Nu aan het lezen:

Avengers: Endgame

Avengers: Endgame


Avengers: Endgame lijdt aan finalesyndroom: zoals in de laatste aflevering van een langlopende televisieserie, moeten alle losse eindjes aan elkaar geknoopt worden en moet elk relevant personage even het gezicht laten zien. Daardoor verdwijnt regelmatig de focus van de hoofdplot. Terwijl die toch alle aandacht verdient: onze helden moeten de schade herstellen die schurk Thanos aan het einde van Avengers: Infinity War aanrichtte.

In die film liet Thanos met een knip van zijn vingers de helft van de levende wezens in het universum tot stof vergaan. In zijn eigen ogen een heldendaad, want zo redt hij ons van overbevolking. De ene helft doden, zodat de andere helft kan bloeien. Het is een dom plan: naast het feit dat de bevolking op aarde zo weer verdubbeld zou zijn, kun je natuurlijk niet verwachten dat een samenleving zich na zo’n massamoord binnen een paar jaar weer herstelt. Thanos was nooit echt geïnteresseerd in het goede doen voor het universum; hij wilde gewoon roem. Dat wordt nog duidelijker in Endgame, waarin hij stopt zichzelf voor de gek te houden en de makke van zijn daad moet erkennen. Maar daardoor radicaliseert hij alleen maar verder. Thanos wordt de ultieme fascist. Bolsanaro met onbeperkte middelen. Een schurk voor onze tijd, dus.

De overgebleven Avengers hebben hun pogingen de verloren helft terug te halen al opgegeven wanneer een nieuwe ontwikkeling plots weer hoop biedt. Kort gezegd: we kunnen tijdreizen! Breek je hoofd maar niet te veel over het hoe en waarom. De Infinity Stones die Thanos gebruikte moeten op verschillende momenten uit het verleden gehaald worden, dus gaan we à la Back to the Future 2 terug naar de vorige films. Wat overigens niets verandert aan wat er al gebeurd is; als ik het goed begrijp, kun je uit de geschiedenis wel copy-&-pasten, maar niet cut-&-pasten (zou een Marvelpersonage kunnen zeggen).

Het duurt even voordat het plan staat, want eerst is er dat vervelende stuk waarin de helden overtuigd moeten worden het nog één keer te proberen. Vooral bij Tony Stark/Iron Man (Robert Downey Jr.) en Thor (Chris Hemsworth) duurt dat allemaal veel te lang. En als we dan eenmaal op weg zijn, spenderen die twee tijdens hun aandeel in de tijd-heist ook nog eens veel tijd aan ontmoetingen met bepaalde personen uit hun verleden; ontmoetingen die in het geval van Thor niet van belang zijn voor de rest van de plot, en in het geval van Stark een beetje.

Nee, op een hoog tempo valt het drie uur durende Endgame niet te betrappen. De ‘noodzaak’ een hele zooi personages een waardig afscheid te bieden in het laatste deel van de eerste Avengers-reeks, speelt de film parten. Wat de lange zit vermakelijk houdt, is een behoorlijke hoeveelheid Mooie Momenten. Let wel, geen scènes: Momenten. Iconische shots die doen denken aan strip-panels; coole oneliners; plotselinge plottwists. Momenten, daar zijn de gebroeders Russo (die ook de laatste twee Captain America-films en Infinity War regisseerden) goed in. In scènes minder, getuige ook de gehele afwezigheid van goede actiescènes. De hamer van Thor die zijn hand in vliegt is een Moment; als Thor dat ding vervolgens zou gebruiken voor een spannend gevecht, goed gechoreografeerd, geschoten en gemonteerd, dan had je een actiescène. Maar daar doet Endgame dus niet aan. De grote finale is weer zo’n vermoeiende digitale brij van poppetjes.

Endgame mag een wonder heten: een ongekend nerdy blockbuster die personages uit 21 voorgangers gebruikt in een redelijk samenhangende plot met een unieke structuur. Maar een wonder is niet per se een geweldige film. Avatar was ook een wonder. Riskante voorspelling: ik vermoed dat Endgame over tien jaar nog net zo veel gekeken wordt als Avatar nu. De MCU-films die de tand des tijds zullen doorstaan, zijn de films die gewoon bezig zijn met hun eigen verhaal — niet met het afsluiten van een reeks.


Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken