zoe Lister-Jones die ook de hoofdrol vertolkte. De setting is vertrouwd en inmiddels een sjabloon van veel films en series: Het hippe Los Angeles met zijn twintigers en dertigers die werken in de creatieve sector of anders de eindjes aan elkaar knopen als Uber-chauffeur. Anna is een schrijfster die maar geen succes heeft. Haar vriend Ben is een kunstenaar die logo’s ontwerpt om rond te komen, en vooral thuis de tijd dood door te gamen. Het paar kibbelt wat af over hun relatieproblemen en wie de afwas nou moet doen. Geleidelijk komen ze op het briljante idee om daar liedjes over te schrijven en die voor elkaar te zingen. Ze worden bijgestaan door een gekke buurman gespeeld door Fred Armisen en vormen zo de band The Dirty Dishes.

Band Aid is een komedie die geen gebrek heeft aan feelgoodcharme en ook wel rake inzichten heeft over hoe mannen en vrouwen in elkaar zitten. Zie daar actrice Susie Essman (bekend als de pittige vrouw van Jeff in Curb your Enthusiasm) die als moeder van Ben met wat mooie observaties komt. De dialogen zijn verder leuk en de chemie tussen Anne en Ben is sterk, wat dit een charmante film maakt in de lijn van Your Sister’s Sister en een serie zoals Master of None.

Uit Noorwegen was er Thelma, de nieuwe film van Joachim Trier (Louder than Bombs, Reprise). Helaas wist die voor mij de belofte van zijn eerdere werk niet waar te maken. In Thelma volgen wij de gelijknamige studente terwijl zij begint aan haar studie ver van haar vertrouwde omgeving. Zij is streng christelijk opgevoed maar kampt ook met mysterieuze epileptische aanvallen die niet klinisch te verklaren zijn. Op de universiteit ontmoet ze de mooie Anja waar zij seksuele gevoelens voor krijgt. Dat gaat ook gepaard met duistere bovennatuurlijke krachten die Thelma in zichzelf ontdekt.

Thelma is een soort arty combi van liefdesdrama met bovennatuurlijke thriller. Alsof Fucking Åmål een liefdesbaby heeft gekregen met Let the Right One in. Eili Harboe is als Thelma het hart van de film en zij zet een overtuigende kwetsbare studente neer die aan het twijfelen wordt gebracht over haar geloof en seksuele geaardheid. Toch blijft de rest van de film braaf en te smaakvol om echt te beklijven. Vergelijk het bijvoorbeeld met het letterlijk en figuurlijk rauwere Raw die ook het coming of age verhaal over een jonge studente combineert met heftigere genre-elementen. Thelma gaat in vergelijking niet zo ver terwijl de Christelijke symboliek er iets te dik bovenop ligt.

De combinatie van verschillende genres was beter uitgewerkt in het komische Colossal. Anne Hathaway speelt een jonge vrouw wiens leven een puinhoop is. Gelukkig kan ze terugvallen op drank en feesten als troost. Als haar strenge vriend haar niet meer trekt, wordt ze gedwongen om terug te keren naar haar slaperige geboortestadje. Daar komt ze een oude bekende tegen en gaat ze werken in een bar. Maar wat heeft dat in godsnaam te maken met een gigantisch monster dat in Zuid-Korea door Seoel loopt en de boel kort en klein slaat?

Misschien dat je Colossal het beste kan typeren als een soort Godzilla meets Young Adult. Spanjaard Nacho Vigalondo heeft al een opmerkelijk oeuvre van horror en sci-fi films op zijn naam staan die hij soms vermengt met komedie-elementen. In zijn eerdere Extraterrestre ontdekt een koppeltje na een onenightstand dat er een gigantische UFO boven Madrid zweeft. Die combinatie van alledaagse situaties en fantastische cinema zie je ook terug in Colossal waar het gaandeweg gaat om oude jeugdherinneringen en hoe mannen en vrouwen omgaan met macht. Origineel en grappig ook al zal het voor bepaalde kijkers iets te vergezocht zijn.

Van de American Indie competitie was –als je afgaat op de publieksscore– Brigsby Bear van Dave McCary duidelijk de populairste film. Het onwaarschijnlijke verhaal draait om de dertigjarige James die leeft in een soort schuilkelder omdat zijn ouders zeggen dat de atmosfeer vergiftigd is. Daar kijkt hij obsessief naar de tv-show Brigsby Bear. Op een dag wordt de schuilkelder binnengevallen door de politie. James blijkt als kind te zijn ontvoerd en de tv-serie was speciaal voor hem gemaakt. Hij wordt vervolgens naar zijn ouders gebracht en moet plotseling wennen aan de echte wereld. Brigsby Bear blijft nog wel in zijn hoofd zitten, waardoor hij besluit om de serie af te maken.

Brigsby Bear is een absurde film die komisch wordt gebracht en ook wil ontroeren. Er zijn bijrollen van Tim Heidecker, Claire Danes en Mark Hamill die in een oogwenk voorbij zijn. Echt leuk of pakkend wordt het niet. Daarvoor zijn de grappen te flauw en is hoofrolspeler Kyle Mooney als James niet boeiend genoeg. De film haalt daarom niet het niveau van Be Kind Rewind of het hilarische Gentlemen Broncos, die duidelijk van invloed zijn geweest.

Hoogtepunt van het festival was toch On Body and Soul van de Hongaarse regisseuse Ildikó Enyedi. Het is een opvallende film opgebouwd uit elementen die los lijken te staan van elkaar. Terugkerende beelden van twee herten in een bos. Een eenzame man die werkt in een abattoir. Fragmenten die geen doekjes winden om het slachten van dieren. En dan een emotioneel afgesloten jonge vrouw die het slachthuis moet inspecteren.

On Body and Soul is een film over eenzaamheid die herkenbaar is en die je ook wijst op hoe mensen op verrassende wijzen verbonden kunnen zijn met elkaar. Enyedi illustreert dat in een film die realisme combineert met poëtische terzijdes. In alledaagse taferelen is er ruimte voor onwerkelijke schoonheid. Zelfs tragiek heeft zijn komische kanten in deze mooie en unieke film die terecht de hoofdprijs won op het filmfestival in Berlijn.

Tot slot nog de vermakelijkste film op het festival, Becoming Bond van Josh Greenbaum. Een film die letterlijk ALLES heeft. Sexy vrouwen, LSD-trips, autoverkopers, James Bond, kangoeroes, cricketspelers, plassende baby’s. Ja, zelfs Jane Seymour en Dana Carvey! Maar goed Becoming Bond is een hilarisch docudrama waarin acteur George Lazenby als pratend hoofd over zijn bizarre leven vertelt. Zijn ongelofelijke anekdotes worden nagespeeld door acteurs. Nu was Lazenby de onwaarschijnlijke vervanger van Sean Connery als James Bond. Hij wist op wonderbaarlijke wijze de hoofdrol van On her Majesty’s Secret Service te bemachtigen zonder enige acteerervaring. Zoals hij verhaalt was hij via uitzonderlijke omstandigheden in Engeland terechtgekomen waar hij plotseling aan de slag kon als fotomodel.

Becoming Bond doet denken aan de intieme talking heads methode van Errol Morris en vooral zijn Tabloid waarin een praatgrage Joyce McKinney ook een boekje opendoet over een onwaarschijnlijk seksschandaal. Lazenby’s door seks en drugs doordrenkte leven ligt in de lijn van The Kid Stays in the Picture en Supermensch the legend of Shep Gordon die de excessen boekstaven binnen de film- en popindustrie.

De verhalen die Lazenby met ons deelt zijn zeker mals en het is goed om wat korreltjes zout klaar te hebben staan. Toch weet deze rugged Australian male het met verve te brengen. Hij heeft daarbij de charme van de underdog; een picaresk figuur die uit het niets de grootste filmrol van het moment weet weg te kapen. Ook doet Lazenby wat emotionele ontboezemingen. Naast alle anekdotes over triootjes en acidtrips is er ook het tragische verhaal over de grote liefde van zijn leven. Een film die dus perfect paste op een filmfestival waar de mythische geschiedenis en de hoopvolle toekomst van film gevierd wordt!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken