Nu aan het lezen:

Bacalaureat

Bacalaureat

 

Bacalaureat begint met een steen door een woningruit. De bewoner van het huis, de arts Romeo Aldea (Adrian Titieni), ruimt de scherven op met een stoffer en blik en brengt vervolgens zijn dochter Eliza (Maria Dragus) naar school. Omdat hij haast heeft, zet hij haar iets eerder af, aan de rand van een aangrenzend bouwterrein. Daar wordt ze aangerand, op klaarlichte dag. Romeo is dan al onderweg naar zijn maîtresse.

Regisseur en scenarist Cristian Mungiu is niet zozeer geïnteresseerd in die ene gebeurtenis, maar in de rimpels die erdoor worden veroorzaakt, die hij onderzoekt met een chirurgische precisie. Het is een film die aan ontzettend veel thema’s en vraagstukken raakt, zonder dat die elkaar ergens verdrukken. Dat komt grotendeels door de totale beheersing die Mungiu heeft over het ritme van zijn film, zoals hij dat ook al liet zien in zijn bekendste film, het abortusdrama 4 luni, 3 săptămîni și 2 zile, waarmee hij een aantal jaar geleden de Gouden Palm in Cannes won.

Eliza zit middenin haar eindexamens. Haar cijfers zijn een doorslaggevende factor voor het verkrijgen van een studiebeurs waarmee ze naar een universiteit in Groot-Brittannië kan. Voor Eliza’s ouders is het van groot belang dat zij die beurs krijgt. Niet zozeer uit trots of ambitie, maar uit een desperate hoop dat Eliza kan wat zij niet hebben gekund. Voor Magda (Lia Bugnar) en Romeo is het te laat. Zij leven toch al verloren levens. Hun huwelijk is allang uitgedoofd, zij blind geworden voor elkaars verlangens en pijn. Terwijl hij het huis ontvlucht, kwijnt zij erin weg.

bacalaureat_51000108_st_2_s-high

Maar Eliza heeft nog een kans en is daarmee ook hun laatste kans op iets van remedie. Iets van verlossing. Zij is het die moet ontsnappen. Aan de troosteloze flats, de magere zwerfhonden op straat, de eeuwige bouwput die daar ligt als een constante herinnering aan de belofte van een mooiere toekomst die maar niet komt. Als Eliza het niet redt, zal dat voor Romeo voelen als falen, maar ook als het veroordelen van zijn dochter tot een leven met maar weinig perspectief. “Wij hebben ons ook weten te redden”, zegt Magda in een weinig overtuigende poging hun wanhoop te ontmantelen. “O ja?”, antwoordt Romeo.

Om zijn dochter te doen slagen, ziet Romeo zich genoodzaakt hulp te zoeken. Maar elke hulpvaardigheid in dit Roemenië zet een schuld uit. Waarmee een web van ‘voor wat hoort wat’ wordt gecreëerd waaraan het steeds lastiger ontsnappen is. En uiteraard roept het ook morele vragen op. We voelen allemaal dat het onrechtvaardig is dat Eliza haar misschien enige kans op een perspectiefrijkere toekomst dreigt te verliezen, maar het handelen van Romeo zadelt ook haar met een schuld op, dwingt haar om haar volwassen leven te beginnen met een leugen. Mungiu troost ons niet: er is geen eerlijke uitweg.

Ondertussen krijgen we flarden mee van de zoektocht naar de dader. En ook blijven de dreigementen komen. Een steen op Romeo’s autoruit, het gevoel achtervolgd te worden. Hebben die zaken iets met elkaar te maken? Is er wraak in het spel? Mungui laat al die vragen open, gebruikt ze als een startpunt om de schuldgevoelens, of juist het gebrek daaraan, bij zijn hoofdpersonage te onderzoeken. Zoals ook Michael Haneke dat deed in zijn meesterlijke Caché. Net als die film biedt Bacalaureat geen antwoorden, geen oplossingen. Slechts de subtiel gestelde vraag van het jongetje dat tot de orde wordt geroepen nadat hij op het speelplein een jongetje duwt dat anderen in gevaar bracht: “Hoe moet ik me dan gedragen?”

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken