Nu aan het lezen:

Annecy Festivalverslag 1: Pink Passporto’s

Annecy Festivalverslag 1: Pink Passporto’s

 

Cine-redacteur en KLIK!-programmeur Luuk van Huët is met een delegatie van het KLIK! Amsterdam Animation Festival op het Festival international du film d’animation d’Annecy en brengt voor Cine.nl verslag uit over het grootste animatiefilmfestival van Europa.

Het is inmiddels negen jaar geleden dat ik in de Nieuwe Anita voorgesteld werd aan een Amsterdamse animator die net was teruggekeerd naar zijn geboortegrond nadat hij in Gent aan het KASK animatie had gestudeerd, wat in retrospectief leidde tot de geboorte van het KLIK! Amsterdam Animation Festival. Het was dus ook zeer welkom nieuws toen ik uitgenodigd werd om met een club mede-Klikkers naar het festival in Annecy te gaan. Mezelf en mijn neiging tot chaotic-good gedrag kennende, had ik mij voorgenomen om goed voorbereid het avontuur aan te gaan: de avond ervoor na een inspirerende meeting met de Cine.nl crew had ik mijn tas gepakt en ik had genoeg tijd om rustig naar het vliegveld te gaan om in te checken, me alvast voor te bereiden op de feestvreugde en het aangename gezelschap van mijn partners in animated crime.

Op de ochtend zelf kijk ik nog even goed of ik alles heb: kleren, laptop, telefoon, opladers en kabels, checkitycheck. Dan rest alleen nog mijn nieuwe ID-kaart, die ik uit voorzorg in een aparte portemonnee had gestoken. Die daar echter niet te vinden is, de portemonnee met ID-kaart is weg. Fuckityfuck! Ik begin meteen peentjes te zweten en maniakaal te zoeken: waar is dat kreng? Wanneer is de laatste keer dat ik hem had gezien? Ik had hem nog in… Leiden.

Zaterdag was ik een oude vriend op gaan zoeken in Leiden, die voor het eerst in zes jaar weer in Nederland was. Onvermijdelijkerwijze belanden we met een klein gezelschap in het ietwat deprimerende hoofdkwartier van hun voormalige studentenvereniging, alwaar de drank te goedkoop is voor eenieders bestwil en slechte beslissingen goede ideeën kunnen lijken. Ik had het niet al te bont of te laat gemaakt, maar het was de laatste plek waar mijn ID-kaart in de verkeerde handen had kunnen vallen.

Als de wiedeweerga spoedde ik me naar Schiphol, terwijl het angstzweet me koud over de rug liep. Ik had één kans: met mijn verlopen paspoort een noodpaspoort aanvragen en bidden tot Xenu dat ik op tijd zou zijn. Na twee keer mijn richtingsgevoel van een gestrande potvis aan te spreken en zodoende kostbare tijd te verspillen, wist ik de Easyjet-balie te bereiken. De medewerkster wou mijn boarding pass wel uitprinten, maar zei met een geringschattende blik: “Nou, dat gaat u niet meer redden hoor!”

De locatie van de balie om een noodpaspoort aan te vragen was een goed verscholen nis, waar een douanier op een iets te rustige wijze voor mijn gierende emoties mijn aanvraag gelukkig aannam. Ik zette mijn krabbels op de papiertjes, liet ondertussen pasfoto’s maken (“Waarom moet ik er nog een euro in gooien, er staat dat het vijf euro is? Curses!”) en terwijl de wijzers van de klok dichter bij de vertrektijd van het vliegtuig kwamen, probeerde ik mijn KLIK!-kompanen via WhatsApp gerust te stellen.

Toen ik eenmaal het knal- (en KLIK!-)roze paspoort in mijn handen had, holde ik zo goed en kwaad als dat kon naar de incheckbalie, waar de lichtelijk verbaasde blik van de medewerkster me al een kleine boost gaf. Ik stuiterde door een aantal lummelende toeristen heen, vervloekte de voorouders van de uitvinder van het barcode-systeem met keel-chlamydia tot in de 12e generatie totdat mijn boarding pass mij toegang verleende en stond toen machteloos toe te kijken hoe een Italiaans stel in Zack Snyder-esque slow-motion de laatste slokken van een fles water wegklokten.

Ik probeerde mij zo goed mogelijk te gedragen als een kalme, onschuldige passagier terwijl ik van binnen thermonucleaire reacties moest bedwingen: maar een strip-search en een intiem samenzijn met een douanemedewerker met plastic handschoentjes was het laatste wat ik kon gebruiken. Na de verplichte yoga-pose in de 3D-scanner en een knusse betasting om eventuele bomgordels te ontdekken werd mijn natuurlijk niet ingecheckte bagage aan mij gepresenteerd. “Ik denk namelijk dat er vloeistof in zit, meneer.” “Eh ja, dat klopt, een fles mondwater,” zei ik terwijl ik al mijn prullaria weer in mijn broekzakken aan het stoppen was. Na een moment van inactie vroeg ik: “Eh, wilt u dat ik de tas voor u open maak?” “Ja meneer, wij mogen niet uw tas voor u open maken.” Aargh, dacht ik, en ik zei mijn mondwater en gel gedag, onwillende slachtoffers van de War on Terror. Eenmaal de beveiligingsmallemolen doorkruist, probeerde ik mijn innerlijke Quicksilver aansprak om de gate te bereiken, al had het resultaat meer weg van de Keystone Cops. Hijgend, strompelend en nauwelijks verstaanbaar bereikte ik de gate en zag gelukkig mijn KLIK!-kompanen staan, klaar om aan boord te gaan. Gekroond met een nieuwe bijnaam is Last Minute Luke gelukkig toch in staat om verslag te gaan doen van het festival. Wordt vervolgd!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken