Nu aan het lezen:

De Beste Films Van 2016 so far

De Beste Films Van 2016 so far

 

Het jaar zit lekker op de helft, en dus is het tijd voor de terugkerende rubriek waarin de redacteuren van Cine hun visie geven op de films van de afgelopen periode. Wat waren de beste films van 2016 tot nu toe? Dat lees je hieronder. In een eerdere rubriek hebben we de beste films van het eerste kwartaal van 2016 besproken (die lees je hier) dus mocht je een film missen in deze lijst is de kans groot dat ie daar wél in staat. In de loop van de week volgt tevens de vooruitblik, en kun je zien welke films de komende 6 maanden in de bioscoop komen die volgens ons de moeite waard zijn. 

Dandyano

The Red Turtle (Michael Dudok de Wit)
Michael Dudok de Wits sprookje voor volwassenen is zo’n film die eens in je leven voorbij komt. Zonder gesproken woord bereikt de Wit een mate van emotie en betrokkenheid waar veel filmmakers alleen maar van kunnen dromen. Cannes is onlosmakelijk verbonden met mijn ervaring van La Tortue Rouge, en de Cote d’azur zal voor altijd een beetje van mij en de Rode Schildpad zijn. (volledige recensie)

The Conjuring 2 (James Wan)
Horrorfilms hebben het altijd lastig als het gaat om boxoffice cijfers en reviews. Artistieke horror doet het goed (The Witch krijgt bijvoorbeeld veel positieve geluiden) maar de simpele rechttoe rechtaan jumpscare horror is toch vaak een beetje het traagste jongetje van de klas. Enter James Wan en The Conjuring. Gigantisch succesvol, zeer eng, neemt zichzelf niet te serieus en levert onder andere door subliem camerawerk een barrage aan jumpscares. (volledige recensie)

the-conjuring-2-nun

Cafe Society (Woody Allen)
Eigenlijk is dit oneerlijk want voor het grote publiek gaat Cafe Society pas op 11 augustus in premiere. Echter kan ik niet ontkennen dat deze film bij de beste hoort die ik de afgelopen periode heb gezien. Woody Allen vertelt een verhaal zoals Woody Allen dat doet, en in Jesse Eisenberg heeft hij zijn perfecte spreekbuis gevonden. Eisenberg sputtert en acteert zijn beste Allen in een New York en Hollywood uit vervlogen tijden. Stewart is zijn tegenspeelster en de chemie tussen beide is onmiskenbaar. Een heerlijke speelfilm die je meeneemt naar simpelere tijden. (volledige recensie)

Luuk Imhann

The Neon Demon (Nicolas Winding Refn)
Er staat nu geen maat meer op Winding Refn. Met The Neon Demon zet hij zichzelf stevig in het rijtje van grote meesters neer. Ik heb gewalgd, gelachen, geroepen, ik ben in elkaar gekropen en ik heb in mijn eigen armen geknepen van spanning. Ik kan me niet voorstellen dat er dit jaar een betere film uit zal komen. (volledige recensie)

Elle (Paul Verhoeven)
De enige Nederlandse Meester levert acht jaar na Zwartboek een waanzinnige Franse film af. Isabelle Huppert verdient eindeloze lof voor haar hoofdrol als een vrouw die na een verkrachting niet reageert zoals je verwacht. Inktzwarte komedie vol seks, geweld, religie en dood. (volledige recensie)

Elle_04_rgb-0-2000-0-1125-crop

The Red Turtle (Michael Dudok de Wit)
De eerste speelfilm van Dudok de Wit, samen met studio Ghibli, is precies het meesterwerk waar je op hoopt van de maker van Father and Daughter. Anderhalf uur spreekt er niemand, zijn er waanzinnig getekende landschappen en leef je mee met een schipbreukeling.

Elise 

Elle (Paul Verhoeven)
Verhoevens meest complexe en complete film. Isabelle Huppert speelt een glansrol als Michèle, een vrouw die verkracht wordt, maar daar niet op reageert zoals we wellicht zouden verwachten. Dat leidt tot onbegrip en verwarring bij haar vrienden en ook bij de toeschouwer. Wat vooral veel over ons zegt. Verhoeven legt fascinerende en ook provocerende verbanden tussen onder meer erotiek, dood en religie en weet in alle duisternis toch ook nog humor te vinden.

Midnight Special (Jeff Nichols)
Ik ben al fan van Nichols sinds Shotgun Stories en riep toen al dat hij een regisseur was om in de gaten te houden (niet dat iemand dat toen heeft gehoord, soit). Midnight Special is een film over verwondering en dat is dapper in een tijd waarin iedereen alles al wel eens gezien heeft en weinig ons meer kan overweldigen. Maar juist daarover gaat de film. Over dat vermogen je postmoderne ironie af te werpen en je te verliezen in het kijken. (volledige recensie

midnight-special-jaeden-lieberher

High-Rise (Ben Wheatley)
Ben Wheatley bouwt gestaag aan een eigenzinnig oeuvre vol inktzwarte humor en een bij vlagen hypnotiserende intensiteit. High-Rise is een visueel imponerende verfilming van de cultklassieker van J.G. Ballard en toont de morele desintegratie binnen het appartementencomplex op een manier die afwisselend verleidt en afstoot. De onkreukbare Tom Hiddleston is het perfecte middelpunt van al die chaos. Hij is als een leeg canvas waar anderen hun verlangens op projecteren, terwijl hij zijn eigen verborgen houdt in de onuitgepakte verhuisdozen in zijn appartement.

Luuk van Huët

The Neon Demon (Nicholas Winding Refn)
Een hallucinante helletocht door de krochten van LA waarin het jonge, onschuldige model Jesse zichzelf verliest in de ziel- en harteloze modewereld en de vileine creaturen die zich er in ophouden. Elle Fanning is fenomenaal in de rol van Jesse, maar ook Jena Malone weet te imponeren in een gewaagde rol, terwijl Bella Heathcote en Abbey Lee hun kille personages een diepere laag weten te geven waardoor ze meer worden dan een-dimensionale ijskonijnen. Exploitation in de arthouse was nog nooit zo fraai verbeeld.

Men & Chicken (Anders Thomas Jensen)
Mads Mikkelsen en Anders Thomas Jensen zijn tien jaar na Adam’s Apples weer herenigd in een film en het resultaat is een zwartgallige komedie over een van de pot verzameling broers die langzaam maar zeker er achter komen hoe het komt dat ze zo’n verknipt zooitje zijn. Zoals Douglas Coupland ons ooit vertelde: “All Families Are Psychotic”, maar zo geschift als de dwangmatig masturberende Elias en zijn leipe broers, allen gezegend met een hazenlip, wordt het gelukkig bij mij thuis nooit. Maar dankzij Mikkelsen en Jensen ga je uiteindelijk toch een beetje van het zooitje ongeregeld houden. (volledige recensie)

men_amp_chicken_52010052_st_7_s-high kopie

Captain America: Civil War (Joe & Anthony Russo)
Acht jaar nadat Robert Downey Jr. en Jon Favreu met Iron Man het Marvel Universum de bioscoop in lanceerden, weet het verhaal dat gedurende twaalf voorgaande films verteld werd, een buitengewoon bevredigende film op te leveren die de trouwe kijker ruimschoots beloond voor getoonde toewijding. Naast het emotioneel gelaagde conflict tussen Iron Man en Captain America wordt er flink huis gehouden, maar alle actie en special effects krijgen gewicht doordat er nooit voorbij wordt gegaan aan de consequenties van deze actie en de morele bezwaren die er aan kleven. Captain America: Civil War bewijst dat een intelligent gemaakte blockbuster niet alleen mogelijk is, maar tevens mateloos succesvol kan zijn. (volledige recensie)

Roeland

The Neon Demon (Nicolas Winding Refn)
Zonder meer de beste film die ik de afgelopen maanden heb gezien. Refn voegt een weerzinwekkende film aan zijn oeuvre toe. Na Drive ging het er al een stuk rauwer aan toe in Only God Forgives, maar The Neon Demon tilt dat even naar een heel ander niveau. Met Elle Fanning in een glansrol in een klinische wereld die imponeert, wurgt, en niet meer loslaat. Fantastisch.

2048x1536-fit_the-neon-demon-nicolas-winding-refn

Elle (Paul Verhoeven)
Paul Verhoeven doet het toch maar weer. Elle is een verrassende film die een gapend gat achterlaat voor discussie – iets dat we op Cine dan ook al hebben gezien in de stukken die erover geschreven zijn. Voor mij is het geen wraakfilm. En ook geen film dat een kleinerend beeld van vrouwen probeert neer te zetten – Isabelle Huppert’s Elle is juist machtig. En knettergek. Zoals we dat allemaal in ons hebben zitten. Gelukkig komt dat er maar zelden uit.

Batman v Superman Ultimate Edition
Ik bejubelde deze film in de review en dus verdient hij ook een plekje op deze lijst. De Ultimate Edition gaat in een moordend tempo door de donkere straten van Zack Snyder’s comicwereld. Batman en Superman staan tegenover elkaar in een duister verhaal dat mede door de andere karakters de verwachtingen waar maakt. In tegenstelling tot de oorspronkelijke bioscoopversie. (volledige recensie)

Nico

The Red Turtle (Michael Dudok de Wit)
Michael Dudok de Wit laat op 63-jarige leeftijd met zijn speelfilmdebuut zien hoe weergaloos animatie kan zijn. Net als in zijn korte film Father and Daughter staan ook hier thema’s als dood en verlies centraal, wat perfect aansluit bij het werk van de Japanse animatiestudio Ghibli, waar Dudok de Wit de film samen mee maakte. Dit sprookje zonder woorden laat je als kijker sprakeloos achter.

Les Ogres
Het komt niet vaak voor dat een film zo overtuigend de passie en liefde voor theater laat zien. De Nederlandse klassieker Een Zwoele Zomeravond van Frans Weisz deed dat al eerder in 1982, maar het Franse Les Ogres is minstens zo goed. We volgen hierin een groep rondreizende theatermakers die ogenschijnlijk alleen maar ruzie kan maken, maar voor wie het spelen van een rol ook doorgaat in hun echte leven. Ontroerend, komisch en bovenal levensecht, met fantastische muziek.

561_2048x1152

Quand on a 17 ans (André Téchiné)
De Franse cinema is levendiger dan ooit, dat bewijst mijn top 3 wel. En dan heb ik een sterke film als Elle – feitelijk een Franse film – nog moeten weggelaten. Maar de nieuwe film van André Téchiné, een van de grote regisseurs van Frankrijk, mag hier zeker niet ontbreken. Veteraan Téchiné schetst op subtiele wijze een rauwe vriendschap tussen twee jongens. Tegelijk zegt het veel over sociale ongelijkheid en het botsen van culturen. En over de liefde natuurlijk, al is deze hier verre van conventioneel.

Bouke

Elle (Paul Verhoeven)
Ondanks alle controverse rond Elle vind ik het de subtielste film die Paul Verhoeven heeft gemaakt. Nooit eerder heb ik hem zijn hoofdpersoon zo langzaam en overtuigend zien doen bezwijken onder de verleiding van diens duistere kant. Dat deze hoofdpersoon gespeeld wordt door Isabelle Huppert zal daar zeker aan hebben bijgedragen.

The Nice Guys (Shane Black)
De beste detectivefilm met een absurd ingewikkeld plot en een onwaarschijnlijke held die zich in de jaren zeventig afspeelt sinds… nou ja, vorig jaar (Inherent Vice). Maar The Nice Guys gaat ook gewoon een van de grappigste films van 2016 zijn door de onverwacht goede combinatie Crowe/Gosling. Die zelfs de gouden tijden van de slapstick doen herleven. (volledige recensie)

nice-guys-movie-review-crowe-gosling-angourie-rice

A Bigger Splash (Luca Guadagnino)
We’re all obscene. Everyone’s obscene. That’s the whole fucking point.
Misschien niet de meest subtiele film van het jaar, en ook niet degene met het sterkste plot. Maar we krijgen er mooie mensen op mooie plekken die niet zulke hele slimme dingen doen voor in de plaats. En een superextraverte rol voor Ralph Fiennes, die er helemaal voor gaat. (volledige recensie)

Dat was het dan weer voor de eerste helft van 2016, met als grote winnaars The Neon Demon en Elle. Alle films in deze lijst zijn ergens in het land nog in de bioscoop te zien, mocht je nog geen plannen hebben dit weekend. Welke film mis jij? Laat het ons weten in de comments hieronder of op Facebook. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken