Nu aan het lezen:

De 10 beste films van 2017 volgens Hedwig

De 10 beste films van 2017 volgens Hedwig


Het is altijd maar de vraag: ga je bij het opstellen van een top 10 voor de films die je het meest bewonderde, voor de films die je het meest raakten, voor de films die het fijnst waren om te kijken? Uiteindelijk blijft het een momentopname. Als ik naar mijn keuzes kijk merk ik dat ik behoefte had aan hoop, dit jaar.

Maar liefst zes van mijn keuzes (misschien zelfs zeven) zijn films die menselijkheid tonen als complex en gebrekkig maar uiteindelijk tóch de moeite waard. Dat lijkt me helemaal geen slechte gedachten om afscheid mee te nemen van 2017.

Net als Luuk vond ik tien titels kiezen al moeilijk genoeg zonder een ze ook nog eens op volgorde te zetten. Je vindt ze dus op alfabetische volgorde. Eervolle vermeldingen gaan naar The Beguiled, Certain Women, The Handmaiden, John Wick 2, Lady Macbeth, Okja, Personal Shopper, Raw, Thelma en Wonder Woman.

20th century women

Beginners ging over de vader van regisseur Mike Mills. Met 20th Century Women maakte hij een eerbetoon aan zijn moeder, en ze moet een formidabele vrouw geweest zijn. Hij observeert de op haar gebaseerde Dorothea met al haar excentriciteiten en twijfels, en Annette Bening maakt er een ontroerende, grappige, fascinerende vrouw van. Mills vult zijn film aan met nog twee vrouwen, gespeeld door Elle Fanning en Greta Gerwig. Met zijn drieën zijn ze vormend voor de jeugd van de zoon van Dorothea, en tonen ze in alle facetten hoe het was om een vrouw te zijn in de jaren ’70. Een van de films waar ik dit jaar heel erg om moest huilen dit jaar – op een heerlijke manier.

The Big Sick

Eindelijk gewoon weer eens een echt romantische én grappige rom-com. Die en passant ook nog eens lekker divers is. Mag Holly Hunter weer in meer films, alsjeblieft?

Get Out

Achteraf blijft vooral bij hoe knap Get Out in elkaar zit: hoe zorgvuldig het plot wordt opgebouwd, hoe precies de dialogen zijn gekozen, en hoe je aan het einde ontdekt dat de film je echt in de schoenen van een jonge zwarte jongen heeft weten te plaatsen. Maar vergeet ook niet hoe spannend de film is – en hoe grappig. Een komedie, zoals de Golden Globes het aanduiden? Dat is het wellicht niet. Maar Get Out balanceert humor en horror op behendige wijze.

Good Time

Een enerverende race door de nacht met een steeds wanhopiger wordende Robert Pattinson, ondersteund door een pulserende, eindeloos herluisterbare soundtrack en neon-licht. Wat wil een filmfan nog meer?

Hunt for the Wilderpeople

Taika Waititi brak dit jaar definitief door met Thor: Ragnarok. Dat was op zich een hele leuke film. Maar er kwam nóg een film van hem uit: kleinschaliger, maar minstens even grappig en met een groot hart. Er zijn parallellen te trekken: beide films hebben een vrouwelijke slechterik, beide films maken grif gebruik van het feit dat alles grappiger is met een Nieuw-Zeelands accent (“he’s a bid igg”), en beide films gaan over het belang van je “gevonden familie”. Maar meer dan Ragnarok weet Hunt for the Wilderpeople je ook echt te raken. Hoofdpersoon Ricky mag dan een “bad egg” zijn, en zijn pleegvader Hector een norse zwerver: aan het einde van de film zou je best met ze de bush in willen trekken.

Jackie

De biopic kan zo’n saai genre zijn. Een mensenleven wordt in een nette spanningsboog gepropt, en alles krijgt een makkelijke psychologische verklaring. De aanpak van Pablo Larraín is heel anders. Na afloop weet je niks meer van Jackie Kennedy dan daarvoor – behalve misschien dat je meer wil weten. Alleen al met de scene waarin Natalie Portman als Jackie zich bedrinkt in het Witte Huis, in de ene stijlvolle jurk na de andere, met de soundtrack van Camelot op de achtergrond, verdient deze film een vermelding.

Logan Lucky

Ocean’s Seven-Eleven: de film reikt je z’n eigen gevatte beschrijving aan. Soderbergh blijkt ook hier weer – na The Girlfriend Experience en Magic Mike – geïnteresseerd in de gevolgen van de financiële crisis. Channing Tatum is wederom zijn muse, maar ook Adam Driver en vooral Daniel Craig in een bijrol maken indruk. Het is allemaal vlot en makkelijk verteerbaar, maar denk niet dat dat oppervlakkigheid inhoudt. Bovenal mogen we blij zijn dat Soderbergh toch niet echt met pensioen blijkt te zijn.

Moonlight

Misschien wel de meest romantische film van het jaar. Wat bijblijft zijn de kleuren, de muziek, de indrukken. Leren zwemmen in zee. Een avond op het strand. Een diner waar je een oude vriend herziet. Dit alles impressionistisch gefilmd, zodat het al tijdens het kijken voelt als een herinnering.

Paterson

Het is zo’n verschrikkelijk cliché: iets beschrijven als “alledaagse poëzie”. Maar dat ís Paterson, letterlijk: een week in het leven van een buschauffeur die ook dicht, of een dichter die ook een bus bestuurt, afhankelijk van hoe je er naar kijkt. Het is een film over een man (weer Adam Driver, die echt een goed jaar heeft) die voortdurend alert is op details, waardoor je zelf ook steeds zorgvuldiger gaat kijken. Het gaat over creativiteit in alle vormen, waardoor je bij het uitlopen van de zaal de drang hebt om ook zelf iets te creëren, al zijn het maar cupcakes. Het is een klein wonder, eigenlijk (en als ik wél aan volgordes deed, kwam hij op 1).

Visages Villages

De grande dame van de Franse cinema Agnes Varda gaat op stap gaat met een jonge kunstenaar, waarbij ze grote portretten op muren plakken. Het klinkt gimmicky, en dat is het ook wel een beetje. Maar de film weet de gimick te overstijgen. Hij is – net als Varda – nostalgisch zonder illusies over het verleden, geïnteresseerd in de mogelijkheden van technologie zonder deze te verheerlijken. Het is een film die meer lagen heeft dan je instantie denkt. En het is gewoon een liéve film, in een tijd dat onopgesmukte liefheid heel welkom voelt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken