Nu aan het lezen:

Review: Bates Motel

Review: Bates Motel

Menig Hitchcock fan zal minstens één koude rilling van afschuw hebben gevoeld toen een aantal jaar geleden werd aangekondigd dat er een serie zou komen als prequel op de beruchtste film van the Master of Suspense.

Want aan Psycho (1960) kwam je gewoon niet. Het meesterwerk over de curieuze motelbeheerder Norman Bates en zijn dominante Moeder wordt door velen gezien als de eerste slasherfilm en is tot op de dag van vandaag een inspiratie voor (horror)filmmakers. De afschuw en vrees is onterecht, want de serie – netjes afgerond in vijf goed binge-bare seizoenen – heeft respect voor het bronmateriaal en bezit ook een eigen, unieke smoel.

Aan het begin van de eerste aflevering trekt de 17-jarige Norman samen met moeder Norma in het net aangeschafte motel, dat in de serie vanuit Californië een staat opgeschoven is naar Oregon. Hun nieuwe woonplaats White Pine Bay blijkt al gauw een broeinest van misdaad en intrige, zodat het de bewoners lange tijd niet opvalt dat deze moeder en zoon – op z’n zachtst gezegd – een tikkie apart zijn. Totdat het eerste lijk gevonden wordt en de sporen steeds weer lijken te leiden naar het Bates Motel.

Wie Psycho heeft gezien, weet meteen hoe de vork in de steel zit en hoe de serie zal eindigen. Knap dus dat het toch boeiend blijft en dat is vooral te danken aan het centrale acteursduo. Freddie Highmore’s ingetogen interpretatie van de jonge Norman is de perfecte tegenhanger van Vera Farmiga’s geweldige prestatie als de manipulatieve, bezitterige Norma die alleen maar het beste voorheeft met haar labiele zoon… zo lang zij maar op de eerste plaats blijft komen. Naarmate de serie vordert begint hun relatie meer en meer te lijken op die van twee boksers: om elkaar heen draaiend, af en toe een stoot uitdelend, veroordeeld tot elkaar in hun waanzin, tot het – onvermijdelijke – bittere einde.

Sommige subplots over lokale criminelen en de avonturen van Norman’s halfbroer Dylan halen soms de vaart uit het verhaal, maar Bates Motel weet steeds weer net op tijd terug te keren naar het kloppende, inktzwarte hart van de serie: de oorsprong van de meest verknipte moeder-zoon relatie uit de filmgeschiedenis. Tip: het loont de moeite om eerst Psycho (weer) te kijken: de visuele en muzikale knipogen naar dat nog steeds ijzingwekkende origineel maken Bates Motel extra leuk.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken