Hoe geef je in godsnaam een oordeel over een filmjaar, laat staan de eerste helft ervan. Altijd maar weer die vraag of het een goede oogst is of één met veel rot fruit. Een onmogelijke én onzinnige vraag. Goede films moeten immers ook rijpen. Sommige films worden na eerst verguisd te zijn alsnog tot de groep meesterwerken gerekend.

We noemen bij Cine onze favorieten tot nu toe, met de disclaimer dat we veel meer goeds nog gezien hebben en jullie niet vervelen met de mening over slechte films. Dus dit zijn onze zestien films, volgens onze acht schrijvers:

20th Century Women (Mike Mills)

Een film die me onverwacht ontzettend diep raakte. Dit is het jaar waarin stemmen die voorheen vooral in de marges van cinema te horen waren, steeds meer naar het centrum schuiven. De stemmen van zwarte mensen, de stemmen van vrouwen. Daar kan wat mij betreft niet  gewichtig genoeg over worden gedaan. Het is moeilijk uit te leggen wat het met je doet te beseffen dat er een plaats is voor jouw verhaal. Dat deze films door een steeds breder publiek worden gedragen, biedt hoop, want treurig genoeg worden films over vrouwen nog te vaak beschouwd als films voor vrouwen. Dus nu met z’n allen: ‘Menstruation!’ (Elise van Dam)

Vroeg in 20th Century Women vraagt Dorothea Fields aan de twee vrouwen die het dichtst bij haar staan om te helpen bij haar zoon Jamies opvoeding. Door zijn puberteit drijft hij van haar weg en ze denkt dat de jongere vrouwen Julie en Abbie het gat kunnen overbruggen. En ik dacht: shit, daar zakt filmmaker Mike Mills door de mand. Hij gaat zijn vrouwelijke personages reduceren tot wat ze voor het ene mannelijke personage betekenen. Niets blijkt minder waar. Mills gebruikt de puberproblemen als prisma om de schoonheid van Julie, Abbie en Dorothea te tonen. Eigenlijk maakt hij daarmee Jamies ontwikkeling ondergeschikt aan die van de vrouwelijke personages, een heerlijke verdraaiing van wat gebruikelijk is in films. (Bouke van Eck)

 

American Honey (Andrea Arnold)

Deze roadmovie van Andrea Arnold vat de Amerikaanse droom samen: het verlangen om je te ontwikkelen en de drang om vrij te zijn. We volgen debutante Sasha Lane terwijl ze mee trekt met een groep tijdschriftverkopers, afgewisseld met eindeloze landschappen, vlinders en vogels. Vrij zijn is een droom voor deze tieners. Shia LaBoeuf, toch een van de meest interessante acteurs van dit moment, was nooit beter dan hier en Andrea Arnold levert een innemende film af. (Luuk Imhann)

De 18-jarige Star (Sasha Lane) leeft helemaal onderaan de sociale ladder, als caretaker van twee jonge kinderen wiens echte ouders nauwelijks naar hen omkijken. Als Jake (Shia LaBeouf, die hier makkelijk de beste rol van zijn carrière neerzet) dan opeens opduikt met zijn bonte bende van deur-aan-deurverkopers grijpt ze haar kans en komt zo in een gigantische road trip terecht die haar dwars door het midwesten en zuiden van Amerika brengt. De film kijkt weg als een Great American Novel, en dat is de verdienste van de Britse Andrea Arnold, die beter lijkt te snappen wat de verloren tussen-wal-en-schip jeugd beweegt dan haar Amerikaanse collega’s. De soundtrack stuwt de film echter naar hogere sferen. Het fatalisme van Rae Sremmurd, de nihilistische raps van Juicy J, en ergens net over de helft de immense droefenis van Mazzy Stars Fade Into You, ze sleuren je dezelfde afgrond in als de tieners in de film. (Dandyano Zentveld)

 

Get Out (Jordan Peele)

Een interraciaal stel gaat voor het eerst een weekendje op familiebezoek bij haar (blanke) ouders. Hij is ietwat gereserveerd, zij is ondersteunend, de interacties met de goedbedoelende ouders zijn awkward zoals ze vaak zijn in zo’n geval maar er lijkt niks aan de hand te zijn… Niets is echter wat het lijkt in de film met het best doortimmerde script dat ik in jaren op het witte doek heb gezien. Get Out is angstaanjagend, maakt raciale problematiek inzichtelijk maar is tegelijkertijd ook nog eens extreem vermakelijke cinema. (Luuk van Huët)

Met Get Out hebben we toch wel de verrassing van het jaar te pakken. De film balanceert tussen thriller, horror en komedie alsof het script jaren is bestudeerd en verfijnd. Met een aantal heerlijk angstaanjagende scènes die nog steeds op mijn netvlies staan, ook een aantal grote thema’s behandelt die soms heel terloops voorbij komen, en er soms heel dik bovenop liggen – maar nergens gaat de film de fout in. (Roeland)

In Peeles meesterwerk zitten talloze verwijzingen naar zwarte cultuur, maar dat is niet wat Get Out zo goed maakt. De spanning, de ouderwetse angst en de bizarre houding van de hulp maakt het tot een spannende horrorfilm. Door slim om te gaan met onze perceptie van het hedendaagse rassenprobleem zonder het er al te dik bovenop te smeren, gaat Get Out van spannende horrorfilm, naar modern day classic. Absoluut een van de beste en meest besproken films van het jaar. (Dandyano Zentveld)  

 

Glory (Kristina Grozeva, Petar Valchanov)

Zelden zag ik een film waar de meedogenloosheid van een doorgeslagen bureaucratie zo onder de huid van de kijker ging zitten. Dit is mijn grootste verrassing van 2017 tot nu toe. Een bizarre parabel van een spoorwegwerker die een goede daad doet maar daarna het slachtoffer wordt van een paar arrogante en egocentrische regeringsmedewerkers die de arbeider volstrekt de vernieling in helpen. Na The Lesson (2014) is dit wederom een pareltje uit Bulgarije waar de twee filmmakers op briljante wijze laten zien hoe je met suspense een verziekt politiek systeem op het witte doek kunt brengen. (Nico van den Berg)

 

Guardians of the Galaxy Vol. 2 (James Gunn)

Als je me tien jaar geleden had verteld dat één van de grootste blockbusters van het jaar eindigde met een shot van een huilende wasbeer, had ik je uitgelachen. Maar James Gunn weet met deze sequel wederom een achtbaanrit in bioscoopvorm te gieten waarmee hij het origineel overtreft wat betreft emotionele diepgang, visueel spetterend spektakel en waarin een magnifiek bebaarde Kurt Russell zich bewijst als één van de beste bad guys in de Marvel Cinematic Universe. (Luuk van Huët)

Marvel heeft voor mij heel veel films geproduceerd die net niet zijn, maar Guardians of the Galaxy Vol. 2 is misschien wel het platonische ideaal van een popcornfilm. Er zitten een paar enorme actiesequenties in, het is visueel over the top, maar het is bovenal een film met goede personages. Personages met duidelijke kenmerken, zonder plat te zijn. Personages die daardoor een duidelijke ontwikkeling, individueel en als groep, kunnen doormaken. En als klap op de vuurpijl haakt de grote villain in op dezelfde thema’s als die de helden voortdrijven. Dit was allemaal al goed in de eerste Guardians of the Galaxy en is nog beter in de tweede. (Bouke van Eck)

 

Home (Fien Troch)

De nieuwe film van het Vlaamse talent Fien Troch (Unspoken, Kid) maakte niet alleen op mij een verpletterende indruk. Ik ken niemand die na het zien ervan onbewogen bleef. Met een pijnlijke precisie toont Troch hoe diep de kloof tussen volwassenen en jongeren kan zijn. Tegelijk laat ze openlijk zien waar haar sympathie ligt: bij de nieuwe generatie. De ouders lijken hun verdorvenheid en hypocrisie maar al te graag te koesteren. De jongeren acteren niet alleen fenomenaal, Troch zet hun leefwereld zeer geloofwaardig neer. Een verbijsterende kijkervaring. (Nico van den Berg)

 

Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan)

Ik twijfelde sterk tussen drie grote drama’s die begin dit jaar uitkwamen: Moonlight, Jackie en Manchester by the Sea. De eerste een film van grote schoonheid en gevoeligheid, de tweede een van de sterkere films gebaseerd op historische gebeurtenissen die ik in lange tijd gezien, maar één die ik misschien meer heb bewonderd dan ik ervan heb genoten. Van Manchester by the Sea deed ik dat wel, ondanks de zware thematiek. En dat mag geheel op het conto van Kenneth Lonergan die als geen ander de emoties in deze film weet te moduleren. Ook al gaat de film over verlies en rouw, Lonergan zorgt ervoor dat hij zijn publiek niet verzuipt in die emoties. (Bouke van Eck)

​Dat tijd niet alle wonden heelt loopt als een rode draad door de derde speelfilm van Lonergan. Als zijn broer komt te overlijden krijgt Lee ongevraagd de voogdij over zijn neef, Patrick. Lee wordt gedwongen terug te verhuizen naar het kleine plaatsje waar hij en zijn broer vandaan komen, Manchester by the Sea. Naarmate het verhaal vordert kom je steeds meer te weten over het donkere verleden waar Lee niet aan lijkt te kunnen ontsnappen. De zware thematiek is verrassend genoeg doorspekt met humor, waardoor de film een bijna perfecte balans weet te vinden. (Eline Soumeru)

 

Ma vie de Courgette/My Life as a Zucchini (Claud Barras)

Ma vie de Courgette gaat over de jonge Icare, die noodgedwongen naar een tehuis moet als zijn moeder komt te overlijden. Daar ontmoet hij andere kinderen die allemaal op hun eigen manier omgaan met de problemen in hun leven. De Frans/Zwitserse film duurt misschien nog geen 70 minuten, toch is de film in staat om in deze korte tijd de zware onderwerpen in het leven van de kinderen op een ontroerende, genuanceerde en kleurrijke manier weer te geven.  (Eline Soumeru)

 

Moonlight (Barry Jenkins)

Er is al ontzettend veel geschreven over deze film, maar hij mag wat mij betreft absoluut niet ontbreken op dit lijstje. De tweede speelfilm van de Amerikaanse regisseur Barry Jenkins (gebaseerd op het toneelstuk In Moonlight Black Boys Look Blue) gaat over Chiron, een verlegen jongen uit een achterstandswijk in Miami. In de film volgen we Chiron door drie bepalende fases in zijn leven, terwijl hij worstelt met zijn familie, zijn omgeving en zijn eigen seksualiteit. Ondanks het feit dat Chiron in elke fase door een andere acteur wordt gespeeld voelt het toch als een mooi geheel, mede door de sterke cinematografie, het gebruik van kleur en de prachtige soundtrack. (Eline Soumeru)  

Paterson (Jim Jarmusch)

In een klein stadje, Paterson, werkt iemand met dezelfde naam als buschauffeur – en iedere dag schrijft hij gedichten. Het klinkt als premisse niet direct imponerend, maar wat een film! Jim Jarmusch levert met Adam Driver in een geslaagde (maar hoe kun je hem tegenwoordig ook miscasten) hoofdrol een film af die sfeer ademt. Je vraagt jezelf af waar je in godsnaam mee bezig bent in je eigen leventje. Waarvoor je het allemaal doet. En of het niet allemaal anders moet. Een heerlijk stukje cinema. (Roeland)

Jim Jarmusch’ films zijn poëzie. Delicate bouwwerkjes van toevalligheden die misschien wel geen toevalligheid zijn, van variaties op een constant patroon, want al lijken onze dagen soms een herhaling, dat zijn ze natuurlijk nooit.  Er zijn maar weinig filmmakers die in een buschauffeur zonder grote ambities en met een stabiele relatie een interessant hoofdpersonage zouden zien,  maar Jarmusch bewijst  het tegendeel. In Paterson is het alledaagse poëzie, zit de schoonheid in de vertrouwelijkheid die twee mensen elkaar kunnen bieden. Een film om te koesteren. (Elise van Dam)

De nieuwe Jim Jarmusch is een film om smoorverliefd op te worden. Een diep gevoel van humanisme zit in elke vezel van de hoofdpersonages: de dromerige buschauffeur die diep in zijn hart dichter is, zijn creatieve vriendin die van cupcakes abstracte kunst maakt en de hond die iedereen wel in huis wil hebben. Maar nergens wordt het pathetisch of melodramatisch. Jarmusch beheerst de kunst van het laten zien van oprechte emoties tot in de perfectie. Je wil de film na afloop meteen weer zien om in Jarmusch’ universum te kunnen blijven. (Nico van den Berg)

 

Personal Shopper (Olivier Assayas)

Personal Shopper is een film die nog steeds onder mijn huid zit. Het is een film waar je moeilijk grip op krijgt; desoriënterend als een spookhuis, vol verborgen valdeuren en doodlopende gangen. En tegelijk is alles te herleiden naar iets herkenbaars. Naar onze relatie tot de dood, naar de pijn wanneer je iemand verliest en hoe dat een wig drijft tussen jou en de wereld. Maureen bevindt zich in een niemandsland, reikend naar haar overleden broer terwijl achter haar rug het leven z’n gang gaat en het steeds moeilijker wordt daar nog bij aan te haken. O, en Kristen Stewart is de fascinerendste actrice van haar generatie. Punt. (Elise van Dam)

 

Poesía sin fin (Alejandro Jodorowsky)

De Chileense filmmaker Jodorowsky heeft een waanzinnig oeuvre vol wonderschoon surrealistische pareltjes, maar op zijn 87e maakte hij de hoofdprijs: Poesía sin fin, eindeloze poëzie, een film over zijn jeugd. Zo liefdevol, mooi, sensueel was hij nog nooit. Als je fan bent van zijn oeuvre lijkt dit (de tweede film in een autobiografisch vijfluik) het hoogtepunt te zijn, als je nog nooit van hem gehoord hebt is dit de ideale instapper. Een van de mooiste coming-of-ageverhalen ooit gefilmd, en (op zijn Zuid-Amerikaans) allemaal waargebeurd. (Luuk Imhann)

 

Raw (Julia Ducournau)

De timide, maar hyperintelligente vegetarische tienerdame Justine (Garance Marillier) begint haar studie aan een gerenommeerde opleiding voor dierenartsen voortvarend: tijdens de manische ontgroening eet ze een rauw konijnenniertje, onder druk gezet door haar oudere zus, het feestbeest Alexia (Ella Rumpf). Het orgaanvlees leidt tot een gruwelijke transformatie in haar lichaam, dat steeds ongeremder reageert op haar nieuw verworven lust en bloeddorst. Fascinerende mix van ontluikende seksualiteit en body-horror van onze Zuiderburen met twee fenomenale acteerprestaties van Marillier en Rumpf. (Luuk van Huët)

 

Song to Song (Terrence Malick)

Een muzikaal romantische film over een driehoeksverhouding van een van de laatste Amerikaanse auteurs; Song to Song is een draaikolk als film en vindt zijn ankerpunt in het SXSW-festival, waar we telkens naar terugkeren, en waar muzikanten als Iggy Pop, Patti Smith en John Lydon de drie hoofdpersonages (Ryan Gosling, Rooney Mara en Michael Fassbender) van wijsheden voorzien. Poëtisch gefilmd door Emmanuel Lubezki en diep melancholisch is de film, een hoogtepunt van het jaar. (Luuk Imhann)

 

Split (M. Night Shyamalan)

Een M. Night Shyamalan film in 2017 die niet compleet doorslaat? Het kan. Sterker nog, sinds zijn zelfgefundeerde, zelfgeproduceerde project The Visit is Night weer in topvorm. Waar The Visit het oeuvre van Shyamalan zelf op de hak lijkt te nemen, is Split een ouderwetse ‘horror’. De zichtbaar genietende James McAvoy is briljant als de antagonist met 23 verschillende persoonlijkheden in zich verstopt. En het onwaarschijnlijke maar climactische einde luidt meteen het vervolg in op Unbreakable en Split zelf; het voor 2019 geplande Glass. (Dandyano Zentveld)

 

T2 Trainspotting (Danny Boyle)

Sickboy, Spud, Begbie, die ‘Choose life’ medley in een nieuw jasje, druilerig Engels weer, housemuziek, acid, heroïne, stelen, geld, vrouwen… Binnen een paar minuten ben je als kijker helemaal terug in de wereld van Trainspotting die de echte wereld een tijdlang in zijn greep had, toen in de jaren ‘90. De film is terug met een zo vaak beloofd vervolg. En zoals altijd met een vervolg zijn er goede en slechte punten te noemen, maar als conclusie kan ik alleen maar opschrijven dat het heerlijk was om me weer even midden in die chaos en zelfdestructie te bevinden. (Roeland)

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren