Nu aan het lezen:

Black Mirror S04E05 Metalhead

Black Mirror S04E05 Metalhead


Best verfrissend: een Black Mirror-aflevering die je niet op je neus mept met een boodschap. Metalhead is een aardige variatie op The Terminator. Geen ‘we zitten maar de hele dag naar SCHERMEN te kijken!’ of ‘sociale media VERNIETIGEN echt sociaal contact!’ maar eenvoudige, rechttoe rechtaan suspense.

Goed, je zou commentaar op surveillance-apparatuur kunnen lezen in de robothond die onze hoofdpersoon Bella (Maxine Peake) achterna zit in een apocalyptisch aandoende wereld. Maar de sociale kritiek is subtieler en minder opdringerig dan we van Black Mirror gewend zijn. Metalhead is in de eerste plaats een achtervolgingsthriller. Een vrouw op de vlucht voor een niet te stoppen moordmachine. Charlie Brooker bewijst zich misschien wel meer dan ooit als een visuele scenarist en bouwt een kleine, begrijpelijke wereld, waarbij hij nauwelijks leunt op dialogen. Sowieso wordt er in deze Black Mirror een stuk minder gepraat dan in andere afleveringen. Goede zaak, want de dialogen die er zijn, onthullen Brookers neiging vermeend diepzinnige teksten te forceren. Iemand zegt over varkens: ‘Just walking around with your nose up everyone else’s arse. What kind of society is that?’ Bella: ‘An equal one.’

Los daarvan hebben we aan Metalhead een heel degelijk, strak, gemeen thrillertje met een sympathieke heldin. Veel komen we niet te weten over Bella en haar motivatie is eenvoudig: ze moet overleven. Geen complexe rol. Maar Peake maakt Bella’s geschiedenis zichtbaar in haar ogen. Dit is iemand die heeft moeten vechten om te leven en bereid is daarmee door te gaan.

Het plezier zit er vooral in haar te zien uitvogelen waar de zwaktes van de robot liggen en hoe ze hem te slim af kan zijn. Overtuigend is het niet altijd. Wanneer vrij laat blijkt dat de machine grotendeels onschadelijk gemaakt kan worden met een pot verf, is ie al een stuk minder dreigend. Ook de laatste troef die de robot op zak heeft, zie je aankomen. Metalhead eindigt voorspelbaar, nodeloos zwaar, en bovendien met onverdiend sentiment en pretentie: de vier grootste zwaktes van Black Mirror. De ‘noodzaak’ met een twist te eindigen doet Metalhead de das om. Desalniettemin is het prettig om te zien dat Brooker zijn moralistische ambities ook even opzij kan zetten voor een grotendeels geslaagde, eenvoudige thriller. Met een Terminator-hond die bíjna net zo eng is als die uit Wallace & Gromit.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken