Nu aan het lezen:

Aquaman

Aquaman

 

Zijn Warner Bros. en DC eindelijk op het goede spoor met Aquaman, de film over een superheld die voordat Jason Momoa in zijn badslippers stapte bekend stond als een running gag? Origineel is Aquaman niet, maar dit wordt gecompenseerd door veel (visueel) spektakel, een vlot verteld verhaal en een toon van cheezy epicness die haaks staat op de grauwe, bloedserieuze films die eerder werden gemaakt onder de artistieke leiding van Zack Snyder.

Aquaman begint met een soort van meet-cute tussen vuurtorenwachter Thomas Curry (Temuera Morrison) en Atlanna, (Nicole Kidman) de koningin van Atlantis die een gearrangeerd huwelijk ontvlucht en tijdens een storm gewond aanspoelt op het strand bij zijn vuurtoren. Er bloeit iets moois op tussen de twee en dat heeft als resultaat kleine Arthur Curry, half mens, half Atlanteaan. Atlanna moet echter het knusse gezinsleven gedag zeggen om man en koter te beschermen tegen de wraak van de onderzeese koppelaars van Atlantis en laat Thomas en Arthur achter als Arthur nog jong is. Vooruitgespoeld naar het heden: een Russische onderzeeboot wordt door een groep piraten gekaapt als opeens een mysterieuze spierbundel opduikt die de piraten uitschakelt en een lading matrozen bevrijdt. De leider van de piratenexpeditie raakt bekneld en offert zichzelf op om zijn zoon te laten ontsnappen omdat Aquaman het vertikt om hem te redden. Eenieder die zijn superheldenfilms kent, weet dat deze beslissing gevolgen gaat hebben.

Arthur blijkt nog steeds bij zijn vader in de vuurtoren te wonen en heeft na het verslaan van Steppenwolf in Justice League alle zin weer verloren om de held uit te hangen. Wanneer de roodharige Mera (Amber Heard) letterlijk opduikt om hem te rekruteren zodat hij zijn plaats kan innemen om koning van Atlantis te worden en zodoende een oorlog tussen de oceanen en de oppervlakte te voorkomen, bedankt Arthur vriendelijk voor de eer. Wanneer wereldwijde vloedgolven toeslaan, weet Mera hem toch te overtuigen en reizen ze samen af naar de diepte van de zee om de strijd aan te gaan met de op macht beluste Orm (Patrick Wilson), Arthurs halfbroer en de huidige heerser van Atlantis. Orm heeft ondertussen de wraakzuchtige piraat David Kane (Yahya Abdul-Mateen II) bewapend met geavanceerde wapens en onder de naam Black Manta gaat deze op zoek naar Arthur en Mera, terwijl Mera’s vader Nereus (Dolph Lundgren) en de koninklijk adviseur Nuidis Vulko (Willem Dafoe) proberen een diplomatiek evenwicht te bewaren.

Regisseur James Wan speelt overduidelijk leentjebuur bij andere recente succesvolle superheldenfilms, maar de suggesties van sommige critici dat Aquaman een soort Black Panther rip-off is geworden zijn wat mij betreft misplaatst. Er zijn zeker elementen uit Black Panther te herkennen, maar de film heeft ook goed gekeken naar Thor: Ragnarok als het gaat om de hoeveelheid spektakel en het kleurgebruik, en Nicole Kidman als Atlanna heeft een vrijwel dezelfde ontwikkeling als Michelle Pfeiffer in Ant-Man and the Wasp. Gooi er nog een wagonlading knipogen in naar films als onder andere The Karate Kid, 300 en Pinocchio in en laat Aquaman in de finale zijn meest belachelijk gemaakte superkracht (het kunnen communiceren met zeebeesten) de sleutel zijn tot het verkrijgen van de machtige MacGuffin die hij nodig heeft om de troon op te eisen én om een gigantische kaiju te bevrienden en je hebt een zeer vermakelijk geheel.

Het helpt dat de film zichzelf niet al te serieus neemt en met een flinke vaart doordendert, zodat je geen tijd hebt om je druk te maken over de plotgaten en het gebrek aan diepgang, het verdienstelijke maar niet uitmuntende acteerwerk en Mera’s pruik, die onder water prima werkt, maar op vaste grond niet geheel weet te overtuigen. De geslaagde aspecten van Aquaman zijn echter uitmuntend: de actie is vlot en meeslepend en de production design van de onderwaterwereld is prachtig, weelderig in beeld gebracht in vrijwel vlekkeloos 3D.

Met het vertrekken van Henry Cavill als Superman en de onzekere toekomst van Ben Affleck als Batman, lijkt het hoog tijd om de conclusie te trekken dat de minder bekende helden uit de DC-stal betere keuzes zijn om films over te maken: ten eerste omdat in tegenstelling tot Batman en Superman er minder hoogstaande verwachtingen zijn die dusdanig uiteen lopen dat je altijd wel een fors gedeelte van de fans teleur gaat stellen. Ten tweede heb je als filmmaker meer ruimte om een eigen draai aan een personage te geven waardoor je op een nieuwe, frisse invalshoek kan stuiten. Er zijn natuurlijk altijd fanboys die zullen dreinen dat Aquaman niet lijkt op hun versie uit de comics, maar dat is een verwaarloosbaar aantal mensen vergeleken met de gemiddelde bioscoopganger, die zich prima zal vermaken met dit ouderwets ambachtelijk gemaakte popcornvehikel met extra gesmolten kaas en de film uit zal lopen met een vernieuwd respect voor visfluisteraar Arthur Curry, en die uitkijkt naar meer avonturen van Aquaman. Ik in ieder geval zeker!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken