Nu aan het lezen:

Aus dem Nichts

Aus dem Nichts


Soms staan mensen zo ver van je af dat de kloof nooit te overbruggen zal zijn. De leden van de Nationalsozialistischer Untergrund, verantwoordelijk voor een reeks racistische moorden in Duitsland, behoren hier zeker toe. Aus dem Nichts is hierop geïnspireerd, maar de gebeurtenissen in de film lijken maar zeer oppervlakkig op die in de echte wereld.

Fatih Akin focust zich op Katja Sekerci (Diane Kruger), de witte vrouw van Nuri (Numan Acar) een man van Koerdische afkomst, die met hun zoon omkomt bij een bomaanslag. Het politieonderzoek richt zich op het criminele verleden van Nuri, maar Katja raakt er al snel van overtuigd dat de blonde vrouw die ze voor zijn winkel zag verantwoordelijk moet zijn geweest. En dat het motief dus racistisch is. Het spreekt tot de controverse die in Duitsland ontstond nadat duidelijk werd dat de echte moorden dit motief hadden. De eenzijdige focus van de politie op afrekeningen in het criminele milieu en termen als Döner- en Bosporus-moorden zagen er in het licht van die kennis bepaald niet prettig uit.

Dit is slechts bijzaak in het eerste van de drie delen waarin Akin de film heeft gesplitst. Hij geeft Katja ruim de tijd om te rouwen om haar verlies. Zo zeer zelfs dat dit het onderwerp van Aus dem Nichts lijkt. Daarmee doet de film sterk denken Manchester by the City van Kenneth Lonergan. Ook die schuwt het zware drama niet, soms tot ongemak van de kijker. Maar waar Lonergan de balans weet te houden met momenten die een lach en zelfs opluchting opwekken bij de kijker is Akin daar niet toe geneigd.

Dat merken we vooral in het tweede deel van de film, Gerechtigheid getiteld. Dat de rechtszaak tegen de verdachte neo-nazi’s niet zo soepel zal lopen als die titel impliceert, daarvoor hoef je geen dramaturgie te hebben gestudeerd. Het gebrek aan subtiliteit dat Akin hier hanteert is best wel schokkend. Neem bijvoorbeeld de advocaat die de nazi’s verdedigt. Dit zou een professional kunnen zijn die zijn werk, onmisbaar voor een eerlijke rechtsgang, naar eer en geweten uitvoert. In plaats daarvan is deze man geschreven als een sadist die genoegen schept in het vernederen van Katja.

Aus dem Nichts was een van de naarste kijkervaringen die ik me kan herinneren. Ik voelde me gevangen in mijn bioscoopstoel, machteloos toekijkend terwijl het verhaal een kant opging waar ik niet naartoe wilde. Mijn verzet was zo groot dat ik mezelf moest inhouden om niet de zaal uit te lopen, wat zelfs bij de films van Lars Von Trier niet in me opkwam.

Een zwaar drama kan in de handen van een goede regisseur als de beitel en klopper van een beeldhouwer zijn. Hij werkt ermee al het overbodige steen weg zodat het beeld dat erin verborgen lag tevoorschijn komt. In een film als Manchester by the Sea komen we zo niet alleen tot de essentie van een personage, maar wordt iets fundamenteel menselijks blootgelegd. In de handen van Fatih Akin doet het zware drama meer het werk van een sloopkogel. Hij ramt ermee op het verhaal, de situatie en het personage en aan het eind ervan is tussen het puin niets herkenbaars meer te vinden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken