Nu aan het lezen:

Weekend: De beste Kerst-afleveringen

Weekend: De beste Kerst-afleveringen


Traditioneel zijn de dagen rondom Kerst helemaal volgepropt met de beste series en films op de (ouderwetse) televisiekanalen. Bladeren door de Veronica-gids vroeger en een Kerstfilmplanning maken met mijn zus zijn warm gekoesterde herinneringen. Dat televisie kijken tijdens de kerstvakantie een gedeelde nostalgische daad is op de redactie bleek al snel toen ik vroeg om ieders favoriete kerstaflevering. 

Eline, wat tip jij deze Kerst?

Community heeft in totaal drie kerstafleveringen die allemaal typisch Community zijn (lees: choas). Het is dan ook moeilijk kiezen welke de beste is om te kijken deze kerst, maar als het toch moet, dan zou ik voor “Abed’s Uncontrolable Christmas” gaan.

Abed’s onvermogen om te accepteren dat zijn moeder hem niet zal bezoeken tijdens Kerst zorgt ervoor dat hij zich terugtrekt in een stopmotion wereld gemaakt van klei. Het is aan de groep (plus Duncan, gespeeld door John Oliver) om hem te helpen de betekenis van Kerst te vinden. Dit is Community op zijn sterkst, met een aflevering die zowel grappig als ontroerend is. Weirdly genoeg staat de volledige aflevering op Vimeo. Merry Christmas!

The X-Files – How the Ghosts Stole Christmas

Een serie met negen seizoen zou op zijn minst een fatsoenlijke kerstaflevering moeten hebben, en The X-Files heeft er gelukkig ook een. “How the Ghosts Stole Christmas” is een van de monster-of-the-week afleveringen van de serie, waarin Scully door Mulder wordt overgehaald om verlaten huis te onderzoeken. Al snel zitten ze opgesloten in het huis en worden ze geteisterd door geesten van de vorige bewoners.

X-Files is eigenlijk op zijn best met deze stijl van afleveringen, en voor Kerst werkt deze aflevering heel goed. De andere kerstaflevering van X-Files, Christmas Carol, gaat juist meer over het  overkoepelende complot. De verhaallijn is daardoor een stuk minder sterk.

Black Mirror – White Christmas

En als de Kerst dan uiteindelijk toch eindigt in een flinke familieruzie over geld/politiek/sport/vul zelf in, kun je ook genieten van een depressieve kerstaflevering. Laat het maar aan Black Mirror over om die te produceren.

Hoe minder je weet van “White Christmas”, hoe beter, dus laten we zeggen dat het drie verhalen zijn, opgebiecht door twee mannen tijdens Kerst in een kleine hut. Em zoals het een echte Black Mirror aflevering betaamd is er weer een prominente rol weggelegd voor de technologie die het slechtste in de mens naar boven haalt.

Luuk, wat is jouw favoriete Kerstaflevering en waarom? 

Dat moet “The One With The Routine” zijn van Friends. Ik beken nu: ik ben groot fan van deze serie die je op elk moment van de dag kunt kijken. Weinig shows kan ik aan om 5 uur ’s ochtends, nog minder shows als ik ziek ben, maar Friends is daarin de uitzondering. Deze kerstaflevering, waarin broer en zus Ross en Rachel zich ver in de twintig nog hun dansje herinneren waar ze op de middelbare school berucht om waren, is alles wat ik wil voor de kerst. Misschien als goede tweede “The One With the Holiday Armadillo”, waarin Ross zo graag verkleed zijn zoontje wil verrassen, dat hij zich als gordeldier vermomt.

En jij, Elise

Ook ik moet gaan voor Community en dan vooral Abed. De fijnste afleveringen van Community vond ik altijd de afleveringen waarin werd losgegaan in vorm. Zoals het paintball-tweeluik of de aflevering waarin ze in een videogame zitten. Deze kerstaflevering is geheel in stop-motion, door toedoen van Abed die vlak voor kerst mentaal blokkeert. Met de hulp van professor Duncan wordt een therapiesessie op touw gezet, maar die brengt Abed en de rest van de groep figuurlijk alleen maar verder van huis. Met een imaginaire trein reizen ze af naar een imaginaire noordpool op zoek naar de betekenis van kerst. De aflevering is een prachtige balanceer-act; grappig, ontzettend fantasievol en ook oprecht emotioneel.

Daarnaast kan “Road to the North Pole”, van Family Guy niet ontbreken. Ook in deze aflevering wordt naar de Noordpool afgereisd (de titel zegt het al). Ditmaal door Brian en Stewie, omdat die laatste zich genept voelt door de kerstman in het winkelcentrum. Eenmaal bij de echte kerstman aangekomen blijkt die een slopende cadeautjesfabriek te runnen, met elven die zich het schompes werken om alles op tijd in te pakken.  Als de kerstman vervolgens uitgeput ter aarde stort, proberen Stewie en Brian eigenhandig kerst te redden. Road to the  North Pole is een heerlijke afrekening met kerst als consumptieoorlog, en als hoogtepunt het door de elven gezongen nummer “Christmas Time Is Killing Us”.

Julius?

Marge Be Not Proud — The Simpsons

Het zevende seizoen van The Simpsons staat bekend als de terugkeer naar de basis van het programma, de familie. Nadat de afleveringen steeds uitzinniger waren geworden in het vijfde en zesde seizoen, besloten producenten Bill Oakley en Josh Weinstein de focus te verleggen naar herkenbare verhalen. Een van de beste voorbeelden daarvan is de kerstaflevering “Marge Be Not Proud”. Bart steelt een videospelletje uit een winkelcentrum. Dit verandert de relatie tussen hem en Marge, die de misdaad ziet als een protest tegen haar liefkozende opvoeding. Ze accepteert dat haar zoon geen klein jongetje meer is — maar dan gaat Bart haar slaapliedjes toch missen. Zoals veel Simpsons-afleveringen begrijpt “Marge be not proud” het gewicht dat ogenschijnlijk kleine conflicten voor kinderen kunnen hebben. Het prachtig geobserveerde plot krijgt een fantastisch einde wanneer Marge denkt het perfecte cadeau voor Bart gekocht te hebben. Haar trots en Barts volwassen reactie op de teleurstelling zorgen voor een van de meest ontroerende momenten in de geschiedenis van het programma. Natuurlijk zijn er ook talloze komische hoogtepunten, waaronder een verschijning van de altijd hilarische Troy McClure, een gastoptreden van Lawrence Tierney (Dillinger, Reservoir Dogs) en Homers uitbrander tegen Bart: ’Stealing! How could you? We live in a society of law and order! Why do you think I took you to see all those Policy Academy movies? For fun?’

The Draft Dodger — All in the Family   

Norman Lears satirische familiesitcom durfde het in de jaren 70 aan onderwerpen te bespreken waar de meeste ‘serieuze’ programma’s bang voor waren. In 1976, een jaar na Vietnamoorlog, zette de serie een man die zijn zoon verloor in de oorlog tegenover een man die de dienstplicht ontliep. Beiden zijn te gast bij het kerstdiner van de familie Bunker: de eerste is een vriend van de ultraconservatieve Archie, de tweede van diens linkse dochter en schoonzoon. De kerstdinertafel als slagveld, dat kennen we. Maar “The Draaft Dodger” breekt radicaal met de traditionele sitcomstructuur. Aan het einde is de orde niet hersteld. Hoewel de twee gasten elkaar de hand hebben geschud (dat was het probleem niet), is Archie nog steeds in de war. Zijn emotionele uitbarsting over de oorlog is een hoogtepunt van de serie. Kwader was hij nooit — waarschijnlijk ook omdat hij ergens weet dat dit geen situatie is waarin hij zonder problemen zijn gelijk kan claimen. Hij heeft moeten accepteren dat de oorlog geen goed idee was. Die worsteling van rechts Amerika is zelden sterker verbeeld dan in “The Draft Dodger”. (Ook deze aflevering staat in zijn geheel op YouTube!)

The Office — The Christmas Special

Laatste afleveringen stellen doorgaans teleur. De meeste series zijn al lang over hun hoogtepunt heen als ze aan de finale toekomen, en de drang om alle losse eindjes vast te knopen en elk personage een waardig slot te geven zorgt vaak voor rommelige, overdreven sentimentele plots. Hoe anders is het bij de belangrijkste workplace comedy van de 21e eeuw. Ricky Gervais en Stephen Merchant stopten op het hoogtepunt van hun eerste sitcom: na twee seizoenen kwamen ze alleen nog met een dubbele kerstaflevering, die weliswaar heel duidelijk een afsluiting is, maar ook de tijd neemt voor een eigen verhaallijn. We zijn verrassend vaak buiten de muren van het kantoor, dat in de eerste twee reeksen vrijwel het enige decor was. De beruchte manager David Brent werkt niet meer voor Wernham Hogg. Hij teert zo veel mogelijk op het kleine beetje roem dat hij overhield aan de documentaire. Gervais en Merchant verkennen nieuwe werelden: die van deprimerende schnabbels, reality-‘sterren’ en mislukte dates. Hoogtepunt is Brents verontwaardigde blik in de camera als hij een afspraakje heeft met een vrouw die — net als hij — dik blijkt te zijn. ‘For fuck’s sake,’ verzucht hij, en zijn arrogantie en egocentrisme zijn heel even naakt. Op kantoor zien we eindelijk het subplot rond de verliefdheid tussen Tim en Dawn z’n conclusie krijgen. Gervais en Merchant geven ons een verrassend vrolijk einde en balanceren op het randje van goedkoop sentiment — maar na zo veel somberheid en pijnlijke momenten is het happy end meer dan verdiend.   

 Uiteraard mag South Park niet ontbreken in dit lijstje, volgens Vincent

De beste kerstepisode van een serie ever? Daarvoor moeten we terug naar Kerstmis 1997 en een toen nog – althans in Nederland – betrekkelijk onbekend dorpje in Colorado. Slechts een klein half jaar daarvoor maakte de wereld voor het eerst kennis met South Park en tegen de tijd dat de legendarische kerstaflevering “Mr. Hankey, the Christmas poo” werd vertoond, was het al behoorlijk duidelijk dat deze animatieserie niet van plan was om heilige huisjes te laten staan. Twee verhaallijnen staan centraal, allebei even briljant. De joodse Kyle is verdrietig omdat hij geen kerst mag vieren wat leidt tot de komst van het titelkarakter, een drol met piepstem en kerstmuts, die hij als enige kan zien en horen. Tegelijkertijd is er in het dorp onder leiding van Kyle’s moeder
een Zwarte Pieten-discussie avant la lettre bezig over het kersttoneelstuk op school, waarin zij eist dat alles wat ‘potentieel beledigend’ is, wordt geschrapt. Zoals het een kerstaflevering betaamt, komt alles – min of meer – goed, wanneer de inmiddels doodsaaie kerst wordt gered. Maar alleen in South Park kan dat gebeuren met de hulp van een pratende kerstdrol. Na episode 9 van het eerste seizoen stond het definitief vast dat dit niet zo maar een tekenfilmserie was en dat we nog veel, heel veel meer moois zouden kunnen verwachten. South Park bleek inderdaad een blijvertje, consistent grappig, beledigend en bij vlagen geniaal. Howdy-ho!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken