Nu aan het lezen:

Beasts of no Nation

Beasts of no Nation

 

Het filmlandschap is aan het veranderen. Voor ons –de kijker– is dat fantastisch. On-Demand diensten, streamingdiensten, films huren vanaf de bank en natuurlijk het hele torrent en usenet circuit. (Foei!) Om verschillende redenen zijn de oude filmhuizen bang voor Netflix. Zo heeft een groot deel geweigerd om Beasts of no Nation in hun bioscoopzaal te vertonen. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de aankomende Paranormal Activity film. Volgens de bazen van de bioscoop zat er te weinig tijd tussen het vertonen in de bioscoop en het aanbieden op VOD diensten. Netflix’ eerste foray in feature length film is groots aangepakt. Een jarenlange darling van regisseur-in-demand Cary Joji Fukunaga (True Detective, Sin Nombre) een hoofdrol voor acteur-in-demand Idris Elba (Luther, The Wire, RocknRolla), en het bronmateriaal maken van Beasts een spannend project.

Kindsoldaten die met machetes en hun toch nog niet volgroeide lichaamskracht inslaan op een hulpeloze student, terwijl ze levens- en vreugdeloos voor zich uit staren, kapot van de met buskruit vermengde cocaïne. De drassige omgevingen besmeurd met rode klei geven (net als in het onlangs verschenen Crimson Peak) ieder shot het idee van ‘bloed’ mee. De meeste scènes in Beasts zijn intens, beklemmend en zeer verontrustend. Zeker als je bedenkt dat terwijl je de film kijkt een soortgelijk scenario zich nu, in het heden, op dit moment afspeelt. In het echt. Op die momenten is het sobere realisme van Fukunaga, gecombineerd met het bronmateriaal (het gelijknamige boek van Uzodinma Iweala) zware kost. Vergelijkbaar met de soms moeilijk te verteren afleveringen van True Detective (waarbij de vochtige moerassen in Louisiana eenzelfde soort rol spelen als de omgevingen in Beasts).

In een naamloos West-Afrikaans land heeft de charismatische ‘Commandant’ (Idris Elba) zijn leger van kindsoldaten in een ijzeren houdgreep. Thans, zo lijkt het. De jonge Agu, die vanwege een grove fout van het nationale leger zijn vader en broer afgemaakt ziet worden, vlucht de bossen in en komt zo in de handen van het NDF. De Commandant houdt de jongens in het gareel door middel van voodoo, drugs en de belofte dat het ooit allemaal beter wordt. Gaandeweg wordt echter duidelijk dat de Commandant een tekstboek tragisch figuur is. Een loserkoning met zijn leger van kleuters, alleen maar in die positie geheven door mensen die nog wreder en meedogenlozer zijn dan hijzelf.

Alle lange, lege blikken van de kindsoldaten (vrijwel allemaal voor de eerste keer voor een camera) dragen een bepaalde gravitas waardoor een ‘film’ kijken (in de kern nog altijd entertainment, mits gestript van alle andere waarden) verandert in een voyeuristische inkijk in hoe het reilt op sommige plekken op deze wereld. Plekken waar jij en ik niet willen zijn. Toen we allemaal net begonnen met het vastleggen van bewegend beeld op camera, filmden we plekken waar mensen graag eens zouden willen komen. Daarna filmden we plekken waar niemand ooit zou willen komen. Beasts behoort tot die laatste categorie.

Agu’s reis van een jongetje dat het niet slecht heeft, naar een Goddeloze wees die niets meer heeft om voor te leven behalve de volgende slachtpartij of opiaat shot is treffend en pijnlijk. De film snijdt een actueel onderwerp aan zonder vingers te wijzen maar met een zeer realistische ondertoon. Dat Beasts het idee geeft van een onderhoudende documentaire inplaats van een spannend oorlogsdrama is grotendeels te danken aan Fukunaga’s visie (hij schreef, regisseerde en filmde Beasts zelf) maar veel meer nog aan Agu en de rest van de kindsoldaten. Al het optimisme van deze recensent ten spijt, kan ik niet anders concluderen dat we als mensheid nog een lange weg te gaan hebben.

Beasts of no Nation is nu te zien op Netflix.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken