Nu aan het lezen:

Better call Saul – Seizoen 4

Better call Saul – Seizoen 4

 

Het vierde seizoen van Better call Saul neemt een snoekduik omlaag in kwaliteit ten opzichte van de voorgaande drie. De innemende personages krijgen te weinig te doen. En belangrijker, het trapt in de valkuil van de prequel. Het dweept met Breaking bad, waar het een spin-off van is.

Better call Saul volgt de transformatie van de charlatan met gouden hart Jimmy McGill tot de louche advocaat Saul Goodman uit het populaire Breaking bad. In dit seizoen kampt Jimmy met zijn verbanning uit de advocatuur voor een jaar, terwijl zijn relatie met ambitieuze advocate Kim Wexler onder druk komt te staan. Daarnaast is er nog de nasleep van dood van zijn broer Chuck. Ondertussen raakt voormalig politieagent Mike Ehrmantraut dieper verzandt in Gus Frings criminele organisatie en wil Nacho niets liever dan ontsnappen uit de criminaliteit na zijn mislukte moordpoging op baas Don Hector Salamanca.

Het bijzondere van de serie blijft hoe de oorspronkelijk vrolijke noot uit Breaking bad zoveel diepgang blijkt te hebben. Better call Saul speelt als een Griekse tragedie, waarbij het lot als een zwaard van Damocles boven de personages hangt. Er valt niet aan te ontsnappen. Makers Vince Gilligan (die dit seizoen een stap terug nam) en Peter Gould slagen er zo in om het traditionele prequel probleem (de afloop staat vast) juist tot een sterkte te maken.

Hier draagt het rijke ensemble aan personages toe bij. Bob Odenkirk blijft charmeren als de gladde aal die worstelt met zijn natuur. Ondanks het gemis van Michael McKean als Chuck (zeer verdienstelijk in een tweetal cameo’s) is er nog steeds de gedoemde relatie met Kim Wexler. Rhea Seehorn als Kim is fenomenaal in haar ingetogenheid, een blauwdruk voor de sterkste personages in de serie. Zo is Michael Mando als Nacho op een vergelijkbare wijze indrukwekkend door de kleine gebaren en gezichtsuitdrukkingen die veel verraden over zijn gemoedstoestand.

Het is typerend voor hoe Better call Saul te werk gaat. Mensen veranderen niet van de ene op de andere dag, dat is een proces met stapjes vooruit en stapjes terug. Het kalme verteltempo complementeert de subtiele veranderingen van de personages. Maar waar dit voorheen zorgde voor een uitdieping van de personages, lijkt het tempo in dit seizoen meer traag omwille van de traagheid.

Zo zijn er diverse verhaallijnen die nergens naartoe lijken te gaan. Jimmy steelt een exclusief beeldje zonder al te veel consequenties. En ondanks de chemie tussen de twee, zijn er wel erg veel huiselijke momentjes voor Kim en Jimmy. Zo valt Better call Saul af en toe in herhaling (de cameo’s van Chuck voegen weinig toe aan de getroebleerde broederrelatie). De al te meanderende verhaallijnen worden tevens uitgerekt met hangende beelden, zoals wanneer Jimmy een postkantoor in Louisiana bezoekt. Deze zijn zoals altijd met het inmiddels gelouterde team van Breaking bad gelikt gefilmd, maar voegen weinig toe aan de ontwikkelingen.

En de serie blijft niet alleen hangen in mooifilmerij. Dit seizoen verheft de Breaking bad mythologie namelijk tot een fetisj. De voorganger grossierde in bombast, iets wat in Better call Saul tot de mindere momenten leidt door de sterkere focus op personages. Gustavo Fring die zoals altijd innemend calculeert met mensenlevens, de omineuze tweeling die een heel bastion neerschiet, het zijn cartooneske elementen die hier niet thuishoren.

Het is zo de vraag wat Gus Fring überhaupt toevoegt, want het is niets nieuws dat zijn personage onderhuids heel wreed is. Daarnaast zijn er meerdere momenten dat de schrijvers dit keer wel in de prequel valkuil trappen, en wat riekt naar flagrante fanservice. Een oorsprong geven aan Hectors iconische belletje of hoe het ondergrondse laboratorium tot stand kwam is wellicht leuk voor de Breaking-bad-fan, maar zegt de Better call Saul kijker niets. Typerend is de verwarrende cameo van Gale Boetticher. Het lijkt er meer in te zitten om enthousiast naar het scherm te wijzen dan een aangrijpend verhaal te vertellen.

Al deze service gaat ten koste van boeiender momenten. Het is de vraag of Mike als Gus Frings vazal wel een tweede hoofdpersoon had moeten zijn, ondanks zijn immer stoïcijnse blik die boekdelen spreekt. Het dwepen met de grote voorganger Breaking bad laat nu Nacho geruisloos verdwijnen naar het einde toe en Howard Hamlins strubbelingen die zoveel potentie bevatten zijn lukraak opgelost. Het is de hoop dat Better call Saul het volgende seizoen weer de focus hervindt en terugkeert naar zijn sterke punten.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken